“เคี๊ยก ๆ... เคี๊ยกเคี๊ยกเคี๊ยก...”
เสียงหัวเราะชั่วร้ายจากส่วนลึกของนรกดังก้องอยู่ในวงเวท ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ใบหน้าของทุกคนที่ถูกแสงจากวงเวทส่องกระทบดูหม่นหมองซีดเซียว ราวกับคนตาย
ตอนนั้นเองพวกเขาจึงนึกขึ้นได้ว่า ที่ผู้เดินทางแห่งห้วงลึกถูกตัดสินว่าเป็นอาชีพไร้ประโยชน์ ไม่ใช่เพราะมันอ่อนแอ แต่เพราะต้องจ่ายราคาสูงเกินไป
แต่กู้หยวนกล้าทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?
ในพิธีปลุกพลัง อาจารย์ใหญ่เตือนเขาไว้อย่างชัดเจนแล้ว
การทำสัญญากับปีศาจและเดินเคียงข้างห้วงลึก จุดจบจะน่าอนาถยิ่งกว่าความตายเป็นหมื่นเท่า
กู้หยวนเองก็รับคำเตือน บอกว่าจะไม่ทำสัญญากับปีศาจ
แต่ตอนนี้...
เขากลับใช้วิญญาณเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน เรียกปีศาจมาจัดการเพื่อนร่วมชั้นของตัวเองงั้นหรือ?
“กู้หยวน! แกบ้าไปแล้วหรือไง! ไม่กลัวตัวเองกลายเป็นอสูรแห่งห้วงลึกหรือไง!”
โจวป๋อฟันกระทบกันกึก ๆ ด่าทอด้วยความโกรธและหวาดกลัว
เสิ่นเหลียนยิ่งตกใจจนมุดเข้าไปในอ้อมแขนของโจวป๋อ “ใช่แล้ว! พวกเราแค่ล้อเล่นกับนายเอง! จำเป็นต้องตอบโต้รุนแรงขนาดนี้ด้วยเหรอ!?”
ซูเฉินซิงเองก็เกลี้ยกล่อม “กู้หยวน พวกเราไม่ได้คิดจะทำอะไรนายจริง ๆ ใจเย็นก่อน มีอะไรค่อย ๆ คุยกันก็ได้!”
“ใจเย็น?”
กู้หยวนส่ายหน้าแล้วหัวเราะ “ตั้งแต่แรกฉันก็ใจเย็นอยู่แล้ว”
พอได้ยินแบบนั้น หัวใจของซูเฉินซิงก็จมวูบ
เขาเข้าใจแล้ว
กู้หยวนไม่ได้วู่วามไปชั่วขณะ!
แต่เขาวางแผนทุกอย่างไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!
ที่เขาเสนอให้เข้ามาในป่าละเมาะแห่งนี้ ก็เพื่อจะได้ลงมือสะดวก!
คนคนนี้เริ่มต่อต้านมนุษยชาติแล้ว!
ชีวิตตัวเองพังพินาศไปแล้ว ยังจะลากพวกเขาทั้งกลุ่มลงนรกไปด้วย!
“อย่ามัวแต่อึ้ง! แจ้งหน่วยพิทักษ์เร็วเข้า!”
ซูเฉินซิงหันกลับไปตะโกนใส่จอมเวทที่อยู่ด้านหลัง
จอมเวทส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว “แจ้งแล้ว! ไม่มีสัญญาณ! โทรออกไม่ได้!”
รูม่านตาของซูเฉินซิงหดแคบ เขาถามอย่างตกใจ “บริเวณนี้... ถูกพลังห้วงลึกกัดกร่อนแล้วหรือ?”
“ยินดีด้วย ตอบถูกแล้ว”
กู้หยวนพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วพูดราวกับครูที่กำลังชมเชยนักเรียนว่า “รางวัลคือตั๋วเที่ยวเดียวไปนรกหนึ่งใบ”
“ตั๋ว... เที่ยวเดียวไปนรก...”
