เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศร้อนแรงในห้องไปหมด เผยชื่ออังจับคอซางซูไว้แน่นแล้วขู่เสียงเบา “ถามไปว่าเป็นใคร ถ้าพูดเกินหนึ่งคำฉันจะบิดคอเธอทิ้ง”
ซางซูตะโกนถาม “ใครคะ?”
“อาหารเดลิเวอรีของคุณมาส่งแล้ว”
ซางซูดีใจ รีบบอกเสียงเบา “ปล่อยฉันก่อน ฉันต้องไปรับอาหาร”
เผยชื่ออังเลิกคิ้ว มองไปที่ชุดของซางซู “เธอแน่ใจเหรอ?”
ซางซูก้มมองชุดตัวเอง พอเห็นชัดก็หน้าแดงขึ้นมาทันที หันไปถลึงตาใส่เผยชื่ออังอย่างโกรธ ๆ แล้วจึงพูดเสียงดัง “วางไว้หน้าประตูก็ได้”
สายตาที่ซางซูถลึงใส่นั้นในสายตาเผยชื่ออังดูเหมือนการหยอกล้อเสียมากกว่า พอเธอพูดจบเขาก็รีบหอมเธออีกครั้ง
นอกหน้าต่างฝนตกตอนไหนไม่รู้ ตกหนักและเร็วมาก กระหน่ำลงบนกระจกเสียงดังเปรี้ยงปร้างไม่หยุด จนฟ้าจะสว่างจึงค่อย ๆ สงบลง
เผยชื่ออังกอดซางซูที่หลับไปแล้วจากด้านหลัง สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอแล้วหลับไปอย่างสบายใจ
พอเผยชื่ออังตื่นขึ้น ซางซูก็ยังหลับไม่ตื่น เขาใช้มือยันหัวตัวเองขึ้นมา ลูบใบหน้าของเธอตามอำเภอใจ สุดท้ายนิ้วโป้งก็หยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ ลูบไปมาอยู่แบบนั้น จนริมฝีปากของเธอแดงเข้มขึ้นก็ยังไม่ยอมหยุด กลับออกแรงหนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะขยี้ให้เลือดออก
รู้สึกเจ็บแปลบที่ริมฝีปาก ซางซูจึงเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมานิดหน่อย ขมวดคิ้วแล้วดันมือที่มาก่อกวนริมฝีปากเธอออกไป ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงใต้จมูก คิ้วที่ขมวดอยู่ค่อย ๆ คลายออก แล้วหลับต่อไป
เผยชื่ออังมองมือที่ถูกเธอผลักออกไป รอยยิ้มผุดขึ้นในดวงตา
เขาลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองจากกองเสื้อผ้าที่ปนกันอยู่บนพื้น แล้วโทรหาผู้ช่วย
“ส่งชุดหนึ่งชุดมาให้ฉันที่โรงแรมเวสต์ลิน ห้อง 7429”
“ได้ค่ะคุณเผย”
ระหว่างที่เผยชื่ออังคุยโทรศัพท์ เขาก็เห็นอาหารเดลิเวอรีที่ซางซูสั่งไว้เมื่อคืน “แถมอาหารเช้าสองชุดมาด้วย”
“ได้ค่ะ”
วางสายแล้ว เผยชื่ออังก็เริ่มเก็บข้าวของของซางซู
ของใช้ในห้องน้ำกับเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าเก็บใส่กระเป๋าเดินทาง โทรศัพท์กับสายชาร์จใส่กระเป๋าถือสีน้ำเงิน
เก็บของเสร็จ เผยชื่ออังก็แต่งตัวให้ซางซู แล้วอุ้มเธอไปวางบนโซฟาให้หลับต่อ จากนั้นก็ลงมือรื้อชุดเครื่องนอนบนเตียงออก
ชุดเครื่องนอนสีฟ้าอ่อนลายดอกไม้นี่ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นของที่เธอเอามาเอง ต้องเก็บไปให้หมด
