“คุณหลัว เอาวิดีโอนั่นมาหาฉันเพราะอะไรคะ”
สวี่หนิงกำมือแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “ภรรยาของลูกชายคุณเป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทของฉัน เมื่อครึ่งปีก่อนเธอลาพักร้อนมาเที่ยวที่นี่ พอกลับไปก็เล่าให้ฉันฟังว่าแต่งงานแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำ ฉันถามเท่าไรก็เอาแต่พูดอ้อม ๆ ไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เธอลาออกจากงาน แถมยังขายรถ ดูเหมือนจะไม่กลับไปอีกแล้วด้วย ก่อนจากกันเธอนัดฉันไปกินข้าวด้วยกัน หลังจากนั้นเราก็ติดต่อกันทางโทรศัพท์มาตลอด ผ่านไปสองเดือน เธอก็ชวนฉันไปร่วมงานแต่ง นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้เจอเธอ
หลังแต่งงาน ฉันชวนเธอออกไปเที่ยวกี่ปางเธอก็ปฏิเสธ แถมยังติดต่อกันน้อยลงเรื่อย ๆ ฉันคิดว่าเธอคงไม่อยากคบหากับฉันแล้ว ก็เลยไม่ค่อยเป็นฝ่ายติดต่อไป
จนเมื่อคืนเธอส่งที่อยู่มาให้ฉัน แล้วขอให้ฉันมาหาคุณเพื่อเล่าเรื่องของเธอให้ฟังค่ะ”
เฉิงซวงจิบชาก่อนถาม “เธอบอกอะไรอีกไหม”
“ไม่มีแล้วค่ะ หลังจากส่งข้อความมา เธอก็ติดต่อไม่ได้อีกเลย ฉันคิดว่าเธออยากให้ฉันเล่าเรื่องของเธอให้คุณฟัง พอคุณฟังจบก็น่าจะเข้าใจว่าเธอต้องการสื่ออะไร ฉันเลยรีบมาตามที่อยู่ตั้งแต่เช้าค่ะ”
“แล้ววิดีโอนั่นคืออะไร”
“ฉันก็ไม่รู้ค่ะ บังเอิญเลื่อนเจอในอินเทอร์เน็ต เมื่อกี้คุณไม่ยอมพบฉัน ฉันไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยลองใช้วิดีโอนั่นดู เผื่อจะทำให้คุณยอมพบฉันค่ะ”
“ฉันเข้าใจที่เธอเล่ามาแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง”