“อย่า! อย่าฆ่าฉัน!”
เสิ่นเหลียนสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย
เธอเบิกตาโพลง ภาพแรกที่เห็นคือเพดานเตี้ย ๆ ซึ่งมีตะไคร่น้ำขึ้นเต็มไปหมด
เปลวเทียนริบหรี่ตรงมุมห้องไหววูบ เงาดำทะมึนทอดตัวอยู่ทั่วบริเวณ
ที่นี่ที่ไหน?
ฉันไม่ได้อยู่ในป่าหรอกหรือ?
ความทรงจำหลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก
ป่าที่ถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนกลายเป็นขุมนรก ปีศาจที่แข็งแกร่งและโหดเหี้ยม โจวป๋อที่ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ทั้งเป็น…
รวมถึงชายที่น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจคนนั้น—กู้หยวน
เสิ่นเหลียนผุดลุกขึ้นนั่งทันที แล้วกวาดตามองรอบตัวด้วยความหวาดผวา
ที่นี่คือห้องใต้ดินปิดทึบและชื้นแฉะ กลิ่นคาวเน่าเหม็นคลุ้งไปทั่ว
กลางห้องใต้ดินมีวงเวทประหลาด วาดขึ้นด้วยเลือดและผงเงิน กำลังเปล่งแสงสีแดงริบหรี่
หัวใจเสิ่นเหลียนดิ่งวูบ
แค่เห็นวงเวท เธอก็รู้แล้วว่าตัวเองยังอยู่ในกำมือของปีศาจ
แต่…ทำไมล่ะ?
ทำไมทุกคนถึงตายหมด เหลือแค่เธอที่ยังมีชีวิตอยู่?
หรือว่า…
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจราวกับเปลวไฟท่ามกลางความมืด
อย่างไรเสียเธอก็เป็นดาวโรงเรียน เป็นหญิงในฝันของผู้ชายตั้งมากมาย
กู้หยวนฆ่าทุกคน แต่กลับเก็บเธอไว้คนเดียว แถมยังขังไว้ในห้องใต้ดินแห่งนี้…
เขาต้องหมายปองรูปร่างหน้าตาของเธอแน่!
ความคิดนี้ทำให้เสิ่นเหลียนกดความกลัวลงไปชั่วคราว แล้วความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นอย่างประหลาดก็ผุดขึ้นมาแทน
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ!
ผู้ชายมันก็เป็นสัตว์ที่ใช้ร่างกายส่วนล่างคิดทั้งนั้น!
ฉันรอดแล้ว!
เอี๊ยด—
เสียงไม้เสียดสีกันดังอู้อี้มาจากด้านบน
เสิ่นเหลียนเงยหน้าพรวด เห็นทางออกจากห้องใต้ดินถูกเปิดออก เงาร่างคนหนึ่งปรากฏตรงปากช่องท่ามกลางแสงย้อน ก่อนเดินลงมาตามบันไดไม้เก่า ๆ
คนที่ลงมาคือกู้หยวน
ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า เผยกล้ามหน้าท้องเป็นลอนชัดเจนแปดก้อน
แสงเทียนสีเหลืองสลัวในห้องใต้ดินส่องกระทบใบหน้า ยิ่งขับให้โครงหน้าคมชัดขึ้น
หัวใจเสิ่นเหลียนเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง
ที่แท้หน้าตาและรูปร่างของกู้หยวนก็ไม่ได้แย่ แค่ไม่เคยแต่งตัวเป็นเรื่องเป็นราว พื้นฐานดี ๆ ของเขาถูกชุดนักเรียนตัวโคร่งกลบเสียหมด
“ถ้าไม่คิดเรื่องฐานะครอบครัว กู้หยวนดีกว่าโจวป๋อตั้งเยอะ”
