ซางซูประคองหมวกไว้ตรงหน้า มองเปลือกหอยที่พูนจนโผล่พ้นขอบแล้วรู้สึกพอใจสุด ๆ
เธอชอบดูคลิปเก็บของริมทะเลมาก การได้เก็บเปลือกหอยมาสักรอบก็เหมือนได้ทำตามฝันของตัวเองแล้ว
เผยชื่ออังยื่นมือไปทางซางซู “ส่งมาให้ฉันเถอะ”
“ไม่เอา ฉันถือเอง”
ตอนนี้ซางซูเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นโปรดมาแล้วไม่ยอมปล่อยมือ
เผยชื่ออังปล่อยให้เธอทำตามใจ รอให้เธอถือจนพอแล้วค่อยรับมาเองก็ได้
ทั้งถ่ายรูปทั้งเก็บเปลือกหอย เผลอแป๊บเดียวพระอาทิตย์ก็ใกล้ตกดินแล้ว
แสงสุดท้ายของวันย้อมท้องฟ้ากับผิวน้ำทะเลให้กลายเป็นสีส้มแดง
ซางซูหยุดเดิน “สวยจังเลย เรานั่งดูพระอาทิตย์ตกกันสักพักเถอะ”
“ได้สิ”
ทั้งคู่นั่งลงบนพื้น ซางซูคล้องแขนเผยชื่ออังแล้วเอนศีรษะพิงไหล่เขา พลางเรียกชื่อ “เผยชื่ออัง”
“หืม?”
“ไม่เคยมีใครดูพระอาทิตย์ตกเป็นเพื่อนฉันเลย นายเป็นคนแรก”
เผยชื่ออังกุมมือซางซูไว้ สอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน “เธอก็เป็นคนแรกที่ดูพระอาทิตย์ตกเป็นเพื่อนฉันเหมือนกัน”
ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก ต่างพิงกันเงียบ ๆ มองดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า
อู๋สวี่ที่เข้าหาคนมาสิบกว่าคนแล้วถูกปฏิเสธทุกครั้ง มองไปรอบ ๆ อย่างห่อเหี่ยว ก่อนจะเห็นคู่รักหน้าตาดีคู่หนึ่งนั่งพิงกันอยู่ไม่ไกล เธอจึงเดินเข้าไปหาโดยมีความหวังริบหรี่เป็นเดิมพัน
“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นบล็อกเกอร์สายคอนเทนต์ออนไลน์ หัวข้อคือสุ่มชวนคนมาถ่ายรูป พวกคุณสนใจร่วมด้วยไหมคะ?”
ตอนอู๋สวี่พูด ซางซูเหลือบมองกล้องขนาดเล็กที่คล้องอยู่ตรงคอเสื้อ พออีกฝ่ายพูดจบก็ถามว่า “ตอนนี้กำลังถ่ายวิดีโออยู่เหรอ?”