หลี่ต้าไห่ดึงกุ้ยเยว่หลานให้ถอยห่างจากหน้าประตูห้อง «เอาละ เวลาที่เหลือปล่อยให้เด็กสองคนคุยกันเถอะ»
หลี่เผิงรีบเข้าไปในห้องแล้วล็อกประตูจากด้านในทันที
ซางซูสวยกว่าผู้หญิงที่เขากำลังจะแต่งงานด้วยเสียอีก แถมยังมีเงินก้อนโตที่คุณตาทิ้งไว้ให้ แต่งกับซางซูแล้วชีวิตนี้เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีก!
พอคิดถึงเรื่องพวกนั้น หลี่เผิงก็เดินยิ้มลามกเข้าไปหาซางซู
ซางซูสวยมาตั้งแต่เด็ก หลี่เผิงจึงแอบคิดไม่ซื่อกับเธอมาตลอด
แต่ซางซูเป็นคนเอาเรื่อง เขามีใจคิดร้ายแต่ไม่กล้าลงมือ
ตอนเรียนปีสอง ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน หลี่เผิงแอบดูซางซูอาบน้ำจนเธอจับได้
หลี่เผิงหนีไปด้วยความรู้สึกผิด พอกุ้ยเยว่หลานกลับบ้าน เขาก็หวาดหวั่นกลัวว่าซางซูจะฟ้องเธอ แต่ซางซูกลับไม่ได้พูดอะไร
ไม่ว่าซางซูจะไม่ฟ้องเพราะเหตุผลอะไร สำหรับหลี่เผิงแล้วก็ถือเป็นเรื่องดี ก่อนเข้านอนยังคิดด้วยซ้ำว่าคราวหน้าจะแอบไปดูอีก
กลางดึก ขณะที่กำลังหลับสบาย เขารู้สึกเหมือนมีใครมาผลัก
เขาลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ก็เห็นซางซูถือมีดทำครัวยืนอยู่ข้างเตียง
พอเห็นเขาตื่น ซางซูก็ยิ้ม ก่อนจะจับมีดด้วยสองมือแล้วฟันลงที่คอของเขา
หลี่เผิงตกใจสุดขีดจนควบคุมร่างกายไม่ได้ ได้แต่นอนกรีดร้องอยู่ตรงนั้น มองมีดที่กำลังฟาดลงมาอย่างช่วยอะไรไม่ได้
ซางซูแค่ตั้งใจขู่เขา มีดไม่ได้ฟันโดนตัว แต่ฟันลงบนหมอนแทน
«ครั้งนี้ฉันเตือนนายไว้ก่อน ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะฟันคอนายให้ขาดจริง ๆ»
พูดจบ ซางซูก็ถือมีดออกจากห้องของหลี่เผิงไป