เสิ่นเหลียนคิดในใจ พลางรู้สึกว่าต่อให้ถูกกู้หยวนใช้เป็นเครื่องมือระบายความใคร่ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เสียเปรียบนัก
ทว่ากู้หยวนเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะมองเสิ่นเหลียน
เขาตรงไปยังวงเวทประหลาด แล้วนั่งยอง ๆ ตรวจสอบลวดลายอย่างละเอียด สีหน้าจดจ่อ
เสิ่นเหลียนงุนงง แต่ก็ยังเชิดอกขึ้นเล็กน้อย พลางแหวกเสื้อผ้ายับยู่ยี่ของตัวเองออก
เธอเดาว่ากู้หยวนกำลังจัดการวงเวทนั่น คงคิดจะทำสัญญานายบ่าวกับเธอสักอย่าง
เสิ่นเหลียนไม่ได้กลัว
เมื่อเทียบกับคนเหล่านั้นที่ตายไปแล้ว การได้มีชีวิตอยู่ในฐานะทาสก็นับว่าโชคดีมาก
เสิ่นเหลียนกระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงสั่น ด้วยน้ำเสียงสะอื้นที่เธอคิดว่าน่าสงสารที่สุด
“กู้หยวน…เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะพวกเขาบังคับฉัน จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้เกลียดคุณ…”
กู้หยวนไม่หันกลับมา
เสิ่นเหลียนรวบรวมความกล้า เดินไปยืนข้างเขา
“คุณ…คุณต้องการฉันใช่ไหม?”
เธอกัดริมฝีปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความเขินอายและยอมจำนน “ฉันเข้าใจ…ที่คุณฆ่าโจวป๋อกับพวกเขา ก็เพื่อฉันใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว”
กู้หยวนหันกลับมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่น เขาพยักหน้าพลางตอบว่า “ทุกอย่างที่ฉันทำวันนี้ก็เพื่อเธอ”
“ฉันรู้อยู่แล้ว! ในหัวผู้ชายก็มีแต่เรื่องพรรค์นั้น!”
เสิ่นเหลียนหัวเราะลั่นในใจ ความคิดของเธอเปลี่ยนไปอีกครั้ง
“ขอแค่เขาไม่ฆ่าฉัน ฉันก็ยังมีโอกาสหนีออกไปได้!”
“จริงสิ! ห้ามทำสัญญานายบ่าวเด็ดขาด!”
“ถ้าทำแล้วฉันก็ต้องผูกติดกับไอ้โรคจิตนี่!”
เมื่อมีแผนหนีเอาชีวิตรอด เสิ่นเหลียนก็แสร้งทำเป็นว่าง่ายแล้วพูดว่า “กู้หยวน จริง ๆ แล้วฉันก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกัน เราค่อย ๆ คบหากันตามปกติก็ได้ ไม่ต้องทำสัญญาอะไรหรอก”
เสิ่นเหลียนพยายามทำให้กู้หยวนเลิกคิดจะทำสัญญากับเธอ
ในความคิดของเธอ กู้หยวนที่ยังไม่เคยมีความรักมาก่อน ย่อมใฝ่ฝันถึงความรักสักครั้ง
สัญญานายบ่าวอาจบังคับให้เธอทำตามคำสั่งได้ แต่ถ้าเธอยอมทำเองโดยสมัครใจ แบบนั้นไม่โรแมนติกกว่าหรือ?
แน่นอน นี่เป็นแค่คำพูดหว่านล้อม
เป้าหมายของเสิ่นเหลียนยังคงเป็นการหาทางแจ้งความ แล้วส่งกู้หยวนเข้าคุก แต่ถ้าถูกสัญญาผูกมัดไว้ กู้หยวนก็ยังทรมานเธอได้แม้จะอยู่ในคุก
ทว่ากู้หยวนกลับยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้คิดจะทำสัญญากับเธอ”
เสิ่นเหลียนชะงัก แล้วชี้ไปที่วงเวท “นี่ไม่ใช่วงเวทของสัญญานายบ่าวหรือ?”
