ขณะเดียวกัน ณ กองทัพ 109 ทางตะวันออกเฉียงเหนือ
หลังพักผ่อนมาตลอดช่วงเที่ยง ซูเนี่ยนเวย์ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมากแล้ว
หลังอาหารกลางวัน เธอตั้งใจจะลงไปเดินเล่น แล้วค่อยไปโรงพยาบาลเยี่ยมคุณเฉวียนกับลูกน้อย ใครจะคิดว่าฟูจิ่งเย่จะบอกว่าจะพาเธอไปดูบ้านครอบครัวทหาร
ตอนนี้ข่าวที่ฟูจิ่งเย่จะแต่งงานแพร่สะพัดไปทั่วเขตทหารแล้ว ดังนั้นพอซูเนี่ยนเวย์กับฟูจิ่งเย่เดินลงมาถึงชั้นล่าง สายตาสองคู่ก็จับจ้องมาที่เธอทันที
ซูเนี่ยนเวย์มาถึงโรงแรมกองทัพตั้งแต่ช่วงเช้าแล้วก็พักอยู่แต่ในห้อง จึงยังไม่รู้เรื่องราวภายนอกเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้นเมื่อเห็นพนักงานสองคนที่หน้าแผนกต้อนรับจ้องมองเธอเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและอยากรู้อยากเห็น สีหน้าก็ยังแสดงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
เธออดชะงักไปไม่ได้
จากนั้นก็หันไปมองฟูจิ่งเย่
“ทำไมพวกเธอถึงเอาแต่มองฉันล่ะ”
“เพราะเธอสวยไง!”
ฟูจิ่งเย่ก้มมองเธอ ก่อนเอ่ยออกมาอย่างไม่ต้องคิด
ที่เขาพูดก็เป็นความจริงทั้งนั้น
ซูเนี่ยนเวย์ “......”
มาอีกแล้ว
ความรู้สึกประหลาดแบบนี้ผุดขึ้นมาอีกแล้ว
“ฟูจิ่งเย่ พวกเรา......เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า”
เธออดถามข้อสงสัยในใจไม่ได้ แม้คำถามนี้จะเชยสุด ๆ แถมยังเหมือนมุกทักสาวในยุคหลัง แต่ถ้าไม่ถามออกมา ซูเนี่ยนเวย์คิดว่าคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับแน่
เธอไม่ชอบคิดมากบั่นทอนตัวเอง!
ไม่ชอบเลยสักนิด!
ฟูจิ่งเย่ได้ยินแล้วก็เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยสองคำออกมาอย่างกวน ๆ ว่า “เดาสิ!”