“ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ ไม่ต้องคุกเข่าให้ฉัน พ่อแท้ ๆ ของเธอยืนอยู่ข้าง ๆ อยากคุกเข่าก็ไปคุกเข่าให้เขา!” พ่อของฟู่เบี่ยงตัวหลบไปทันที สีหน้าเย็นชา
ฟูจิ่งหลานพูดไม่ออก ถ้อยคำที่เหลือทั้งหมดติดอยู่ในลำคอเพราะคำพูดของพ่อของฟู่
แม่ฟู่มองเธออย่างเย็นชา น้ำเสียงเฉียบขาดอย่างยิ่ง
“ฟูจิ่งหลาน ต่อให้ตอนนี้เธอจะเอาหัวโขกตายอยู่ตรงนี้ ตระกูลฟู่ของเราก็ไม่มีวันรับเธอ!”
“ไม่เพียงแต่จะไม่รับ ฉันยังจะส่งเธอไปไร่แรงงาน ให้ไปอยู่พร้อมหน้ากับลูกชายของเธอด้วย!”
“ตอนเด็ก ๆ เธอไม่เชื่อฟัง ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เพราะเธอเป็นลูกสาวของพวกเรา ฉันถึงได้ให้อภัยและอดทนกับเธอครั้งแล้วครั้งเล่า”
“แต่ตอนนี้ ในเมื่อเธอเป็นลูกสาวของตัวการก่อเรื่อง หนี้ที่เธอติดค้างพี่สาม พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ รวมถึงหลาน ๆ ของเรา ตรงนี้วันนี้ก็ชดใช้ให้หมดเสีย!”
พอแม่ฟู่พูดจบ ไม่เพียงแต่ฟูจิ่งหลานจะตื่นตระหนก หัวใจของฮั่วฮุ่ยเหลียนก็บีบรัดขึ้นมาทันที
ที่จริงตั้งแต่เห็นตำรวจพาพวกเธอมาถึงคุ้มเขาซีชานเมื่อครู่ เธอก็พอจะคาดเดาจุดจบของตัวเองได้แล้ว
แต่ในใจเธอยังคงมีความหวังเล็ก ๆ หวังว่าฮั่วฮุยหยาจะเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง เห็นแก่ที่ฟูจิ่งหลานใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลฟู่มาหลายปี แล้วให้ฟูจิ่งหลานอยู่ในตระกูลฟู่ต่อไป
อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่เธอกับเมิ่งเจี้ยนเสอทำ ไม่เกี่ยวกับฟูจิ่งหลานเลย!
จิ่งหลานเป็นผู้บริสุทธิ์
อีกทั้งหลังจากเมิ่งชิวแต่งงานไป ชีวิตก็ไม่ได้ลำบากอะไร เธอเองก็ถือว่าชดเชยความผิดด้วยการทำความดีแล้วไม่ใช่หรือ