กู้หยวนส่ายหน้า “วงเวทชั่วร้ายแบบนั้น ฉันทำไม่เป็นหรอก”
เสิ่นเหลียนถอนหายใจโล่งอก
ไม่ใช่สัญญานายบ่าวก็ดีไป
ขอแค่เธอพูดเอาใจกู้หยวน ให้เขาพาเธอออกจากห้องใต้ดินได้ เธอก็จะหาทางหนีไปได้!
อย่างเช่น…
“ในห้องใต้ดินอากาศไม่ดี ฉันอยากไปอยู่บนเตียง…”
เสิ่นเหลียนครุ่นคิดในใจ พลางไล่นับวิธีที่ตัวเองจะใช้จัดการกู้หยวนได้ 100 วิธี
จังหวะนั้นเอง กู้หยวนก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน แล้วยื่นมือคว้าไหล่เสิ่นเหลียน
“อ๊ะ! คุณทำฉันเจ็บนะ!”
เสิ่นเหลียนแกล้งกระเง้ากระงอด เธอเผลอคิดว่ากู้หยวนกำลังจะ “ลงมือ” กับเธอ
แต่กู้หยวนไม่พูดสักคำ เขาออกแรงเหวี่ยงเสิ่นเหลียนเข้าไปในวงเวทอย่างแรง
เสิ่นเหลียนเซถลาแล้วล้มลงกับพื้น ลางสังหรณ์ไม่ดีก่อตัวขึ้นในใจทันที
วงเวทประหลาดนี่เอาไว้ทำอะไรกันแน่?
เธอมองไปทางกู้หยวน เห็นเขากำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าคาดหวัง
ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นวาววับด้วยความตื่นเต้นแทบคลุ้มคลั่ง
“สุดท้ายก็ยังจะทำเรื่องแบบนั้นอยู่ดีหรือ?”
เสิ่นเหลียนคิดในใจ
เธอคุ้นเคยกับสายตาของกู้หยวนดี
มันเป็นสายตาของคนที่ปล่อยให้ความปรารถนาครอบงำเหตุผล
แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมกู้หยวนต้องทำเรื่องแบบนี้ในวงเวทด้วย?
หรือเขามีรสนิยมประหลาดอะไร?
ขณะที่เสิ่นเหลียนคิดฟุ้งซ่าน กู้หยวนก็ค่อย ๆ ยกมือทั้งสองขึ้น นิ้วมือขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ
“คุณ…คุณจะทำอะไร?”
สัญญาณเตือนภัยในใจเสิ่นเหลียนดังลั่น ลางสังหรณ์ไม่ดียิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
กู้หยวนไม่ตอบเธอ เขาเพียงหลับตาลงเล็กน้อย แล้วสวดถ้อยคำพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา เป็นพยางค์ยากจะเข้าใจราวกับกำลังละเมอ
“หึ่ง—!!!”
เมื่อเสียงสวดขึ้นลงตามจังหวะ วงเวทใต้ร่างเสิ่นเหลียนก็เริ่มเปล่งแสง สว่างขึ้นเรื่อย ๆ!
ทั่วทั้งห้องใต้ดินถูกปกคลุมด้วยแสงแดงอัปมงคล เงาของกู้หยวนที่ทอดอยู่บนผนังราวกับมีชีวิตขึ้นมา บิดตัวไปมาพลางกางกรงเล็บ!
“อ๊า—!”
เสิ่นเหลียนร้องเสียงสั้นด้วยความตกใจ เธอพยายามคลานออกจากวงเวท แต่ปีศาจตัวน้อยสองตนที่กู้หยวนเรียกออกมากลับกดเธอไว้แน่น!
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าตัวเองคิดผิด!
กู้หยวนไม่ได้สนใจเธอเลย!
หรือจะพูดให้ถูกคือ ไม่ได้สนใจเธอในแบบนั้น!
ที่เขาเก็บเธอไว้ก็เพื่อ…
สังเวย!?
คำว่า “สังเวย” ระเบิดกึกก้องขึ้นในสมองของเสิ่นเหลียน!
ใช่แล้ว!
