ข่งซีหร่านไม่รู้เรื่องงานเลยสักนิด ถึงจะมีซางซูคอยช่วย แต่ทำงานก็ยังลำบากอยู่บ้าง
พอทำงานด้วยกันมาสักพัก ซางซูก็ถามอย่างไม่ปิดบังว่า “ทำไมเธอไม่ทำงานเกี่ยวกับการถ่ายภาพล่ะ?”
แววกระอักกระอ่วนวูบผ่านดวงตาข่งซีหร่าน “ก่อนหน้านี้ฉันรับถ่ายภาพส่วนตัวมาตลอด บางทีก็ไม่มีงานเข้ามาหลายเดือน รายได้ไม่แน่นอนเกินไป เลยอยากเปลี่ยนงานน่ะ”
ซางซูฟังแล้วอดทอดถอนใจไม่ได้ ดูท่าทางแต่ละอาชีพก็ทำมาหากินกันไม่ง่ายเลยจริง ๆ
ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ หัวหน้าทีมก็เดินเข้ามาเคาะโต๊ะข่งซีหร่านด้วยแฟ้มเอกสาร “วันนี้ผู้บริหารจะมาตรวจงาน ตั้งใจทำงานกันหน่อย”
เขาหวังดี เตือนพวกเธอไม่ให้ถูกผู้บริหารจับได้ว่ากำลังอู้งาน ข่งซีหร่านยิ้มร่าแล้วตอบว่า “หัวหน้าวางใจได้เลยค่ะ วันนี้ฉันจะตั้งใจทำงาน ไม่พูดสักคำแน่นอน”
พูดจบเธอยังทำท่ารูดซิปปิดปาก หัวหน้าทีมหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินจากไป
ช่วงบ่าย ชายวัยกลางคนที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเดินเข้ามาในแผนกของพวกเธอ โดยมีคนหลายคนรายล้อม
ผู้จัดการทั่วไปที่เดินตามหลังชายคนนั้นปรบมือเรียกความสนใจ “ทุกคนหยุดงานกันก่อนครับ ท่านนี้คือคุณซิน ผู้บริหารของบริษัทเรา ขอเสียงปรบมือต้อนรับด้วยครับ”
ผู้จัดการทั่วไปพูดแล้ว พนักงานหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเธอก็ต้องให้ความร่วมมือ หลังเสียงปรบมือพร้อมเพรียงและครึกครื้นจบลง คุณซินก็เอ่ยขึ้นว่า “บริษัทของเรามีวันนี้ได้ก็เพราะทุกคนที่อยู่ตรงนี้ทุ่มเทแรงกายแรงใจ หากไม่มีพวกคุณก็คงไม่มีบริษัทในวันนี้ ต่อไปก็ขอให้ทุกคนพยายามกันต่อไป บริษัทจะไม่ทอดทิ้งพนักงานที่ตั้งใจทำงานอย่างแน่นอน”