ซูเฉินซิงตื่นตระหนกขึ้นมาจริง ๆ เขายกมือทำท่าราวกับกำลังเจรจา
“กู้หยวน! ฟังฉันก่อน! หนทางชีวิตยังอีกยาวไกล นายยังหนุ่มอยู่ ไม่จำเป็นต้องเดินไปสู่ทางตัน!”
เขาปลอบไปพลางข่มขู่ไปพลาง “อีกอย่าง พวกเรามีกันตั้งหลายคน! ถ้าสู้กันจริง ๆ นายก็ใช่ว่าจะชนะพวกเราได้!”
แม้ใกล้ตาย ซูเฉินซิงก็ยังพยายามควบคุมสถานการณ์
เขาปลุกพลังได้อาชีพหายาก ชีวิตอันน่าตื่นเต้นเพิ่งเริ่มต้นขึ้น จะถูกคนบ้าอย่างกู้หยวนลากลงนรกไม่ได้เด็ดขาด!
“หึ นายยังจะมาเกลี้ยกล่อมฉันอีก” กู้หยวนเอียงศีรษะ ยิ้มบาง ๆ
รอยยิ้มของเขาอ่อนโยน ทว่าเสียงกลับผสมด้วยเสียงคำรามของปีศาจนับไม่ถ้วน จุดชนวนความหวาดกลัวในใจทุกคน
หวังหู่ที่ยืนอยู่แถวหน้าทนไม่ไหวอีกต่อไป เขากลิ้งล้มลุกคลุกคลานถอยหลัง พลางตะโกนด้วยความหวาดผวา
“แม่งเอ๊ย! นี่มันประหลาดเกินไปแล้ว! รีบหนีเร็ว! ไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนแล้ว! มันเป็นปีศาจ!!!”
“อย่าแตกตื่น!” ซูเฉินซิงยังพยายามประคองขวัญกำลังใจ เขาตะโกนจนเสียงแหบพร่า “มันไม่คิดจะปล่อยพวกเราไปหรอก! ยิ่งหนีตอนนี้ก็ยิ่งตายเร็ว!”
ทันใดนั้นเอง—
“เคี๊ยกเคี๊ยกเคี๊ยก!”
เสียงหัวเราะแหลมของปีศาจดังอยู่ใกล้แค่เอื้อม!
เปลวเพลิงพวยพุ่งขึ้นจากวงเวทสีแดงดำใต้เท้าทุกคน!
ร่างสีแดงหกร่างที่ถูกเปลวไฟห่อหุ้มพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ส่งเสียงกรีดร้อง ก่อนร่อนลงตรงขอบวงเวท
พวกมันคืออสูรที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุดในห้วงลึก—ปีศาจตัวน้อย
พวกมันสูงเพียงหนึ่งเมตร หลังโก่ง ร่างผอมโซจนเห็นกระดูก ผิวทั่วกายเป็นสีแดงคล้ำ บนหัวมีเขาแพะสั้น ๆ คู่นึง ปากกว้างฉีกยิ้มไปจนถึงใบหู เผยให้เห็นฟันซี่เล็กแหลมคมเต็มปาก ปีกเนื้อที่ขาดรุ่งริ่งคู่หนึ่งกระพือขึ้น ก่อให้เกิดลมร้อนระอุ
“ปี... ปีศาจตัวน้อย!”
จอมเวทที่อยู่แถวหลังขาอ่อนยวบ ทรุดก้นลงนั่งกับพื้น
อสูรแห่งห้วงลึกที่พวกเขาเคยเห็นแต่ในหนังสือ ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอย่างมีชีวิต!
