ก่อนนอนซางซูเปิดนิยายเล่มหนึ่งขึ้นมาแบบไม่ได้ตั้งใจ อ่านไปได้ไม่กี่บทก็หยุดไม่ได้ซะแล้ว
หน้าแล้วหน้าเล่า บทแล้วบทเล่า ซางซูอ่านจนไม่รับรู้ว่าฟ้าดินเป็นยังไง
“อ๊ากกกก!”
“เฮ้ยยย!”
“นี่มันไม่ใช่แค่ดาร์กยันเดเระแล้วนะ เป็นสามีที่เพอร์เฟกต์ชัดๆ!”
ซางซูตื่นเต้นจนห่อตัวในผ้าห่มแล้วดิ้นไปมาบนเตียง
แต่พอปลายนิ้วปัดเบาๆ ปุ่มสีเหลืองขี้มูกก็เด้งขึ้นมา รอยยิ้มที่มุมปากของซางซูหุบกลับทันที
อารมณ์ที่พลิกกลับไปมาทำให้หัวใจเธอเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ
ฮ่า... ฮ่าๆ ให้ตายสิ มันดันเป็นนิยายยังไม่จบ!!!
ซางซูหงุดหงิดอยู่พักหนึ่งแล้วก็กดเข้าไปดูคอมเมนต์ในหน้านิยาย เธอลากดาวให้เต็มห้าดาวแล้วเริ่มพิมพ์ความเห็นของตัวเอง
"คนเขียนอย่าเขียนเก่งเกินไปนักสิ! ทั้งนายเอกและนางเอกดูมีชีวิตชีวามาก นางเอกถึงจะไม่พอใจที่ครอบครัวจัดการคลุมถุงชนให้ แต่ก็ไม่เคยระบายความโกรธใส่นายเอกเลย กลับคอยปกป้องนายเอกทุกที่ แถมยังมีปากที่คมกริบ เวลาสวนกลับพวกที่คิดจะรังแกนายเอกนี่สะใจสุดๆ ไปเลย
รู้ว่านายเอกมีปัญหาทางจิตขั้นรุนแรง สิ่งแรกที่คิดไม่ใช่การหนี แต่คิดว่าจะรักษานายเอกยังไงดี ไม่ต้องพูดถึงว่านายเอกจะตกหลุมรักนางเอกแล้ว ขนาดฉันยังแทบตกหลุมรักนางเอกแทนเลย
ส่วนนายเอกเอง ถึงจะอยากขังนางเอกไว้ตลอดเวลา แต่ทุกครั้งที่ควบคุมความคิดตัวเองไม่อยู่ ก็จะใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อบรรเทาความคิดนั้น ทะนุถนอมนางเอกไม่ให้เจ็บแม้แต่นิดเดียว ฟังทุกคำพูดของนางเอกอย่างตั้งใจ จำได้หมดว่านางเอกชอบอะไรบ้าง ถึงจะเป็นเพราะความหวงแหนที่แรงเกินไป แต่มันก็ฟินจนหยุดไม่ได้จริงๆ
ข้อเสียเดียวของเรื่องนี้คืออ่านยังไงก็ไม่พอ แต่ข้อเสียนี้แก้ได้ง่ายมาก แค่คนเขียนอัปเดตรวดเดียวจนจบตอนจบก็พอ ถ้าไม่ได้จริงๆ วันละสิบตอนก็ยังไหว ฉันรับได้หมด"
พอพิมพ์คอมเมนต์เสร็จ ซางซูก็วางมือถือลง หลับตาพลางคิดในใจ: ถ้าฉันมีสามียันเดเระแบบนี้บ้างก็คงดี คืนนี้ต้องฝันถึงเรื่องนี้เลย ฝันเรื่องนี้ ฝันเรื่องนี้...
ซางซูท่องอยู่ในใจหลายรอบเพื่อพยายามให้สมองจดจำ
เกือบตีสี่แล้ว ซางซูหลับตาไม่นานก็ผล็อยหลับไป
[ติ๊ง~ ตรวจพบว่าชื่นชอบตัวละครแนวยันเดเระ กำลังเชื่อมต่อ... เชื่อมต่อสำเร็จ]
ทันทีที่ลืมตา ซางซูก็มองสำรวจรอบตัวว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เป็นพื้นที่ทรงลูกบาศก์ที่มีแสงสีขาวนวลส่องออกมา นอกจากตัวเธอแล้วก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
ดูยังไงก็เหมือนถูกขังเดี่ยว ซางซูพึมพำด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย: “ถึงขั้นขังเลยตั้งแต่แรก? เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ซางซู สวัสดี ยินดีต้อนรับสู่พื้นที่ระบบ”
ซางซูสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ของผู้หญิงที่ดังขึ้นมากะทันหัน “ใครพูดน่ะ?!”
