ส่งข้อความเสร็จ ซางซูก็วางโทรศัพท์แล้วลงมือทาน้ำมันเคลือบเปลือกหอยที่เหลือต่อ
เพราะไม่ต้องรีบร้อน ซางซูจึงค่อย ๆ ทาอย่างประณีต พอทาน้ำมันให้เปลือกหอยทั้งหมดเสร็จ ก็ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว
ซางซูลุกขึ้นเดินยืดเส้นยืดสาย เล่นโทรศัพท์อยู่สักพัก พ่อบ้านหลิวก็นำอาหารกลางวันมาให้
หลังกินมื้อกลางวันเสร็จ ซางซูก็ขึ้นไปดูต้นไม้ดอกไม้ที่เลี้ยงไว้ กำลังเด็ดใบแห้งอยู่ จู่ ๆ ก็มีสายโทรศัพท์เข้ามา
พอเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกหน้า ซางซูก็กดตัดสายทันที แต่หลังจากวางสาย อีกฝ่ายก็โทรมาใหม่ทันที แถมยังเป็นเบอร์ในพื้นที่ ซางซูจึงรับสาย «ฮัลโหล ใครคะ?»
อีกฝ่ายทักมาอย่างกระตือรือร้น «พี่สะใภ้ ฉันเอง สวี่หนิง»
«เธอนี่เอง มีธุระอะไรเหรอ?»
«ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่ครั้งก่อนฉันทำชุดราตรีของพี่เลอะ แต่พี่ก็ไม่ให้ฉันชดใช้ ฉันเลยอยากเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อเพื่อขอโทษ»
ซางซูเด็ดใบอวบน้ำแห้งกรอบออกมาหนึ่งใบ แล้วโยนลงตรงโคนต้น «เธอขอโทษไปแล้ว ไม่ต้องถึงกับเลี้ยงข้าวฉันเพราะเรื่องนี้หรอก»
สวี่หนิงถูกปฏิเสธแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ พูดต่อว่า «ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นทั้งหมดหรอกค่ะ พี่ก็รู้ว่าฉันเพิ่งกลับประเทศมา คนรู้จักก็มีไม่กี่คน อยู่บ้านก็เบื่อ อยากออกไปเที่ยวแต่ไม่มีใครให้ชวน คิดไปคิดมาก็มีแค่พี่สะใภ้นี่แหละที่ชวนได้»
«ช่วงนี้ฉันมีธุระ ไม่ค่อยว่าง»
«ถ้ามีธุระก็บอกฉันได้นะคะ ไม่แน่ว่าฉันอาจช่วยอะไรได้»
ซางซูเริ่มรำคาญ «เรื่องส่วนตัว ไม่สะดวกบอก ฉันยังมีธุระ ขอวางก่อนนะ บ๊ายบาย»