สังเวย!!!
เสิ่นเหลียนมองกู้หยวน ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ที่แท้กู้หยวนก็วางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!
อะไรคือยอมเสียแปดร้อยเพื่อทำให้อีกฝ่ายเสียพัน!
อะไรคือคนบ้าต่อต้านสังคม!
เขาไม่ได้บ้าเลยสักนิด!
การเข้าไปในป่าก็เพื่อสะดวกต่อการลงมือฆ่าคน
ส่วนที่เก็บเธอไว้ ก็เพราะเธอคือเครื่องบรรณาการ!
อีกอย่าง…
เขาปกปิดข้อมูลอาชีพของตัวเอง!
ทำให้ทุกคนคิดว่าเขาสังเวยได้แค่ตัวเอง!
ผู้ชายคนนี้…
ชั่วร้ายยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก!
เสิ่นเหลียนเข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่ก็สายเกินไป
ในเวลานี้ โซ่พลังสีดำสนิทหลายสิบสายพุ่งออกมาจากวงเวท ราวกับหนวดที่ยื่นออกมาจากนรก!
พวกมันเลื้อยพันแขนขาของเสิ่นเหลียน ก่อนแทงทะลุหัวใจ ท้องน้อย และหว่างคิ้วของเธอ…
——
“อ๊ากกกกกกก—!!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินปิดทึบ
กู้หยวนมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ราวกับกำลังรอให้แถบความคืบหน้าโหลดจนเสร็จ
ปัง!
เมื่อลมหายใจสุดท้ายของเสิ่นเหลียนขาดห้วง ร่างของเธอก็สลายกลายเป็นจุดแสงสีชมพู ดูดกลืนลงสู่วงเวทด้านล่างจนหมดสิ้น
การสังเวยเสร็จสมบูรณ์
ราชินีซัคคิวบัสในห้วงลึก ได้รับ “ของขวัญ” แล้ว
“หึ่ง—!!!”
วงเวทระเบิดแสงสีแดงเจิดจ้า พลังห้วงลึกอันคลุ้มคลั่งแผ่ซ่านไปทั่วห้องใต้ดินราวกับพายุหมุน
มิติภายในห้องใต้ดินบิดเบี้ยวฉับพลัน เผยภาพห้วงลึกอันมืดสลัว
ที่นั่นเต็มไปด้วยความโกลาหลและความเสื่อมโทรม ปีศาจนับไม่ถ้วนคำรามก้องอยู่ใต้ฟ้าดินอันแห้งแล้ง
“นี่คือห้วงลึกงั้นหรือ?”
เมื่อเผชิญหน้ากับห้วงลึก ลมหายใจของกู้หยวนก็ถี่กระชั้นขึ้น
ปุถุชนเมื่อเพ่งมองห้วงลึก ผู้กล้าจะเห็นความตาย ส่วนผู้มีปัญญาจะเห็นคำเตือน
แต่สิ่งที่กู้หยวนเห็น คือบัลลังก์ที่เป็นของเขา
เขาจ้องมองห้วงลึก ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ทันใดนั้น ปีศาจตัวน้อยทั้งสองก็ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว ก่อนทรุดลงหมอบราบกับพื้น ราวกับกำลังกราบไหว้ราชันแห่งนรก
ขณะเดียวกัน เงาร่างหนึ่งก็เริ่มก่อตัวขึ้น จนเห็นได้ชัดเจน
เพียงมองเค้าโครงเว้าโค้ง ก็รู้ได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง
ไม่สิ
พูดให้ถูกคือ เป็นปีศาจเพศเมียตนหนึ่ง
——
【ถึงเสด็จพ่อทั้งหลาย】: หากอ่านมาถึงตรงนี้แล้วยังชอบเรื่องนี้อยู่ ช่วยกดเก็บเข้าชั้นให้ลูกด้วยนะ จะได้ไม่เผลอหาเรื่องนี้ไม่เจอในวันหน้า ลูกขอกราบขอบพระคุณ Orz……