คำเตือนของอาจารย์ผุดขึ้นมาในใจทันที
【ปีศาจเป็นอสูรประเภทหนึ่งจากห้วงลึก มีความต้านทานต่อไฟและพิษสูงมาก ในระดับเดียวกัน พลังต่อสู้เหนือกว่าอสูรประเภทอื่นอย่างมาก อันตรายยิ่ง!】
【แต่...】
【คนที่สมัครใจกอดรับห้วงลึกต่างหากที่ควรระวังที่สุด!】
ฝนเพลิงที่มีกลิ่นกำมะถันโปรยปรายลงมา จุดใบไม้ให้ลุกไหม้ ป่ามืดมิดแปรเปลี่ยนเป็นภาพนรก
ซูเฉินซิงมองไปยังใจกลางวงเวทห้วงลึกอย่างสิ้นหวัง
ภายใต้แสงไฟนรก เงาของกู้หยวนทอดยาวใหญ่ขึ้น กลายเป็นเงาผีแห่งห้วงลึกอันน่าสะพรึง ปกคลุมทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
ดวงตาทั้งสองของเขาเปล่งประกายสีแดง ฉายแววตื่นเต้นอย่างผิดปกติ
“Αφήστε τις θυσίες.”
（จงทิ้งเครื่องสังเวยไว้）
“Τα υπόλοιπα, Στείλτε στην κόλαση.”
（ส่วนที่เหลือ ส่งไปนรก）
ไม้เท้าไม้แห้งชูขึ้นสูง ถ้อยคำพิพากษาในภาษาปีศาจดังก้องไปทั่วผืนป่า
“เคี๊ยก—!!!”
ปีศาจตัวน้อยทั้งหกกระพือปีกเนื้ออย่างแรง แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีแดงบิดเบี้ยวหกสาย โฉบเข้าโจมตีเหยื่อของตัวเองจากทุกทิศทาง
“ตั้งรับ! รักษารูปขบวนไว้!”
ซูเฉินซิงกวัดแกว่งกระบี่ หวังจะต้านทานเป็นครั้งสุดท้าย ทว่าพรรคพวกของเขาหมดกำลังใจสู้ไปแล้ว
หวังหู่ นักรบคลั่งที่เปิดใช้คลุ้มคลั่ง วิ่งเร็วยิ่งกว่านักธนูเสียอีก จึงกลายเป็นเป้าหมายแรกที่ปีศาจตัวน้อยจัดการ
พวกมันโฉบลงมา กรงเล็บแหลมคมตวัดผ่านต้นคอของหวังหู่อย่างรวดเร็ว
ฉัวะ!
ศีรษะลอยขึ้น หวังหู่วิ่งต่อไปอีกไม่กี่ก้าวจึงทรุดลง เลือดสาดนองพื้นราวกับขวดน้ำที่ถูกคว่ำ
คุณสมบัติพื้นฐานของปีศาจสูงกว่ามนุษย์ ต่อให้เป็นปีศาจตัวน้อยระดับต่ำที่สุด ก็ยังมีคุณสมบัติสูงกว่ามนุษย์ทั่วไป 1.5 เท่า การเติบโตก็เป็นเช่นเดียวกัน
หลังติดตามกู้หยวนจนถึงระดับ 5 คุณสมบัติโดยรวมของปีศาจตัวน้อยเหล่านี้ก็สูงถึง 90 แต้ม
ส่วนพวกมือใหม่ระดับ 5 ตรงหน้า ค่าสูงสุดก็แค่ 72 แต้มเท่านั้น
นักรบที่เน้นเพิ่มพละกำลังกับพลังกายยังเปราะบางราวกับกระดาษต่อหน้าปีศาจ ไม่ต้องพูดถึงอาชีพโจมตีระยะไกลเลย
“ช่วย...”
นักบวชที่อยู่ท้ายกลุ่มเพิ่งเปล่งเสียงได้แค่คำเดียว ปีศาจตัวน้อยสองตัวก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน ตัวหนึ่งกัดคอเขาขาด อีกตัวควักหัวใจออกมา
จอมเวทกับนักธนูยังพยายามโต้กลับ แต่ความแม่นยำของทักษะตามความเร็วของปีศาจตัวน้อยไม่ทัน สุดท้ายทั้งคู่ก็กลายเป็นถ่านเกรียมใต้ลูกไฟนรกที่ร้อนระอุซึ่งซัดใส่มาไม่ขาดสาย
นี่คือการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว
ปีศาจตัวน้อยมีความสามารถครบทั้งสามด้าน ทั้งโจมตีระยะไกล ต่อสู้ประชิดตัว และบินได้ สำหรับผู้ประกอบอาชีพมือใหม่ระดับ 5 กลุ่มนี้ พลังต่อสู้ของพวกมันเหนือกว่ากันไปคนละชั้น
“ปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน!”
