“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น พูดจาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ได้ ตั้งนานแล้วยังพูดไม่รู้เรื่อง หรือว่าโดนผีเข้า หรือไม่ก็ลิ้นพันกันจนกลายเป็นคนพูดติดอ่างไปแล้ว?”
ปาจินเห็นลูกน้องพูดไม่ออกมาเป็นประโยคสักที ก็โมโหจนกัดฟันกรอด
เขาถลึงตาใส่ลูกน้องคนนั้น ก่อนเร่งเสียงเข้มให้รีบพูด
“รีบพูดมา ไปสืบข่าวอะไรมาบ้าง?”
“โอ้ ๆ ๆ จะพูดแล้วครับ จะพูดเดี๋ยวนี้...”
ลูกน้องรีบรายงานข่าวที่ตัวเองไปสืบมา ขาทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด จนเจ้าตัวดูเลื่อนลอยไปหมด “...เรื่องก็ประมาณนี้ครับ ได้ยินมาว่าทางนั้นเกิดเหตุยิงกัน แล้วก็...”
“แล้วที่แปลกประหลาดที่สุดคือ ศพพวกนั้นหายไปอย่างไร้สาเหตุครับ”
“ได้ยินคนพูดกันว่า แม้แต่คราบเลือดบนพื้นก็หายวับไปในพริบตา ราวกับจู่ ๆ ก็อันตรธานไป สุดท้ายไม่เหลืออะไรไว้เลย”
ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยของเหตุยิงกันสักนิด
ภาพเหตุการณ์อันแปลกประหลาดน่าพิศวงนี้ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหวาดกลัวกันไม่น้อย ได้ยินว่ามีบางคนเริ่มสงสัยว่าตัวเองเจอผีหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นทั้งที่มีศพนอนเกลื่อนอยู่เต็มพื้น เหตุใดพริบตาเดียวถึงไม่เหลืออะไรเลย?
เหตุยิงกันเป็นเรื่องปกติในแถบนี้
ที่ผ่านมาเกิดเหตุยิงกันน้อยเสียที่ไหน?
แต่ก่อนก็ไม่เคยมีเรื่องศพหายไปอย่างน่าพิศวงแบบนี้นี่นา
แล้วคืนนี้ดันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา...
ระหว่างที่ลูกน้องกำลังคิดว่า หรือคนจีนคนนั้นไม่ยอมถูกฆ่า จึงกลายร่างเป็นผีร้ายขึ้นมา แล้วกลืนศพพวกนั้นลงไปในคำเดียว จากนั้นคนที่ถูกกลืนเป็นรายต่อไปจะเป็นพวกเขาหรือไม่!