กลุ่มแสงนุ่มนวลค่อยๆ ลอยขึ้นมาตรงหน้าเธอ “ฉันเอง ฉันคือระบบ 8257 ผู้คอยดูแลเสถียรภาพของโลก”
“ที่แท้ก็เป็นความฝันแนวไซไฟ” ซางซูออกคำสั่งกับตัวเอง “ตื่นแล้วมาใหม่ เอายันเดเระ ไม่เอาระบบ”
“ฉันตรวจพบว่าคุณชอบยันเดเระถึงได้สร้างการเชื่อมต่อและดึงคุณเข้ามาในพื้นที่นี้”
“???”
เมื่อเห็นซางซูมีสีหน้างุนงง 8257 จึงอธิบายเพิ่ม: “โลกหลายใบเกิดบุคคลอันตรายขึ้น พวกเขาเริ่มเปลี่ยนความคิดที่จะทำลายโลกให้กลายเป็นการกระทำจริง ส่งผลให้โลกเกิดความโกลาหล
ฉันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรักษาเสถียรภาพของโลก ฉันจึงต้องเลือกคนที่เหมาะสมไปกำจัดความคิดทำลายโลกของพวกเขา หรือไม่ก็กำจัดพวกเขาไปเลย
พวกยันเดเระก็เป็นหนึ่งในบุคคลอันตราย คุณชื่นชอบยันเดเระจึงถูกฉันตรวจพบ”
“เธอจะให้ฉันไปปลอบยันเดเระไม่ให้ทำลายโลก หรือไม่ก็จัดการเขาเลยเนี่ยนะ?!”
“ใช่”
ซางซูกลอกตาไปมา “ฉันปฏิเสธได้ไหม?”
“ได้แน่นอน ทุกอย่างยึดหลักความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย”
ไม่ใช่ระบบค้ามนุษย์ งั้นก็คุยกันได้ “ตัวเลือกสุ่มหรือว่าเลือกเองได้?”
“ฉันจะคัดกรองเป้าหมายภารกิจที่มีอยู่ทั้งหมดในระบบตามความต้องการของคุณให้
เมื่อคุณมีปฏิสัมพันธ์กับเป้าหมายภารกิจแล้ว เขาเกิดความรู้สึกดีๆ กับคุณ คุณก็สามารถอยู่ต่อและสานสัมพันธ์กับเขาต่อไปได้ แต่ถ้าเขาไม่รู้สึกอะไรกับคุณ คุณก็ต้องไปพบกับเป้าหมายภารกิจคนอื่นต่อ จนกว่าจะมีเป้าหมายภารกิจที่รู้สึกดีกับคุณ
หากเป้าหมายภารกิจทั้งหมดที่คัดกรองออกมาไม่รู้สึกอะไรกับคุณเลย ฉันจะส่งคุณกลับโลกความจริง หรือคุณจะเปลี่ยนความต้องการแล้วให้ฉันคัดกรองเป้าหมายภารกิจใหม่ก็ได้”
“ฟังดูดี ถ้าฉันรับภารกิจนี้จริงๆ แล้วยังกลับโลกฉันได้ไหม?”
“ไม่ได้ นี่เป็นข้อจำกัดของฉัน เพื่อชดเชย ฉันจะมอบบ้านขนาดไม่ต่ำกว่า 100 ตารางเมตร รถยนต์หนึ่งคัน และเงินจำนวนหนึ่งให้คุณในโลกภารกิจ เพื่อให้คุณอยู่อย่างไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่”
ที่จริงเธอสามารถกลับโลกเดิมได้ แต่เพราะเคยมีผู้ทำภารกิจที่รู้ว่ากลับโลกตัวเองได้ แล้วกลับทำงานแบบเนือยๆ จนทำให้โลกภารกิจพังเร็วขึ้น
หลังจากนั้น 8257 จึงปิดบังเรื่องนี้กับผู้ทำภารกิจทุกคน มีเพียงผู้ทำภารกิจที่ทำภารกิจสำเร็จ หรือถูกเป้าหมายภารกิจฆ่าตาย เธอถึงจะให้ผู้ทำภารกิจคนนั้นกลับโลกของตัวเอง
ซางซูยิ่งพิเศษกว่าเรื่องอื่นอีก ก็ยิ่งปล่อยให้เธอรู้เรื่องนี้ไม่ได้
ซางซูไม่รู้ว่า 8257 ปิดบังอะไรไว้ จึงถามถึงเรื่องที่ตัวเองกังวลที่สุด “ตัวเลขเลยนะ เงินเท่าไหร่?”
