สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือลานบ้านแห่งหนึ่ง กว้างราวสี่สิบกว่าตารางเมตร
ลานบ้านค่อนข้างกว้างทีเดียว
เอาไว้ปลูกผักและผลไม้ได้ ปลูกต้นผลไม้สักสองสามต้นก็จะมีผลไม้กิน ทั้งยังช่วยอำพรางมิติของเธอได้ด้วย ส่วนดอกไม้ไม่ต้องปลูกดีกว่า อย่างไรที่นี่ก็คือค่ายทหาร มีคนแวะมาหาที่บ้านได้ทุกเมื่อ
ซูเนี่ยนเวย์ค่อนข้างพอใจ
เดิมทีเธอคิดว่าหมู่บ้านพักครอบครัวทหารในยุคนี้คงมีแต่ตึกแถวหรือบ้านไม้กระดานทำนองนั้น
ทั้งครอบครัวต้องเบียดกันอยู่ในห้องเล็ก ๆ จนแทบเหยียดขาไม่ได้ ห้องน้ำกับห้องครัวยังต้องใช้ร่วมกันอีก
ในเมืองเซี่ยงก็มีตึกแถว ห้องหนึ่งเล็กมาก แสงสว่างก็ไม่ค่อยพอ ห้องยังเตี้ยอีกด้วย ถ้าตัวสูงเกินไปก็อาจหัวชนได้
ยังดีที่บ้านครอบครัวทหารของค่ายสร้างด้วยอิฐและกระเบื้อง ถึงจะอยู่สบายไม่เท่าคฤหาสน์หลังใหญ่ของบ้านตัวเอง แต่ก็ดีกว่าตึกแถวมากโข
ขณะที่ซูเนี่ยนเวย์กำลังจะเข้าไปดูในบ้าน ฟูจิ่งเย่ก็เดินเข้ามา
เขาเงยหน้ามองซูเนี่ยนเวย์แล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้าง ยังชอบไหม? ทางตะวันออกยังมีบ้านอีกสิบกว่าหลัง เป็นบ้านใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่นาน จะไปดูกันไหม?”
“ก็ดีนะ”
ซูเนี่ยนเวย์ไม่ยอมทำให้ตัวเองต้องลำบากใจ เธอรู้สึกจริง ๆ ว่าลานบ้านนี้ดี อีกทั้งยังเป็นบ้านใหม่ ไม่เคยมีใครอยู่มาก่อน พอเธอกับฟูจิ่งเย่ย้ายเข้ามาก็จะเป็นผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรก
บ้านใหม่ ใครจะไม่ชอบล่ะ!