ยืนพิงราวอยู่ตรงขอบดาดฟ้า ลมทะเลพัดชายกระโปรงของซางซูปลิวสะบัด เส้นผมยาวที่ปล่อยสยายก็ยุ่งเหยิงจนปลิวมาปิดหน้า
เผยชื่ออังยื่นมือไปช่วยรวบผมของซางซูอย่างเป็นธรรมชาติ พอรวบเสร็จก็ยื่นมือมาทางเธอ “ยางรัดผม”
ซางซูถอดยางรัดผมที่ข้อมือส่งให้เผยชื่ออัง เขารับมาแล้วมัดผมให้เธอ
พอมัดผมเสร็จ เผยชื่ออังก็โอบเอวซางซูจากด้านหลัง วางคางลงบนไหล่เธอ
ซางซูมองผืนน้ำทะเลสีครามแล้วถามว่า “ครั้งนี้เราจะได้เห็นโลมาไหม?”
“ถ้าได้เห็นก็ดี แต่ถ้าไม่เห็น คราวหน้าเราค่อยมาใหม่ จนกว่าจะได้เห็นนั่นแหละ”
ซางซูส่งเสียงอืมอย่างดีใจ
“คุณเผย?”
เสียงสงสัยเสียงหนึ่งดังขึ้น ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน
พอหันมา คนที่เอ่ยปากก็แน่ใจว่าเป็นเผยชื่ออัง จึงเดินเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น
“คุณเผย เป็นคุณจริง ๆ ด้วย”
ชายคนนั้นพูดพลางยื่นมือไปหา เผยชื่ออังยื่นมือไปจับมือเขา “คุณเหอก็มาด้วยหรือครับ”
คุณเหอปล่อยมือแล้วหันมามองซางซู “สวัสดีครับ คุณนายเผย ก่อนหน้านี้เราเคยเจอกันแวบหนึ่งในงานแต่งของคุณกับคุณเผย พอมองดี ๆ ตอนนี้ คุณสวยจริง ๆ ยืนคู่กับคุณเผยแล้วเหมาะกันสุด ๆ ครับ”
คำพูดเดียวทำให้ทั้งซางซูและเผยชื่ออังอารมณ์ดีขึ้น
ซางซูพอจำคุณเหอตรงหน้าได้ ตอนนั้นเขาพาภรรยามาร่วมงานแต่ง ภรรยาของเขาทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์ ส่วนตัวเขาดูธรรมดาทั่วไป ภาพที่ทั้งคู่ยืนด้วยกันจึงติดอยู่ในความทรงจำของซางซู