เขาต้มน้ำเพื่อจะลวกเส้นบะหมี่ พอน้ำเดือดก็เลยทอดไข่ไปด้วย
พอลวกเส้นเสร็จ เขาก็ใส่เครื่องปรุงคลุกให้เข้ากันแล้วชิมดู รสชาติใช้ได้
เขาถือชามบะหมี่กับน้ำอุ่นหนึ่งแก้วกลับไปที่ห้องนอน
ซางซูซึ่งกลับไปนอนบนเตียงต่อหลังจากเขาออกไป ได้กลิ่นอาหารก็ลุกขึ้นนั่ง
เผยชื่ออังส่งน้ำให้ซางซูก่อน "ดื่มน้ำก่อน"
ซางซูดื่มไปครึ่งแก้วในอึกเดียว เผยชื่ออังรับแก้วน้ำแล้วยื่นชามบะหมี่ให้เธอ "ป้อนไหม?"
"กินเอง" ซางซูหรี่ตารับชามบะหมี่มาวางบนเข่าที่งอขึ้น มือหนึ่งจับชาม อีกมือหนึ่งถือตะเกียบเริ่มกิน
กินไปสองสามคำ เธอก็คีบไข่ขึ้นมากัดคำหนึ่ง พอได้รสชาติไข่เยิ้ม เธอก็เขี่ยไข่ทิ้งไว้ข้าง ๆ แล้วกินบะหมี่ต่อ
กินเสร็จ เธอส่งชามให้เผยชื่ออัง "กินอิ่มแล้ว"
เผยชื่ออังมองไข่ในชามที่ถูกกัดแค่คำเดียวแล้วถาม "ไม่กินไข่เหรอ?"
"ฉันไม่กินไข่เยิ้ม"
ไม่กินไข่เยิ้ม เผยชื่ออังจำไว้ในใจเงียบ ๆ
ซางซูเช็ดปากให้สะอาด ดื่มน้ำในแก้วจนหมด แล้วก้มหัวนอนต่อ
เผยชื่ออังถือแก้วกับชามกลับไปที่ครัว คีบไข่ขึ้นมากัดตรงรอยที่ซางซูกัดไว้พอดี
กินไข่หมดในสองคำ เขาล้างชามให้สะอาดแล้วกลับไปที่ห้องนอน ทำเป็นทำงานแต่จริง ๆ แล้วคอยมองซางซู
พอฟ้ามืด ซางซูก็หลับพอเสียที ลืมตาขึ้นมาเห็นมืดไปหมด เธอตกใจลุกขึ้นนั่ง [8257 กี่โมงแล้วเนี่ย!?]
[เกือบสามทุ่มแล้ว]
ซางซูลุกจากเตียง [ฉันหลับเพลินไปเอง นายไม่ปลุกฉันเลย! ต้องไปหาเป้าหมายภารกิจแล้วสิ...]
เผยชื่ออังที่รับรู้ความเคลื่อนไหวของซางซูพูดขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ"
เสียงที่ผุดขึ้นมากลางความมืดทำเอาซางซูตกใจ เธอยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าตอบ
[8257 ทำไมในห้องฉันถึงมีเสียงผู้ชายได้!?]
พอรู้ว่าเธอยังงงๆ อยู่ 8257 รีบอธิบายให้ฟัง [เป็นเป้าหมายภารกิจไง]
ไม่ได้รับการตอบสนอง เผยชื่ออังจึงพูด "หลับตาก่อนนะ ฉันจะไปเปิดไฟ"
"อ้อ" พอรู้ตัวตนของเขาจาก 8257 ซางซูก็ไม่กลัวอีกต่อไป ตอบรับพร้อมกับหลับตา
เสียงเปาะเบา ๆ ห้องก็สว่างขึ้น ซางซูลืมตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อปรับตัวกับแสง แล้วจึงลืมตาจ้าขึ้นมาเต็มที่
พอลืมตาขึ้นก็เห็นเป้าหมายภารกิจกำลังเดินมาหาเธอ
เผยชื่ออังมีดวงตารูปดอกท้อที่เรียวยาว หางตาถูกยกขึ้นเล็กน้อย ควรจะดูอ่อนโยน แต่กลับถูกคิ้วรับกับดั้งจมูกที่สูงทำให้ดูคมเข้ม ใครเห็นก็ไม่กล้าสบตา
สบตาแค่แวบเดียว ซางซูก็รีบละสายตาหนี
สายตาที่เลื่อนลงไปตกลงบนบ่าอันกว้าง เอวที่คอด และขาที่ยาวตรงของเขา ความทรงจำเมื่อคืนนี้ผุดขึ้นมาทีละภาพ
พร้อมกันนั้นซางซูก็พบว่าตัวเองใส่เสื้อเชิ้ตตัวหนึ่ง มีแค่เสื้อเชิ้ตเท่านั้น!
ซางซูถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่างจากเผยชื่ออังที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
พอเธอถอยหลัง สายตาของเผยชื่ออังก็มืดลง
ซางซูไม่ได้สังเกต เธอถามอย่างไม่สบายใจ "นี่ที่ไหน?"
"บ้านฉัน เธอไม่ยอมตื่นสักที ฉันกลัวว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้วฉันไม่อยู่ เธอจะกลับไปเอง เลยพาเธอมาที่บ้าน" พออธิบายจบ เผยชื่ออังก็ชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางข้างกำแพงแล้วพูดต่อ "ของของเธออยู่ในกระเป๋าเดินทางทั้งหมด"
"ขอบใจนะ" ซางซูชี้ไปที่เสื้อผ้าที่ตัวเองใส่อยู่ "เสื้อตัวนี้?"
"เป็นของฉัน ตัวใหม่ ฉันไม่เคยใส่ ฉันคิดว่าการยุ่งกับของของเธอคงไม่ดี เลยเอาเสื้อของฉันมาให้เธอเปลี่ยน"
เผยชื่ออังโกหก เสื้อเชิ้ตที่ซางซูใส่อยู่ เขาใส่มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
"อ้อ รบกวนออกไปหน่อยได้ไหม ฉันอยากเปลี่ยนเสื้อผ้า"
"ได้ ฉันอยู่หน้าประตู มีอะไรก็เรียกฉันได้"
พอเผยชื่ออังออกไป ซางซูก็รื้อกระเป๋าเดินทางไปพลางคุยกับ 8257 ไปพลาง [เขาบอกว่าไม่ดีที่จะยุ่งกับของฉัน ข้ออ้างนี่ห่วยแตกจริง ๆ ของในกระเป๋าเดินทาง มีอะไรที่เขาไม่แตะบ้างล่ะ]
[ยันเดเระช่วงแรกก็เป็นแบบนี้แหละ พอเธอตกหลุมพรางของเขา เขาก็จะเลิกแสร้ง]
[ชุดนอนสี่ชิ้นของฉันล่ะ? ยังอยู่ที่โรงแรมหรือนายเก็บไว้ให้?]
[อยู่ที่เป้าหมายภารกิจ เสื้อผ้าที่ฉีกเมื่อคืนนี้เขาก็เอาไปด้วย]
[เขาเอาไปทำไม?]
[เอาไปทำเรื่องที่เร่าร้อน]
ซางซูจินตนาการตามที่ 8257 พูดโดยไม่รู้ตัว ปลายหูเริ่มแดงเรื่อ [นายพูดจาบ้า ๆ อะไรเนี่ย!?]
[ฉันพูดตามข้อเท็จจริงนะ เมื่อคืนฉันโดนบังคับปิดระบบทั้งคืน เช้านี้ตอนเขาพาเธอกลับมาเปลี่ยนเสื้อให้ ฉันก็โดนบังคับปิดระบบอีกครึ่งชั่วโมง]
[พอได้แล้ว อย่าพูดอีก!]
ซางซูถอดเสื้อผ้า 8257 โดนบังคับปิดระบบ จะพูดก็พูดไม่ได้แล้ว
พอถอดเสื้อผ้าออก ซางซูก็เห็นรอยแดงเต็มตัว บางจุดบางจุดมีเขียวช้ำ
เธออดทนต่อความอยากด่า แล้วหยิบแปรงสีฟันเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา พอเห็นรอยแดงทั้งสองข้างคอจากกระจก ก็อดไม่ได้ที่จะด่าออกมา "สัตว์เดรัจฉาน!"
