ทันทีที่เจียงเจินจูเห็นแม่ อารมณ์ที่กลั้นไว้ก็พังทลาย เธอตาแดงก่ำ โผเข้าไปซบอกมารดาเจียง แล้วร้องไห้โฮออกมา
“แม่——”
“แม่ ฉันควรทำยังไงดี หน้าฉัน...หน้าฉันพังหมดแล้ว”
“อะไรนะ? หน้าของแกก็พังด้วยเหรอ?”
ตอนนี้ตูชิวเซียยังทำใจจากเรื่องสามีซี่โครงหักกับเหตุโจรกรรมในตระกูลซูไม่ได้ พอได้ยินลูกสาวบอกว่าหน้าพังอีก ก็ร้องอุทานออกมาทันที
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเจินจูก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย คำว่า “ก็” หมายความว่ายังไง?
เธอกำลังจะถามมารดาเจียง แต่ตูชิวเซียกลับถามขึ้นมาก่อน
“เกิดอะไรขึ้น? อยู่ดี ๆ ทำไมหน้าถึงพังได้ล่ะ”
“แล้วฉินหวยเฉียนล่ะ เขาไม่ได้อยู่กับแกเหรอ? แกเกิดเรื่องทั้งที เขาไม่ทันสังเกตเลยหรือไง?”
พอถูกแม่ขัดจังหวะ เจียงเจินจูก็ลืมเรื่องเมื่อครู่ไป
เธอกัดริมฝีปาก สะอื้นไห้พลางพูดว่า “ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนฉันนอนหลับดี ๆ อยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกปวดหน้ามาก ปวดแสบปวดร้อนเหมือนไฟลน ฉันถึงกับสะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บ”
“พอตื่นขึ้นมาลูบหน้า มือก็เปื้อนเลือดไปหมด บนเตียงก็มีเลือดเต็มไปหมดเหมือนกัน”
“ฉันตกใจมาก รีบปลุกพี่หวยเฉียนให้พาฉันไปโรงพยาบาลทำแผล”
“หมอบอกว่าไม่รู้ว่าหน้าฉันถูกอะไรข่วนจนเป็นแผลลึก ต่อให้หายดีแล้วก็จะทิ้งแผลเป็นไว้”
“แม่ ฉันไม่อยากมีแผลเป็น ฉันเพิ่งอายุยี่สิบเอง ถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่กับใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็นแบบนี้ สู้ให้ฉันตายไปเสียยังดีกว่า”
เธออุตส่าห์ได้กลับมาเกิดใหม่ทั้งที ยังไม่ทันได้เสวยสุขเลย หน้ากลับเสียโฉมเสียแล้ว จะให้เธอยอมรับได้อย่างไร?