[จะสื่อสารแบบนี้เหรอ?]
[ใช่ คุยกับฉันทางใจ แค่นี้ก็พอ จำไว้ให้ดี]
[ฉันจะจำไว้เอง ไม่ต้องห่วง]
[สิ่งที่สัญญาให้เธอได้มอบให้แล้ว ขอให้จริงจังกับภารกิจ]
พอเช็คดูในบัญชีเห็นห้าแสนจริง ๆ ซางซูถามระบบอย่างอารมณ์ดี [เป้าหมายภารกิจอยู่ที่ไหน?]
8257 ใจดีขนาดนี้ เธอจะรีบไปทำภารกิจอย่างขยันขันแข็งแน่นอน
[ประมาณสองทุ่มยี่สิบนาที เป้าหมายภารกิจจะหนีมาชั้นนี้เพราะถูกวางยา ตอนนั้นเธอเปิดประตูให้เขาหลบเข้ามา]
ซางซูที่อ่านนิยายมามากเปิดโหมดเรดาร์ทันที [ถูกวางยา? วางยาอะไร?]
[ยาเสน่หา]
[เธอให้ฉันเอาผู้ชายที่โดนยาเสน่หาเข้ามาในห้องเนี่ยนะ?! ถึงแม้เป้าหมายของฉันจะเป็นเขา แต่จะให้เริ่มขนาดนั้นเลยมันไม่เหมาะมั้ง?]
[เขาผ่านการฝึกฝนมา ทนทานต่อยาพวกนี้ได้ดี ไม่ทำอะไรเธอหรอก] พอเห็นซางซูทำหน้าไม่เชื่อ 8257 ก็เสริมต่อ [ก่อนหน้านี้มีนักภารกิจคนหนึ่งฉวยโอกาสตอนเขาถูกยา อยากจะจัดการปุ๊บปั๊บเลย เกือบถูกเขาบีบคอตาย เรื่องนี้เธอควรจำไว้]
[โอ้] พอได้ยินแบบนั้นซางซูก็วางใจ
ซางซูนอนไม่หลับมาทั้งคืน ตอนนี้เพิ่งสิบโมงเช้า เธอตั้งปลุกไว้สามทุ่มเพื่อจะนอน
พอเห็นชุดเครื่องนอนสีขาวบนเตียง ซางซูก็เรียกห้าระบบ [8257 ช่วยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนกับปลอกหมอนให้ฉันหน่อยได้ไหม?]
[ได้]
ไม่กี่วินาที 8257 ก็เปลี่ยนให้เรียบร้อย ซางซูมองชุดเครื่องนอนที่เปลี่ยนใหม่แล้วแปลกใจมาก [เหมือนกับที่ฉันซื้อไว้ใช้ที่บ้านเป๊ะเลย!]
[ก็เธอซื้อเองไง ฉันไปเอาจากบ้านเธอมา]
[เธอเอาของจากบ้านฉันได้เนี่ยนะ! ได้ทุกอย่างเลยเหรอ?!]
[ตอนนี้ได้ แต่พอเริ่มภารกิจแล้วจะไม่ได้อีก]
[งั้นตอนนี้เธอช่วยเอาถ้วยน้ำ ชุดนอน ตุ๊กตา...]
[หลังจากเริ่มภารกิจ ฉันจะเอาของทุกอย่างของเธอในโลกนั้นไปไว้ที่บ้านของเธอในโลกนี้]
[เธอเป็นระบบที่ดีมาก ฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จอย่างแน่นอน!]
หลังจากชมระบบเสร็จ ซางซูก็นอนลง หลับยาวจนกระทั่งปลุกดังจึงตื่น
ซางซูที่ตื่นขึ้นมาท้องร้องโครกคราก เธอนอนอยู่บนเตียงแล้วสั่งข้าวนอกบ้าน ก่อนจะสั่งของกิน แล้วก็สั่งชานมไข่มุกอีกหนึ่งแก้ว
กว่าจะส่งมาถึงต้องใช้เวลาสี่สิบนาที ซางซูเล่นโทรศัพท์ไปพลางรอไปพลาง
พอเหลืออีกสามนาทีจะถึง เธอก็ยืนอยู่ที่หน้าประตู รีเฟรชหน้าจอไม่หยุด
พอขึ้นว่าเหลืออีกไม่กี่สิบเมตร ซางซูก็เปิดประตู ยืนมองไปทางลิฟต์
ไม่นานนัก พนักงานส่งของที่ใส่เสื้อคลุมสีเหลืองก็ปรากฏตัวขึ้น
พนักงานส่งของเดินเข้ามาใกล้แล้วถาม “ท้ายเลข 6399 ใช่ไหมคะ?”
