ระหว่างทางกลับห้อง เผยชื่ออังยื่นปลาให้พนักงานที่เดินผ่านมา “เอาปลาไปให้ห้องครัวทำปลานึ่งให้หน่อย หกโมงต้องได้กิน”
พนักงานรับปลาไปแล้วถามว่า “ได้ค่ะ ห้องของทั้งสองท่านหมายเลขอะไรคะ?”
“8506”
“ได้ค่ะ เวลาไปรับประทานอาหาร แจ้งหมายเลขห้องได้เลยนะคะ”
พนักงานถือปลาเดินจากไป ทั้งสองกลับถึงห้อง
ซางซูหาวหวอด “ฉันง่วงแล้ว ขอนอนสักพักก่อนนะ”
“ฉันอยู่เป็นเพื่อน”
ซางซูง่วงจริง ๆ พอล้มตัวลงนอนไม่นานก็หลับไป
อีกด้านหนึ่ง คุณนายเหอก็นอนเป็นเพื่อนลูกสาวเช่นกัน
มีเพียงคุณเหอที่ยังตกปลาอยู่ท่ามกลางแดดเปรี้ยง ผ่านไปหลายชั่วโมงก็ยังไม่ได้สักตัว
เขาบ่นอย่างหัวเสีย “ไม่เชื่อหรอกว่าวันนี้ฉันจะตกปลาไม่ได้สักตัว!”
จนถึงห้าโมงเย็น คุณเหอที่ยังยืนหยัดตกปลาอยู่ก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณนายเหอ “เจินเจินหิวแล้ว จะไปกินข้าว รีบกลับมาเร็ว”
“ได้ ๆ ฉันกลับเดี๋ยวนี้แหละ”
พอวางสาย คุณเหอก็รีบเก็บของทันที เก็บไปบ่นไป “ให้ตายสิ ทำไมตกไม่ได้สักตัวนะ”
พอกลับถึงห้อง คุณนายเหอเห็นสีหน้าหงอย ๆ ของเขาก็รู้ทันทีว่าตกปลาไม่ได้ จึงไม่พูดถึงเรื่องชวนให้เสียใจ “ไปกันเถอะ พาลูกสาวไปกินข้าว”
หลังตื่นนอน ซางซูก็เล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องตลอดบ่าย พอถึงเวลาก็ไปกินมื้อเย็นกับเผยชื่ออัง
ปลาที่ตกมาได้ตัวนั้นรสชาติสดอร่อยเป็นพิเศษ นอกจากจะเป็นปลาสดจากธรรมชาติแล้ว ยังเพราะตกมาด้วยมือตัวเองด้วย
แม้แต่ซางซูที่ไม่ค่อยชอบกินปลาก็ยังกินเพิ่มอีกสองสามคำ แต่ส่วนใหญ่ลงท้องเผยชื่ออังไปหมด