ฮั่วฮุ่ยเหลียนแม้ท่อนล่างจะเป็นอัมพาต แต่สมองกลับปลอดโปร่งอย่างยิ่ง และยังพูดได้
เมื่อมองคุ้มตรงหน้า ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวราวกับคลื่นน้ำ เธอคว้าข้อมือสามีไว้ด้วยความตื่นตระหนก
“ไป รีบไป พาฉันออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ แม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่อยาก
หลายปีมานี้เธอหวาดหวั่นมาตลอด กลัวว่าเรื่องในอดีตจะถูกคนพบเข้า แล้วฟู่เจิ้งกั๋วกับฮั่วฮุยหยาจะมาคิดบัญชีกับเธอ
เมื่อสองปีก่อน จู่ ๆ เธอก็ฝันร้ายทุกคืน ฝันเห็นฮั่วฮุยหยาถือมีดมาฆ่าเธอ
คืนหนึ่งเมื่อครึ่งปีก่อน เธอสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย จิตใจมึนงงจนไม่ทันระวัง จึงหงายหลังตกจากเตียงไปทั้งอย่างนั้น
การตกครั้งนั้นทำให้เธอเป็นอัมพาตไปโดยตรง
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ทุกวันของเธอทรมานยิ่งกว่าตาย
ทนทุกข์ทรมานเช่นนี้มานานกว่าครึ่งปี ใครจะคิดว่าเมื่อสองวันก่อนจู่ ๆ ก็มีตำรวจหลายคนมาที่บ้าน ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็พาเธอกับสามีไปขังไว้ที่สถานีตำรวจ
ตอนนั้นเธอมึนงงไปหมด ถามตำรวจว่าทำไมถึงจับพวกเขา แต่ตำรวจบอกเพียงว่าพวกเขาทำผิดกฎหมาย ส่วนเรื่องอื่นกลับไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว
บ่ายวันเดียวกับที่ถูกจับ พวกเขาก็ถูกตำรวจคุมตัวขึ้นรถไฟอย่างงุนงง
ตลอดทาง ฮั่วฮุ่ยเหลียนหวาดผวาไม่หาย รู้สึกอยู่ตลอดว่าการที่เธอกับสามีถูกจับกะทันหันเช่นนี้ ต้องเป็นเพราะฮั่วฮุยหยาสืบรู้อะไรบางอย่างเข้าแล้วแน่ ๆ
เมิ่งเจี้ยนเสออ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเสียงคุ้นหูก็ดังมาจากนอกหน้าต่างรถเสียก่อน
“พี่สาม มาถึงแล้วทั้งที ไม่คิดจะเข้ามานั่งสักหน่อยหรือ?”