เผยชื่ออังเอาชุดเครื่องนอนที่รื้อออกมากับเสื้อผ้าที่เขาฉีกเมื่อคืนของซางซูห่อรวมกันแล้วยัดใส่กระเป๋าเดินทาง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา จางสุยมาถึงหน้าห้องพักในโรงแรม เห็นแก้วชานมไข่มุกแก้วหนึ่งห้อยอยู่ที่ลูกบิดประตู เขาหยิบแก้วชานมลงมาก่อนแล้วจึงเคาะประตู “คุณเผยครับ ผมเอง”
เผยชื่ออังสวมเสื้อคลุมอาบน้ำตัวหนึ่งแล้วเดินไปเปิดประตู
ประตูเปิดออก จางสุยยื่นของในมือส่งให้ “นี่คือเสื้อผ้ากับอาหารเช้าที่คุณสั่งครับ ส่วนชานมไข่มุกแก้วนี้ห้อยอยู่ที่ลูกบิดประตูครับ”
“ไปรอในรถก่อน” เผยชื่ออังรับของมาแล้วปิดประตู
เขาพยุงซางซูให้ลุกขึ้นมาพิงตัวเขา “ตื่นมากินข้าวเช้ากัน”
ซางซูถูกปลุกให้ตื่น แต่เธอง่วงมาก ๆ ยังไม่ทันลืมตาก็พูด “ไม่กิน ฉันจะนอน”
พูดจบก็หาที่ซุกตัวในอ้อมแขนของเผยชื่ออังแล้วหลับต่อ
เอาอาหารเช้าวางไว้ที่ปากเธอ เธอก็ยังไม่ยอมอ้าปาก เผยชื่ออังเลยถอดใจ
กินข้าวเช้าสองที่คนเดียวจนหมด แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า อุ้มซางซูขึ้นมา
มือหนึ่งถือกระเป๋าถือ ส่วนอีกมือหนึ่งกำลังจะลากกระเป๋าเดินทาง แต่พอเห็นหลังที่ว่างเปล่าของซางซูกับกระเป๋าเดินทางก็เริ่มลังเล
ถ้าไม่อุ้มเธอไว้ เธอจะหงายหลังล้มลงไปไหม?
แต่ถ้าอุ้มเธอก็ลากกระเป๋าเดินทางไม่ได้ ไม่อยากให้คนอื่นมาโดนของของเธอ
ลังเลอยู่ตั้งนาน เผยชื่ออังก็คิดออก โทรเรียกจางสุยให้ขึ้นมาข้างบน
ประตูเปิดออก เห็นเผยชื่ออังอุ้มผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ จางสุยยังคิดว่าตัวเองตาฝาดไป เอามือขยี้ตา
“นายถือกระเป๋าเดินทาง ห้ามทำกระดาษบนนั้นหล่นเด็ดขาด” เผยชื่ออังดันกระเป๋าเดินทางไปทางจางสุย “ไปเช็คเอาท์ให้หน่อย”
“ได้ครับคุณเผย” จางสุยรับกระเป๋าเดินทางมาแล้วเดินนำหน้า
สายตาก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองกระดาษทิชชู่ที่ตัวเองกำอยู่บนราวลากกระเป๋า มันก็แค่ทิชชู่ธรรมดา ๆ นี่นา ทำไมถึงห้ามทำหล่นล่ะ?
จางสุยอยากรู้มากแต่ไม่กล้าถาม
เผยชื่ออังยืนอุ้มซางซูอยู่ไม่ไกลจากเคาน์เตอร์หน้าโรงแรม มองจางสุยไปเช็คเอาท์
พนักงานหน้าเคาน์เตอร์สองคนทำงานไปด้วย ก็แอบมองเผยชื่ออังไปด้วย
พอคนกลุ่มนั้นเดินออกไป สองคนนั้นก็จับมือกันด้วยความตื่นเต้น
“ผู้ชายหล่อเมื่อกี้หล่อมาก! คนที่เขาอุ้มอยู่เป็นแฟนเขาเหรอ? แฟนเขากินดีอยู่ดีจัง!”
“เช็คเอาท์ห้อง 7429 นะ! ห้องนั้นตอนเช็คอินเป็นผู้หญิงที่สวยมาก!”
“เธอรู้ได้ยังไง?”
“เพราะฉันเป็นคนทำเรื่องเช็คอินให้เธอไง สวยจริง ๆ นะ!”
สวยจนเธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ห้อง 7429
“งั้นพวกเขาก็กินดีอยู่ดีเหมือนกันเลยสิ!”
ขึ้นรถแล้วจางสุยถาม “คุณเผยจะกลับไปที่อวี้ฮวาหัวถิงไหมครับ?”
