ซางซูขัดบทของเผยชื่ออังที่กำลังพูดถึงสิ่งบันเทิงในบ้านว่า "ฉันไม่ง่วงและก็ไม่อยากเล่นอะไร ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"
"พูดมาสิ" หัวใจของเผยชื่ออังจมดิ่งลงอย่างแรง ความคิดมืดมนที่เคยเก็บกดไว้ก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ซางซูเรียบเรียงคำพูดพร้อมพูดว่า "ในสังคมสมัยนี้ การนอนด้วยกันหนึ่งคืนไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไร..."
เผยชื่ออังตื่นเต้นรีบขัดขึ้น "ไม่ได้!"
ซางซูมองเขาอย่างงงงวย "อะไรไม่ได้?"
"เธอจะทำเป็นว่าไม่เคยเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด! ผมเป็นคนหัวโบราณ ผมคิดว่าการมีความสัมพันธ์กันระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องที่จริงจังมาก ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงก็ไม่สามารถทำตามอำเภอใจได้ ตั้งแต่เรามีความสัมพันธ์กันแล้ว เราก็ควรต้องรับผิดชอบซึ่งกันและกัน"
ซางซูลืมตาโตเล็กน้อย [เขาขโมยคำพูดฉัน!]
[ขโมยก็ขโมยเถอะ เขาแค่กลัวว่าเธอจะทิ้งเขาไปเท่านั้นเอง]
เผยชื่ออังพูดพลางสังเกตปฏิกิริยาของซางซู แต่เธอก็แค่มองเขาอย่างสงบนิ่งไม่พูดอะไร เขาจึงเปลี่ยนกลเม็ดเริ่มทำเป็นน่าสงสาร "เธอจะไม่คิดรับผิดชอบฉันจริง ๆ ใช่ไหม? ก่อนเธอ ฉันไม่เคยแม้แต่จะจับมือผู้หญิงเลย จูบแรกของฉันก็ให้เธอ คืนแรกก็ให้เธอ เธอจะทิ้งฉันไม่ได้นะ"
"!!!"
ถ้าปล่อยให้เขาพูดต่อไป ไม่รู้ว่าเขาจะป้ายความผิดให้เธออีกกี่อย่าง ซางซูรีบพูด "หยุด! ฉันไม่ได้ไม่รับผิดชอบ ฉันคิดเหมือนเธอ ฉันไม่รับการมีเซ็กซ์แบบไม่มีความผูกพัน เรามา..."
เผยชื่ออังรอไม่ไหว "ถ้าเราคิดเหมือนกัน พรุ่งนี้ก็ไปจดทะเบียนสมรสกันเลย"
ซางซูก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ดังนั้นเธอจึงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว "ได้"
ทั้งคู่ตัดสินใจเรื่องการแต่งงานซึ่งเป็นเรื่องใหญ่ได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ 8257 ระบบภายนอกกลับกลายเป็นฝ่ายที่ใจไม่สงบ [ถึงเขาจะเป็นเป้าหมายภารกิจของเธอ แต่เธอยังไม่รู้จักชื่อเขาด้วยซ้ำ แล้วตกลงแต่งงานกับเขาแบบนี้มันไม่รีบร้อนเกินไปหน่อยหรือ?]
ซางซูมองเผยชื่ออังแล้วถาม "เธอชื่ออะไร?"
"เผยชื่ออัง"
[ตอนนี้รู้แล้ว เขาชื่อเผยชื่ออัง]
8257 นิ่งไปสองสามวินาทีก่อนจะพูด [ขอให้เธอทั้งคู่มีความสุขนะ]
ผู้ที่เข้าใกล้เผยชื่ออังมีไม่น้อย แต่ซางซูเป็นคนเดียวที่สามารถเข้าใกล้ตัวเขาได้ การที่เธออยู่ได้ถือเป็นเรื่องดี
[ขอบคุณ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการเลือกฉันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องมาก]
เผยชื่ออังพอพูดชื่อตัวเองเสร็จก็พบว่าซางซูเริ่มเหม่อลอย เขาจึงเริ่มตื่นเต้น
ชื่อเขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ฟังไม่เพราะ? หรือเธอไม่ชอบ?
เผยชื่ออังยื่นมือมาโบกต่อหน้าซางซู "เธอว่าชื่อฉันเป็นยังไง?"