ซางซูยื่นมือไปรับของ “ใช่ ขอบคุณค่ะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ”
ซางซูกำลังคุยกับพนักงานส่งของอยู่ ไม่ทันสังเกตว่ามีผู้ชายคนหนึ่งยืนจ้องเธอเขม็งอยู่ไม่ไกล
8257 รู้ว่านั่นคือเป้าหมายภารกิจ จึงไม่ได้เตือนซางซู เพื่อไม่ให้เธอมีปฏิกิริยาผิดปกติจนเผยชื่ออังสงสัย
เผยชื่ออังที่รู้ตัวว่าถูกวางยา รีบหนีออกจากห้องจัดเลี้ยง แล้วพบว่ามีคนเฝ้าอยู่แถวลิฟต์ เขาจึงเดินลงบันได แต่ชั้นหนึ่งก็มีคนเฝ้าอยู่เหมือนกัน เขาจำใจต้องย้อนกลับขึ้นไปชั้นบน
พวกนั้นยังไม่เห็นเขา ก็เริ่มไล่หาตามบันได เขาที่ซ่อนอยู่ในห้องบันไดได้ยินเสียงฝีเท้า รีบย้ายไปที่ระเบียงทางเดิน
พอเห็นมีคน เขาก็รีบหันข้าง คว้าลูกบิดประตูห้องข้าง ๆ แกล้งทำเป็นกำลังจะเปิดประตู
แต่เสียง “ขอบคุณ” อ่อนโยนลอดเข้าหูเขา กระตุ้นฤทธิ์ยาในตัวทันที เผยชื่ออังหันขวับ มองตรงไปที่แผ่นหลังที่หันให้เขาอยู่นั่น
ชั่วขณะที่พนักงานส่งของหมุนตัวจากไป เขาก็เหมือนเสือดาวที่ซุ่มรอเหยื่อมานาน รี่เข้าหาซางซูอย่างรวดเร็ว
ซางซูถอยกลับเข้าห้อง กำลังจะปิดประตู จังหวะที่ประตูจะปิดสนิท ก็มีแรงผลักเข้ามา เธอที่ไม่ได้ออกแรงเท่าไหร่ ถูกดันถอยหลังไปหลายก้าว
เผยชื่ออังฉวยจังหวะที่ประตูเปิดกว้างพอ พุ่งตัวเข้ามา แล้วหันหลังปิดประตูทันที
ซางซูสมองว่างไปไม่กี่วินาทีเพราะเรื่องไม่คาดฝัน เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ พอห่างออกมาก็พูดด้วยความกลัว “นายออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ!”
[อย่ากลัว เขาคือเป้าหมายภารกิจ]
ก่อนที่ 8257 จะบอก ซางซูก็เห็นหน้าผู้บุกรุกแล้ว จำได้ว่าเขาคือเป้าหมายภารกิจที่เธอเลือกไว้ แต่เธอก็ยังตำหนิ 8257 [ทำไมไม่เตือนฉันก่อนว่าเขามา?]
[ขอโทษที่ทำเธอตกใจ แต่ถ้าบอกเธอล่วงหน้า เขาอาจจะรู้ว่าเธอตั้งใจเข้ามาหา]
พอระบบขอโทษ ความโกรธนิดหน่อยที่เพิ่งก่อตัวในใจซางซูก็สลายหายไปทันที
เผยชื่ออังสัมผัสได้ถึงความกลัวและความระแวงของซางซู จึงแกล้งทำเป็นอ่อนแอ “ขอโทษนะ ผมขอหลบอยู่ตรงนี้สักพัก มีคนข้างนอกต้องการทำร้ายผม”
ซางซูจบการสนทนากับระบบแล้วถาม “ให้ฉันช่วยเรียกตำรวจไหม?”