“อืม”
เผยชื่ออังกดปุ่มแผงกั้นตรงกลางขึ้น พื้นที่เบาะหลังก็กลายเป็นห้องปิดมิดชิด
เขาซุกหน้าลงที่ซอกคอของซางซู สูดดมกลิ่นตัวเธออย่างตะกละตะกลาม มันเป็นกลิ่นหอมที่อธิบายไม่ถูกแต่ทำให้มึนเมา
8257 เห็นเผยชื่ออังกดแผงกั้นขึ้นปุ๊บก็ซุกหน้าลงที่ซอกคอซางซูปั๊บ จนกระทั่งผู้ช่วยของเขาจอดรถถึงได้เงยหน้าขึ้น มันมั่นใจเต็มร้อยว่าเผยชื่ออังชอบซางซู
ส่วนจะชอบแบบไหนไม่สำคัญ ขอแค่ชอบก็พอ
เผยชื่ออังอุ้มซางซูไปที่ห้องนอนของตัวเอง จางสุยเดินตามหลังมา
วางกระเป๋าเดินทางไว้ข้างกำแพง จางสุยถาม “คุณเผยวันนี้ยังจะไปบริษัทไหมครับ?”
เผยชื่ออังเดินไปยืนขวางสายตาผู้ช่วย “ไม่ไป นายไปจัดการงานแทนฉัน มีอะไรตัดสินใจไม่ได้ค่อยติดต่อฉัน”
“ได้ครับคุณเผย”
พอผู้ช่วยออกไป เผยชื่ออังก็ไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองจากห้องแต่งตัวมาเปลี่ยนให้ซางซู
8257 ถูกบังคับให้ออฟไลน์อีกครั้ง พอออนไลน์กลับมาก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
8257 หมดคำพูดไปทั้งระบบ รอซางซูตื่นขึ้นมามันจะเล่าให้ฟังทั้งหมด!
ต้องเล่า!!!
พอออนไลน์กลับมา 8257 ก็เห็นเผยชื่ออังถือชุดเครื่องนอนของซางซูเดินออกจากห้องนอนไป ผ่านไปสิบนาทีกว่า ๆ ถึงจะกลับมา
เขาเอาโทรศัพท์ของซางซูออกมา จับนิ้วเธอมาแกะล็อกหน้าจอ แล้วก็เปิดดูข้อมูลในโทรศัพท์ของซางซูอย่างไม่เกรงใจ
ดูไปได้ทั้งหมดแล้ว เขาก็แอดไลน์ซางซู ส่งรูปถ่ายเอกสารสำคัญที่เซฟไว้ในโทรศัพท์ของเธอให้ตัวเอง แล้วก็ลบเพื่อนทิ้ง
เห็นแบตเตอรี่เหลือแค่ 21% เขาก็หยิบสายชาร์จออกมาชาร์จโทรศัพท์ของซางซู
เขาส่งรูปถ่ายเอกสารของซางซูให้จางสุย [เธอชื่อซางซู สืบประวัติทั้งหมดของเธอมาให้ฉัน]
จางสุยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว [รับทราบ!]
บ่ายโมงซางซูตื่นเพราะความหิว เธอพยายามนอนต่อ แต่ความหิวมันรุนแรงเกินไป เธอขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นนั่ง
เผยชื่ออังวางคอมพิวเตอร์ไว้บนขา วางเอกสารไว้ข้าง ๆ ทำเป็นกำลังทำงาน แต่จริง ๆ แล้วจับตาดูซางซูอยู่ตลอด เธอขยับปุ๊บเขาก็รู้ปั๊บ
มองซางซูนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง สุดท้ายก็ลุกขึ้นนั่งหน้าตาบึ้งตึง
เผยชื่ออังเดินไปนั่งข้าง ๆ เธอ ยื่นมือไปปัดปอยผมที่ร่วงมาปิดหน้าของเธอไปไว้หลังหูให้ “เป็นอะไร?”
ซางซูยังไม่ค่อยรู้สึกตัว พอมีคนถามก็ตอบไปตามตรง “ฉันหิว”
“อยากกินอะไร?”
“อะไรก็ได้ ขอแค่ได้กินเร็ว ๆ”
เผยชื่ออังคิดอยู่นิดหน่อยแล้วถาม “ทำบะหมี่ให้กินได้ไหม?”
“ได้”
เผยชื่ออังถอนหายใจโล่งอก เพราะเขาทำได้แค่บะหมี่เท่านั้นแหละ