“ความจริงก็คือ—ไม่รังเกียจ!”
พูดจบ ซูเนี่ยนเวย์ก็เดินนำหน้าไปก่อน
ฟูจิ่งเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวตามไป
ความรู้สึกหดหู่เมื่อครู่พลันมลายหายไป
เขาอาจไม่ใส่ใจความคิดหรือความรู้สึกของคนอื่น แต่กลับใส่ใจซูเนี่ยนเวย์มาก
เพราะสำหรับเขาแล้ว คนอื่นเป็นเพียงคนนอกที่ไม่เกี่ยวข้อง ความสุขความทุกข์ของพวกเขาไม่เกี่ยวอะไรกับเขา แต่ซูเนี่ยนเวย์ไม่เหมือนใคร
เธอคือความรักที่ไม่รู้ว่าเริ่มต้นขึ้นเมื่อใด และไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดลงเมื่อใด
ที่จริงเขารู้ตัวว่าชอบซูเนี่ยนเวย์มานานแล้ว
เพียงแต่ตอนนั้นเธอเหมือนเม่นตัวหนึ่ง มีหนามเต็มตัว แค่สะกิดนิดเดียวก็ระเบิดอารมณ์ ไม่ยอมฟังเขาพูดเลยสักนิด
พอเจอหน้ากัน นอกจากลงไม้ลงมือ ก็เอาแต่ปะทะคารม
ต่อหน้าธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน เขายังทำหน้าไม่เปลี่ยนสี จิตใจไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ส่วนการลอบสังหารทั้งเล็กทั้งใหญ่ เขาก็เด็ดขาดในการจัดการ สังหารศัตรูทีละคน และกำจัดหนอนบ่อนไส้ในตระกูลไปทีละราย
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าซูเนี่ยนเวย์ ทั้งความเด็ดขาด ความสุขุมและมีเหตุผล ตลอดจนการควบคุมตัวเองของเขากลับหายวับไปหมด
เหลือเพียงปากที่ชอบพูดจาเสียดแทงคนเท่านั้น!
ที่จริงก็โทษเขาไม่ได้ที่ชอบหาเรื่องซูเนี่ยนเวย์อยู่ตลอด เพราะนอกจากวิธีนี้แล้ว เขาก็นึกวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออกจริง ๆ
ใช้กำลังก็ไม่ได้ผล แค่เข็มทองเล่มเดียวของเธอก็เอาชีวิตเขาได้แล้ว
ใช้ไม้อ่อนก็ไม่ได้ผลเหมือนกัน
เพราะเธอคงคิดว่าเขาไข้ขึ้นจนสมองไหม้ไปแล้ว