“ไม่ต้อง ให้ผมหลบอยู่ตรงนี้สักพักก็พอ”
พูดจบ เผยชื่ออังก็ครางออกมาอย่างเจ็บปวด แล้วทรุดลงกับพื้น
เขาประคองตัวด้วยมือข้างเดียว เสื้อเชิ้ตสีดำแนบไปกับกล้ามเนื้อที่นูนขึ้นมา เห็นกล้ามแขนชัดเจน และกล้ามอกที่พอจะมองเห็นได้ น่าดูไม่น้อย
ซางซูฉวยจังหวะที่เขาก้มหน้า แอบมองพลางถาม “นายไม่เป็นไรใช่ไหม? ต้องการให้ช่วยไหม?”
เผยชื่ออังเงยหน้ามองซางซู “ผมถูกวางยา ขาอ่อนแรงไม่มีเรี่ยวแรง รบกวนเธอช่วยพยุงผมไปนั่งที่โซฟาตรงนั้นสักครู่ได้ไหม”
“โอ้ ได้” ซางซูวางถุงอาหารกับโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ แล้วเดินเข้าไปหาเผยชื่ออัง ยื่นมือไปช่วยพยุงเขา
วินาทีที่เธอเกือบจะแตะตัวเขา เผยชื่ออังก็คว้ามือทั้งสองข้างของเธอ บิดไปด้านหลัง แล้วใช้มือเดียวกำไว้แน่น มืออีกข้างหนึ่งก็รีบแก้เนคไทออกมาผูกมือเธอไว้
ซางซูดิ้นอยู่ในอ้อมแขนเขา “ปล่อยฉัน!”
การดิ้นไม่มีประโยชน์ มือของซางซูถูกเนคไทผูกไว้แน่นหนา
พอผูกมือเธอเรียบร้อย เผยชื่ออังก็อุ้มเธอขึ้นมาแบบหันหน้าเข้าหากัน แล้วเดินไปทางเตียง
“นายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” ซางซูปากสั่งเผยชื่ออังอย่างดุเดือด แต่ในใจกลับถาม 8257 อย่างร้อนรน [นายบอกว่าเขาจะไม่ทำอะไรฉันไม่ใช่เหรอ?! แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน?!]
[เธอไม่ต้องกังวล เขาน่าจะกลัวว่าเธอจะฉวยโอกาสตอนเขาอ่อนแอทำอะไรเขา เลยต้องมัดเธอไว้]
8257 พูดจบ เผยชื่ออังก็อุ้มซางซูนั่งลงที่ขอบเตียง มือข้างหนึ่งโอบหลังเธอไว้แน่น กดเธอให้ติดกับตัว มืออีกข้างเท้าคางเธอให้เงยหน้า แล้วก้มลงจูบริมฝีปากเธอ
ซางซูที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อน เบิกตากว้าง ตะลึงไปสองสามวิ กว่าจะนึกขึ้นมาได้ว่าต้องดิ้น
แต่เธอนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา มือถูกมัดไว้ด้านหลัง ช่วงบนก็ถูกกอดแน่น ไม่มีทางดิ้นได้เลย
เผยชื่ออังจูบลึกขึ้นเรื่อย ๆ ซางซูหายใจไม่ออก สมองมึนงง
พอรู้สึกว่าร่างกายของซางซูอ่อนปวกเปียกลง เผยชื่ออังก็ลืมตาขึ้นมา เห็นสายตาเธอเลื่อนลอยและหน้าแดงก่ำ รีบถอนริมฝีปากออก “หายใจสิ เธอจะกลั้นหายใจจนตายอยู่แล้วหรือไง?”
พอถูกเขาพูดเตือน ซางซูก็หายใจหอบใหญ่ ๆ
“ตอนจูบใช้จมูกหายใจก็ได้” พอเธอหายใจทัน เผยชื่ออังก็พูดจบ แล้วจูบเธออีกครั้ง ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไร
มือของเผยชื่ออังสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อของซางซู จับเอวเธอไว้โดยไม่มีการกั้น
นิ้วลูบไปมาโดยไม่รู้ตัว
ลื่นมาก
พอเอวถูกจับ ร่างกายซางซูก็สั่นเทาไปทั้งตัว สมองกลับมาโล่งขึ้นมาครู่หนึ่ง รีบเรียกหาระบบ [8257! นายออกมา!]
แต่ไม่ว่าเธอจะเรียกยังไง 8257 ก็เงียบสนิท
ไม่ใช่มันแกล้งทำเป็นตาย แต่ถูกบังคับให้ออฟไลน์ไปแล้ว