หลี่ต้าไห่ไม่รู้เลยว่าแผนการของตัวเองถูกเปิดโปงแล้ว เขายกแก้วขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ถึงจะน่าเสียดายที่เสี่ยวเซียวไม่อยู่ด้วย แต่ครอบครัวเราได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันก็น่ายินดีแล้ว มา ชนแก้วกันหน่อย”
พอเขาพูดจบ กุ้ยเยว่หลานกับหลี่เผิงก็ยกแก้วขึ้น มีเพียงซางซูที่นั่งนิ่งไม่ขยับ
เมื่อทั้งสามคนมองเร่ง ซางซูก็ยกแก้วขึ้น แล้ววางมันห่างออกไปต่อหน้าสายตาตื่นเต้นของหลี่ต้าไห่
“ฉันดื่มเหล้าไม่ได้”
แววตาของหลี่ต้าไห่พลันหม่นลง
หลี่เผิงทำหน้าบึ้ง “ชวนให้ดื่มด้วยก็ถือว่าไว้หน้าแล้ว อย่าทำเป็นไม่เห็นหัวกันหน่อยเลย”
เขาไม่ได้รู้แผนของพ่อ แค่คิดว่าซางซูหักหน้าพ่อเท่านั้น
ซางซูมองหลี่เผิงอย่างยั่วโมโห พร้อมเติมเชื้อไฟ “นายมีหน้าให้ไว้ด้วยเหรอ?”
หลี่เผิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน “แกมัน...”
หลี่ต้าไห่ตวาด “เสี่ยวเผิง นั่งลง!”
หลี่เผิงมองหลี่ต้าไห่อย่างไม่อยากเชื่อ “พ่อ เป็นเธอเองที่ไม่รู้จักรับน้ำใจ”
หลี่ต้าไห่ตำหนิเขา “ท่าทีแกนั่นแหละที่มีปัญหา แค่เหล้าแก้วเดียวเอง ซูซูไม่อยากดื่มก็ไม่ต้องดื่ม แกตบโต๊ะคิดจะขู่ใคร?”
หลี่เผิงยังอยากพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นสายตาดุดันของหลี่ต้าไห่ก็ได้แต่นั่งกลับไปอย่างหงอ ๆ
หลี่ต้าไห่กล่าวขอโทษซางซู “เป็นความผิดของฉันเอง มัวแต่ดีใจที่ครอบครัวได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันจนลืมคิดไปว่าเธอไม่ดื่มเหล้า”
ซางซูหัวเราะเยาะในใจ หลี่ต้าไห่คนนี้อดทนเก่งจริง ๆ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย