ซางซูอาบน้ำเสร็จออกมาแล้วไม่เห็นเผยชื่ออัง จึงยืนอยู่หน้าห้องตะโกนเรียกเสียงดังว่า “เผยชื่ออัง”
เธอเรียกแค่ครั้งเดียว เผยชื่ออังก็โผล่ออกมาจากห้องที่เธอแช่เปลือกหอยไว้
ซางซูเดินไปหยุดตรงหน้าเผยชื่ออัง
เผยชื่ออังสวมชุดนอนแบบเดียวกับเธอ พับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อพับแขนทั้งสองข้าง แล้วงอข้อศอกยกมือขึ้นระดับอก
มือซ้ายคีบเปลือกหอยไว้ชิ้นหนึ่ง ส่วนมือขวาว่างเปล่า แบออกอย่างเป็นธรรมชาติ
ซางซูเห็นปลายนิ้วโป้งขวาของเผยชื่ออังแดงขึ้นมาทันที จึงจับมือเขามาดูใกล้ ๆ แล้วขมวดคิ้วนิด ๆ “ตรงนี้ของนายแดงได้ยังไง?”
“คราบสกปรกตามซอกเปลือกหอยบางชิ้นล้างไม่ออก เลยต้องใช้เล็บแคะ”
ซางซูพูดด้วยความเป็นห่วง “ล้างไม่ออกก็หาแปรงมาขัดสิ ทำไมต้องใช้มือแคะด้วยล่ะ ถ้าโดนบาดขึ้นมาจะทำยังไง?”
“โรงแรมมีแปรงด้วยเหรอ?”
“ฉันไม่รู้ว่ามีแปรงไหม” ซางซูหยิบชุดแปรงสีฟันใช้แล้วทิ้งจากลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า “แต่มีแปรงสีฟันใช้แล้วทิ้งนะ”
เผยชื่ออังมองซางซูใช้แปรงสีฟันขัดเปลือกหอยจนสะอาดในไม่กี่ครั้ง แววตาของเขากระจ่างใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาไม่เคยนึกถึงการใช้แปรงสีฟันขัดเปลือกหอยเลย พอเจอเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวัน ความสามารถในการพลิกแพลงที่เขาใช้ในแวดวงธุรกิจก็หายวับไปหมด
เผยชื่ออังสูดหายใจลึกแล้วผ่อนออก ก่อนหยิบแปรงสีฟันขึ้นมาด้ามหนึ่ง ขัดเปลือกหอยไปพร้อมกับซางซู
พอขัดเปลือกหอยทั้งหมดเสร็จ ซางซูก็ตรวจดู ยังมีบางชิ้นที่คราบไม่หลุดออก
เธอค้นหาวิธีล้างเปลือกหอยในอินเทอร์เน็ต แต่พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นว่ามีคนส่งข้อความหา จึงตอบข้อความก่อน