“อืม รอดแล้ว ทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี”
คำพูดของซูเนี่ยนเวย์ทำให้ทั้งสองคนเข้าใจทันทีว่า ทั้งแม่และเด็กปลอดภัยดี!
หลินเช่าหนงได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไรต่อ
ส่วนเด็กหนุ่มอายุสิบห้าสิบหกปีคนนั้น พอได้ยินข่าวนี้ก็เอาผ้าคลุมหัวแล้วนอนต่อ
ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว ปกติทั้งสี่คนควรจะเข้านอนตั้งแต่สามทุ่มกว่า แต่เพราะเรื่องนี้จึงลากยาวมาจนถึงตอนนี้
ในเมื่อเรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้ว ก็เข้านอนอย่างสบายใจเถอะ
ซูเนี่ยนเวย์อาศัยจังหวะหยิบผงนมตราดาวแดงหนึ่งถุงออกมาจากมิติ โดยอาศัยกระเป๋าเป้บังไว้
นี่เป็นของที่เธอซื้อไว้เมื่อหลายวันก่อนตอนไปเดินห้างสรรพสินค้า ซื้อมาไว้ทั้งหมดห้าถุง ไม่คิดว่าจะได้ใช้เร็วขนาดนี้
เพิ่งส่งผงนมให้คุณป้าคนนั้น เด็กน้อยก็ร้องไห้ขึ้นมา
เสียงร้องเบาเสียยิ่งกว่าเสียงแมว
โชคดีที่หญิงคนนั้นมีประสบการณ์เลี้ยงเด็ก พอเห็นเด็กร้องก็รู้ทันทีว่าเขาหิว เธอรีบตักผงนมสองช้อนใส่ชาม แล้วเติมน้ำลงไปชง
ชามกับช้อนเป็นของที่ซูเนี่ยนเวย์หยิบมาให้
เดิมทีเธอคิดจะหยิบขวดนมออกมาให้เลย แต่พอนึกอีกที เธอยังเป็นสาวโสด จะพกขวดนมติดตัวไปไหนมาไหนก็ฟังดูไม่เข้าท่า
ผงนมยังพออธิบายได้ว่าซื้อมาไว้ดื่มเอง แต่ขวดนมล่ะ จะบอกว่าเอาไว้ใช้เองก็คงไม่ได้กระมัง?
สาวน้อยอายุสิบแปดอย่างเธอใช้ขวดนมเนี่ยนะ? ตลกสิ้นดี!
ระหว่างนั้น พนักงานรถไฟยังหอบผ้าห่มสะอาดมาสองผืน พร้อมกาน้ำร้อนหนึ่งใบ และกระโถนมีฝาปิดอีกใบ จะได้ล้างหน้าล้างตาและเทน้ำได้สะดวก