ล้างหน้าเสร็จก็ออกมา หยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงขึ้นมากดดู "แบตฯ เหลือตั้งเก้าสิบกว่าเปอร์เซ็นต์"
[เป้าหมายภารกิจชาร์จให้เธอ]
[ใส่ใจดีนี่นา]
[ใช่ ๆ ไม่ใช่แค่ชาร์จแบตฯ ให้อย่างใส่ใจ ยังแอบดูแอปโซเชียลทั้งหมดของเธออย่างใส่ใจอีกด้วย]
เผยชื่ออังมองประตูที่ปิดสนิทด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ทำไมต้องให้เขาออกมาด้วย พวกเขาได้ทำเรื่องที่สนิทสนมที่สุดระหว่างชายหญิงกันแล้ว ทำไมการเปลี่ยนเสื้อผ้าต้องทำลับหลังเขาด้วย?
หรืออีกเดี๋ยวจะพูดว่าทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเหวี่ยงเขาทิ้งอย่างไร้ความปรานี!
ไม่ได้! เขาไม่มีทางยอมให้เธอจากไปเด็ดขาด! ถ้าเธอกล้าทำแบบนั้นเขาจะขังเธอไว้! ให้ไม่มีใครหาเธอพบ!
เผยชื่ออังถูกจินตนาการของตัวเองกระตุ้นจนตาแดงก่ำ ตัวสั่นเทิ้ม
ซางซูเปิดประตูห้องออกมาพอดี เห็นอาการเขาไม่ปกติก็ถามด้วยความเป็นห่วง "คุณไม่เป็นไรนะ?"
เผยชื่ออังเก็บความคิดด้านมืดในใจกลับไป ยิ้มให้เธอ "ไม่เป็นไร เธอหิวไหม? อยากกินอะไรไหม?"
"หิวนิดหน่อย"
"งั้นลงไปกินข้าวข้างล่างกันเถอะ"
"ได้"
เผยชื่ออังเดินนำหน้าซางซูลงไปข้างล่าง
พอถึงห้องอาหาร เผยชื่ออังรินน้ำอุ่นให้ซางซูแก้วหนึ่ง "เธอนั่งก่อน ฉันไปอุ่นกับข้าว"
ตอนบ่ายพ่อครัวมาทำกับข้าวเย็นไว้แล้ว แต่เผยชื่ออังไม่ได้กิน เขาจะรอซางซูกินพร้อมกัน
ซางซูไม่เคยสบายใจที่จะให้คนอื่นดูแลโดยไม่มีอะไรตอบแทน เธอวางแก้วน้ำลงแล้วเดินตามเผยชื่ออังเข้าไปในครัว "มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"
"ไม่ต้อง เธอรอกินอย่างเดียวก็พอ"
ถึงเผยชื่ออังจะพูดแบบนั้น แต่ซางซูก็ยังยืนอยู่ข้าง ๆ ยื่นจานให้เขา
การอุ่นด้วยไมโครเวฟเร็วมาก สิบนาทีต่อมาทั้งคู่ก็นั่งกินข้าว
พอกินข้าวเสร็จ เผยชื่ออังเก็บจานชาม ซางซูช่วยเก็บไปด้วยพร้อมกับพูด "ฉันล้างจานเอง"
"มีเครื่องล้างจาน" เผยชื่ออังใส่จานชามทั้งหมดลงในเครื่องล้างจาน กดสตาร์ทแล้วพูดกับซางซู "ล้างเสร็จพรุ่งนี้จะมีคนมาเก็บ เธออยากกลับไปนอนต่อหรือจะเล่นอีกรอบ ที่บ้านมีห้องบิลเลียด ห้องโฮมเธียเตอร์ ห้องเก็บไวน์ สระว่ายน้ำ ห้องฟิตเนส..."
ซางซูสีหน้าเฉยเมย แต่ข้างในตื่นเต้นมาก [8257 ที่นี่มีแบบที่เขาพูดจริง ๆ เหรอ!?]
[มี]
[เศรษฐีป่ะเนี่ย]
[เขารวยมาก เรื่องรวยแค่ไหนค่อย ๆ สำรวจเอาเองเถอะ]
ซางซูใจชุ่มชื้นไปหมด ไม่กล้าคิดเลยว่าต่อไปจะได้ใช้ชีวิตดี ๆ แค่ไหน!