ความสนใจของซางซูกลับมาที่เผยชื่ออัง "ฟังเพราะดี"
เผยชื่ออังวางใจ "แล้วเธอล่ะ?"
"ฉันอะไร?"
"ชื่อเธอไง ฉันยังไม่รู้ชื่อเธอเลย"
เผยชื่ออังพูดจบก็พบว่าสายตาที่ซางซูมองเขามันแปลก ๆ ราวกับว่าเธอรู้ว่าเขารู้ชื่อเธอ หัวใจของเขาพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ซางซูกระพริบตา "ฉันชื่อซางซู"
เธอไม่รู้ เผยชื่ออังแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก "ซางซู ชื่อเธอก็ฟังเพราะเหมือนกัน"
"ดึกแล้ว เธอไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ตื่นมาพรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนกัน"
"ได้"
การขึ้นบันไดกลายเป็นซางซูเดินนำหน้า เผยชื่ออังเดินตามหลังมองเธออย่างไม่แยแส
อยากจะเข้าไปแนบชิดเหมือนเมื่อคืนรังแกเธอจากข้างหลังจนเธอสั่นเสียงอ้อนวอน แต่ตอนนี้เขาไม่ได้ถูกวางยา ไม่สามารถทำแบบนั้นได้
แต่ไม่เป็นไร แค่ผ่านคืนนี้ไป หลังจากนั้นทุกวันเขาก็สามารถทำได้อย่างถูกต้องตามกฎ
ซางซูกลับมาที่ห้องนอนแล้วหันไปปิดประตูก็พบว่าเผยชื่ออังยืนอยู่ที่หน้าประตู เธอมองเขาด้วยความสงสัย "เธอยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ?"
เผยชื่ออังชี้ไปที่ห้องนอนด้านหลังซางซู "นี่คือห้องนอนของฉัน"
ซางซูนิ่งไปเพียงไม่กี่วินาทีก็ยอมรับ "คืนนี้เรานอนด้วยกันเหรอ?"
เผยชื่ออังเกือบพยักหน้าตอบตกลงทันที แต่เขากลับอดกลั้นตัวเองและแสร้งเป็นสุภาพบุรุษ "ถ้าเธอไม่เต็มใจ ฉันไปนอนห้องทำงานก็ได้"
พอแสร้งเสร็จเผยชื่ออังก็รู้สึกเสียใจทันที ถ้าเธอให้เขาไปนอนห้องทำงานจริง ๆ จะทำยังไง?!
"เธอนอนห้องนอนเถอะ" เผยชื่ออังดีใจในใจ แต่ซางซูพูดต่อ "ฉันไปนอนห้องทำงานหรือห้องรับแขกก็ได้"
เผยชื่ออังตกจากสวรรค์สู่เหวนรกทันที แต่ก็ยังต้องรักษามารยาทสุภาพบุรุษต่อไป "เธอนอนห้องนอนเถอะ ห้องทำงานไม่สบายเท่าห้องนอน"
"ได้ ราตรีสวัสดิ์ พักผ่อนเถอะ" ซางซูพูดจบก็ปิดประตูต่อหน้าเผยชื่ออัง แล้วพูดเบา ๆ กับประตู "คนปากไม่ตรงกับใจ ไปนอนคนเดียวเถอะ"
เผยชื่ออังกำลังรู้สึกเสียใจอยู่ก็ได้ยินเสียงล็อกประตู โกรธจนหัวเราะออกมา
ซางซูปิดประตูแล้วหยิบของใช้สำหรับอาบน้ำเข้าไปในห้องน้ำ
แปรงฟันเสร็จเธอก็รวบผมเป็นมวยกลม ถอดเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปในเขตอาบน้ำ ปรับหัวฉีดด้านข้างให้เข้าตำแหน่งที่เหมาะสมกับตัวเอง
เธอไม่ชอบความรู้สึกที่น้ำไหลจากด้านบนลงมาบนใบหน้า และผมที่ติดอยู่ที่หลัง ดังนั้นเวลาอาบน้ำเธอจึงไม่เคยใช้หัวฉีดด้านบน ใช้หัวฉีดด้านข้างอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยสระผม
เผยชื่ออังยืนอยู่หน้าประตูคิดหาวิธีทำให้ซางซูยอมนอนด้วยกัน
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะความคิดของเขา เผยชื่ออังหยิบโทรศัพท์ออกมา
เป็นข้อความจากจางสุย ข้อมูลการสืบสวนของซางซูที่เขารวบรวมไว้ถูกจัดเป็นเอกสารหนึ่งไฟล์
เผยชื่ออังเปิดเอกสารและอ่านตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่พลาดแม้แต่ตัวอักษรเดียว
พ่อแม่ของซางซูหย่ากันตอนเธออายุ 7 ขวบ สิทธิในการดูแลเธอตกเป็นของแม่
เธออาศัยอยู่กับแม่ การติดต่อกับพ่อลดน้อยลงเรื่อย ๆ ตอนอายุ 10 ขวบพ่อแต่งงานใหม่ หลังจากนั้นนอกจากคำทักทายในเทศกาลสำคัญก็ไม่มีการติดต่ออื่นใดอีก
ตอนอายุ 12 ขวบแม่ก็แต่งงานใหม่ หลังแต่งงานไม่นานก็มีลูกอีกคน
พลังงานของคนมีจำกัด ทารกแรกเกิดต้องการการดูแลมากกว่า ซางซูในฐานะพี่สาวจึงถูกละเลย
พอขึ้นมัธยมต้นซางซูเริ่มไปประจำที่โรงเรียน หลังจากแม่คลอดลูกก็อยู่บ้านเลี้ยงลูก แรงกดดันด้านการหาเงินตกไปอยู่ที่พ่อเลี้ยงทั้งหมด พ่อเลี้ยงเริ่มหงุดหงิดและมองซางซูไม่ถูกตาเรื่อย ๆ
ทุกครั้งที่กลับบ้านก็ได้ยินแต่พ่อเลี้ยงพูดจาเสียดสีและแม่ที่เงียบเฉย ซางซูจึงเริ่มไม่ชอบกลับบ้าน
พอเข้ามหาวิทยาลัยนอกจากช่วงตรุษจีนซางซูก็ไม่กลับบ้าน แต่ก็ยังโทรหาแม่เป็นประจำ ตอนปี 3 ตาปู่ที่ใจดีกับเธอที่สุดป่วยหนัก ก่อนตายได้มอบเงินออมและเงินค่าชดเชยการรื้อถอนบ้านเก่าทั้งหมดให้เธอ
แม่ของเธอไม่มีความเห็นอะไรกับเรื่องนี้ แต่พ่อเลี้ยงอิจฉา คอยล้างสมองแม่เธอไม่หยุด
แม่ที่ถูกล้างสมองสำเร็จขอเงินมรดกจากตาปู่จากเธอแต่ไม่ได้ผล ก็เริ่มตำหนิเธอสารพัด ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกก็ยิ่งห่างเหินขึ้นเรื่อย ๆ
สาเหตุจากครอบครัวทำให้ซางซูไม่เต็มใจคบหากับใครอย่างสนิทสนม เพื่อนร่วมชั้นพอเรียนจบก็ตัดการติดต่อ เพื่อนร่วมห้องก็ค่อย ๆ ห่างกันไป
หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยเธอก็หางานทำในเมืองที่เรียนอยู่เป็นบ้านเกิด ซื้ออพาร์ตเมนต์ขนาดหนึ่งห้องนอนเพื่อตั้งหลักปักฐาน
ส่วนใหญ่เธอมักจะอยู่คนเดียว ครั้งนี้เป็นการลาพักร้อนมาท่องเที่ยวคนเดียว
การได้เจอเขาเป็นเรื่องบังเอิญล้วน ๆ ไม่ใช่การเข้าใกล้โดยตั้งใจ
เผยชื่ออังพอใจกับผลการสืบสวนนี้มาก พออ่านจบก็ลบเอกสารทิ้งแล้วยกมือเคาะประตู
ซางซูกำลังเป่าผมอยู่ในห้องน้ำจึงไม่ได้ยินเสียงเคาะประตู
ห่างไปไม่กี่นาทีก็เคาะอีกครั้งแต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบกลับ คิดว่าเธอคงหลับไปแล้ว เผยชื่ออังจึงใช้กุญแจเปิดประตู