“ห้าล้าน”
“รับภารกิจนี้!”
ทั้งบ้าน ทั้งรถ ทั้งเงินสด มีพร้อมหมดแล้ว ใครไม่รับก็โง่แล้ว!
“ได้เลย งั้นบอกรายละเอียดความต้องการเป้าหมายภารกิจของคุณมา”
ซางซูคิดไปพูดไป: “อายุ 23 ถึง 28 ปี สูง 178 ถึง 183 เซนติเมตร หน้าตาและหุ่นพอๆ กับฉัน ระดับการศึกษาใกล้เคียงกับฉัน มีความสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ สูบบุหรี่หรือดื่มเหล้าได้แต่ห้ามติดงอมแงม ห้ามเล่นการพนัน และที่สำคัญห้ามมีประวัติอาชญากรรม แล้วก็ห้ามมีโรคติดต่อ มีแค่นี้แหละ”
“ได้เลย กำลังคัดกรองเป้าหมายที่ตรงตามเงื่อนไขให้คุณ”
“คัดกรองเสร็จแล้ว มีทั้งหมดสามคนที่ตรงตามเงื่อนไข กรุณาเลือกเป้าหมายที่คุณต้องการเข้าไปมีปฏิสัมพันธ์ด้วย”
ระหว่างที่ 8257 พูด ก็แสดงรูปถ่ายของทั้งสามคนให้ซางซูดูไปด้วย
ซางซูมองรูปถ่ายไม่สวมหมวกที่ลอยอยู่ตรงหน้า ขยายใหญ่เท่ากระดาษ A4 ทั้งสามรูป โดนรูปที่สามซึ่งเป็นรูปสุดท้ายดึงดูดทันที
เขาไม่ใช่คนที่หล่อที่สุดในสามคน แต่เป็นสเปกที่ซางซูชอบ
ซางซูชี้ไปที่รูปของเขาแล้วพูดว่า: “ฉันเลือกเขา”
“เขาเป็นคนขี้ระแวงโดยธรรมชาติและระมัดระวังตัวสูงมาก ข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวกับเขา คุณต้องขุดหาเองหลังจากเข้าไปมีปฏิสัมพันธ์กับเขา”
“โอเค”
[เลือกเป้าหมายภารกิจแล้ว กรุณาผู้ทำภารกิจเตรียมตัวให้พร้อม เริ่มนับถอยหลังส่งตัว 3, 2...]
“รีบขนาดนี้เลยเหรอ?!”
[1 เริ่มส่งตัว]
[ส่งตัวสำเร็จ ขอให้ภารกิจราบรื่น]
ซางซูรู้สึกเพียงว่าทุกอย่างมืดไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ก็มายืนอยู่ในห้องพักของโรงแรมแล้ว ตัวตนของเธอในโลกภารกิจก็ไหลเข้ามาในหัวอย่างเป็นธรรมชาติ
เธอไม่ได้กลายเป็นใครอื่น 257 แค่ย้ายทุกอย่างจากโลกเดิมของเธอมาใส่ไว้ที่นี่เลย แค่ปรับแก้ชื่อสถานที่ ชื่อโรงเรียน และอะไรที่มันไม่เข้ากับบริบทของโลกนี้ เพื่อให้เธอกลมกลืนกับโลกนี้ได้อย่างสมบูรณ์
เธอไม่จำเป็นต้องปรับตัวอะไรเลย แค่เป็นตัวเองก็พอ
ซางซูนั่งลงบนโซฟาตัวเล็กข้างหน้าต่าง “ระบบ บริการแกนี่สุดยอดเกินไปแล้ว”
“ขอบคุณสำหรับคำชม ที่นี่คุณสื่อสารกับฉันผ่านทางจิตเท่านั้น ไม่สามารถคุยกับฉันโดยตรงแล้วให้คนอื่นนอกจากคุณรับรู้ถึงการมีอยู่ของฉันได้”