ตอนนี้โจวป๋อกำลังถูกปีศาจตัวน้อยสองตัวจับแขนซ้ายขวา ลากขึ้นไปกลางอากาศ
สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เขาดิ้นรนสุดแรง แต่ปีศาจตัวน้อยตัวที่สามกับตัวที่สี่ก็บินตามขึ้นมา
พวกมันแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม จับแขนขาทั้งสี่ของโจวป๋อ แล้วกระชากไปคนละทิศละทางอย่างแรง!
“ฉัวะ—!”
ท่ามกลางเสียงทึบหนักราวกับผ้าป่านถูกฉีก ร่างของโจวป๋อถูกฉีกออกเป็นสี่ส่วนทั้งเป็น เลือดผสมเครื่องในร่วงลงมาจากฟ้า ก่อนถูกเปลวไฟเผาจนส่งเสียงปะทุเปรี๊ยะ ๆ
เมื่อเห็นภาพนี้ เสิ่นเหลียนยังไม่ทันได้กรีดร้องออกมา ก็ล้มลงตัวแข็งทื่อ หมดสติไปเสียก่อน
ขณะเดียวกัน ซูเฉินซิงก็ถูกปีศาจตัวน้อยสองตัวใช้กรงเล็บแทงทะลุไหล่ กดตรึงไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา
แต่เขายังไม่ยอมแพ้ที่จะมีชีวิตรอด
เขามองกู้หยวนตรงใจกลางวงเวท แล้ววิงวอนว่า “กู้หยวน ตอนเด็ก ๆ พวกเราเคยเล่นด้วยกัน...”
กู้หยวนส่ายหน้า “ฉันจำไม่ได้”
พูดจบ เขาก็ยกไม้เท้าไม้แห้งขึ้น เล็งไปที่ซูเฉินซิง
ฟู่!
พลังชั่วร้ายแห่งห้วงลึกเข้มข้นไหลทะลักออกมา ซึมเข้าสู่ร่างของซูเฉินซิง
ร่างของซูเฉินซิงเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว จนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เขาอ้าปากกว้าง อยากร้องขอชีวิต แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก
พลังชั่วร้ายไหลทะลักเข้าไปไม่หยุด แววตาของซูเฉินซิงค่อย ๆ ดับวูบไปพร้อมกับเบ้าตาที่ทรุดลึกลงอย่างรวดเร็ว
——
ในเวลาเดียวกัน บนดาดฟ้าของวิทยาลัยผู้ประกอบอาชีพแห่งที่สาม เมืองเจียงเฉิง
ลมกลางคืนเย็นสบาย พัดเส้นผมยาวสีฟ้าน้ำแข็งของเด็กสาวให้พลิ้วไหว
หลานรั่วถงยืนอยู่บนดาดฟ้าเพียงลำพัง เงยหน้ามองแสงจันทร์เย็นเยียบ ใบหน้าขาวผ่องเต็มไปด้วยความผิดหวัง
ผ่านไปนาน เธอจึงละสายตาออกมา พร้อมถอนหายใจเบา ๆ
“เขาไม่มาจริง ๆ ด้วย...”
“เรื่องนี้ต้องโทษเสิ่นเหลียนที่เข้ามาก่อกวน”
——
【ถึงเหล่าฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่】: ภาษาปีศาจในเรื่องนี้จริง ๆ แล้วเป็นภาษากรีก พอดีมีเสด็จพ่อแนะนำมา เลยหยิบมาใช้กัน