“ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันเผลอวอกแวกไปหน่อย”
โจวยงได้สติ รีบเก็บความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายกลับไป เมื่อครู่ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าทีมตอบสนองได้รวดเร็ว ตอนนี้เขาอาจถูกยิงไปแล้วก็ได้
โจวยงเหงื่อเย็นแตกพลั่ก
สิ่งที่ทหารห้ามที่สุดก็คือการวอกแวกขณะปฏิบัติภารกิจ เพราะนอกจากจะทำให้ตัวเองตายแล้ว ยังอาจทำให้เพื่อนร่วมทีมพลอยเดือดร้อนไปด้วย
ฟูจิ่งเย่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร
ที่สำคัญคือ ตอนนี้ไม่มีเวลาว่าง
เพราะอีกฝ่ายส่งพวกคนสิ้นคิดที่ไม่กลัวตายมาอีกสิบกว่าคน ดูท่าคนที่อยู่เบื้องหลังคงตั้งใจแน่วแน่จะฆ่าซูเนี่ยนเวย์ให้ได้คืนนี้ ถึงได้จ้างนักฆ่ามาไม่ใช่แค่กลุ่มเดียว แต่แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม
สมกับคำว่าเงินสั่งผีโม่แป้งจริง ๆ!
เอาเงินที่ได้จากการขายหยกของเธอ ไปจ้างนักฆ่ามามากมายขนาดนี้เพื่อสังหารเธอ ช่างกล้าเหลือเกินนะ!
ซูเนี่ยนเวย์โกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
เธอสังหารพวกมันเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายมือซ้ายก็หยิบปืนขึ้นมาอีกกระบอก
ระหว่างนั้น เธอยังเหลือบมองเซี่ยเฉินอี้แวบหนึ่ง เห็นแววตาของเขาจดจ่อ สีหน้าเคร่งขรึมดุดัน กลิ่นอายสังหารทั่วร่างแผ่ออกมาเต็มที่ ความโกรธในใจของเธอจึงลดลงไปนิดหนึ่ง
สมกับเป็นบุตรแห่งโชคชะตา ลงมือได้เด็ดขาดฉับไวจริง ๆ
จากนั้นเธอก็กวาดตามองมั่วโยวจือกับหวังจงหัวอย่างรวดเร็ว เห็นว่าทั้งคู่แม้ใบหน้าจะซีดไปบ้าง แต่ก็ยังตั้งใจและจดจ่ออยู่กับสถานการณ์
เธอพยักหน้าอย่างพอใจ
อีกฝ่ายมีจำนวนมาก แถมยังบุกมาอย่างดุดัน