“ปล่อยฉันนะ พวกคุณปล่อยฉันนะ พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับคนส่งเดช ฉันไม่ได้ฆ่าใคร ไม่ได้...”
เจียงเจินจูมีสีหน้าตื่นตระหนก ไม่อยากเชื่อเลยว่าลุงหวังกับคนอื่น ๆ จะหาหลักฐานที่เธอจ้างคนไปลอบสังหารซูเนี่ยนเวย์เจอ พอตั้งสติได้ เธอก็รีบเริ่มดิ้นรนขัดขืนทันที
ตูชิวเซียอายุสี่สิบกว่าแล้ว จะเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน
พอเห็นกุญแจมือที่คล้องอยู่บนข้อมือตัวเอง เธอก็แทบจะเป็นลม
เธอสั่นจนริมฝีปากขยับแทบไม่ไหว “คะ...คุณตำรวจ พวกคุณเข้าใจผิดหรือเปล่าคะ พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา จะกล้ามากพอถึงขั้นจ้างคนไปฆ่าใครได้ยังไง”
แม้ในใจจะหวาดกลัวจนแทบเสียขวัญ แต่การตายของเจียงหวันอวี่กับซูเจิ้นหัวในตอนนั้นเป็นฝีมือของเจียงเจี้ยนกั๋วที่จ้างคนไปทำ ส่วนการตายของซูเนี่ยนเวย์เมื่อคืนก่อนก็เป็นฝีมือของเจียงเจินจู ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอดหวังลม ๆ แล้ง ๆ ไม่ได้
ขอแค่พวกเขายืนกรานไม่ยอมรับ คุณตำรวจก็คงทำอะไรพวกเขาไม่ได้ใช่ไหม
หัวหน้าลู่มองเธออย่างเย็นชา กำลังจะพูด แต่เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านนอกเสียก่อน
“อย่างนั้นหรือ ฉันกลับคิดว่าพวกคุณกล้าหาญกันมากทีเดียว”
สิ้นเสียง ซูเนี่ยนเวย์ก็อุ้มสือชีเดินเข้ามาในห้องรับแขก
“...”
ทันทีที่เห็นซูเนี่ยนเวย์ ใบหน้าของตูชิวเซียก็ซีดเผือด
ส่วนรูม่านตาของเจียงเจินจูหดตัวลงฉับพลัน เธอมองซูเนี่ยนเวย์ด้วยแววตาหวาดกลัวระคนตกตะลึง
“คุณ...”
เป็นไปได้ยังไง
ทำไมเธอถึงไม่ตาย
แถมยังกลับมาอย่างปลอดภัยไร้บาดแผลอีกด้วย!
ตอนที่เธอพบคนกลุ่มนั้น เธอยังกำชับเป็นพิเศษให้พาคนไปให้มากเข้าไว้ เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน แต่ผลกลับกลายเป็นว่าซูเนี่ยนเวย์ไม่เพียงไม่ตาย ทั้งตัวเธอยังไม่มีแม้แต่รอยแผลที่เห็นได้ชัด