ใคร ๆ ก็ว่าผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้อารมณ์เป็นใหญ่ คำพูดนี้ไม่ผิดเลยสักนิด หลิวลี่เพื่อคนที่เธอรัก ต่อให้ต้องอดทนกับอะไรก็ยอมได้ทั้งนั้น
ในห้องพักไม่มีที่ทำอาหาร ทั้งยังไม่มีอุปกรณ์ทำครัว ปกติเนี่ยหยวนกินข้าวที่โรงอาหารของหน่วยงาน
มื้อเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง เธอจึงคิดว่าค่อยรอเนี่ยหยวนกลับมาแล้วค่อยว่ากัน ส่วนตัวเธอเองก็ไม่มีอารมณ์จะกิน
เธอหิ้วถังน้ำไปตักน้ำเย็นจากบ่อ อาบน้ำลวก ๆ แล้วนอนอยู่บนเตียงตามลำพัง พลางโบกพัดใบตาล พลางคิดเรื่องต่าง ๆ ในใจ ก่อนจะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ในห้วงสะลึมสะลือ เธอได้ยินเสียงเคาะประตู เนี่ยหยวนกลับมาแล้ว เธอรีบร้อนจนหาคู่รองเท้าไม่เจอ จึงวิ่งเท้าเปล่าไปเปิดประตูให้เขา
เนี่ยหยวนเข้ามาในห้องแล้วก็ไม่พูดอะไรกับเธอ เดินตรงไปนอนบนเตียง พลางบอกว่า “ผมเหนื่อยมาก ขอนอนก่อนนะ” ไม่นานก็กรนสนั่น
ตอนนั้นเองหลิวลี่ถึงได้สติ ไก่ขันแล้ว ฟ้าก็เริ่มสาง เนี่ยหยวนกลับมาตอนนี้ เขาไปทำอะไรมา? เธออัดอั้นใจอย่างยิ่ง แต่เมื่อเห็นเขาหลับสนิทขนาดนั้น ก็ไม่กล้าปลุก
ตะวันขึ้นโด่งแล้ว เนี่ยหยวนก็ยังนอนอยู่
“พี่เนี่ยหยวนคะ รีบลุกเถอะค่ะ ถึงเวลาไปทำงานแล้ว”
หลิวลี่พยายามปลุกเขา ไม่อยากให้เขาไปทำงานสาย
เนี่ยหยวนพึมพำทั้งที่ยังสะลึมสะลือ
“อย่าเรียกผมเลย วันนี้ผมหยุดงาน ผมเหนื่อยมาก ให้ผมนอนต่ออีกหน่อยนะ”
ปลุกเนี่ยหยวนไม่ตื่น หลิวลี่ก็เอาแต่สงสัยเต็มหัว เธอล้างหน้าแล้วตั้งใจจะออกไปดูอีกครั้ง หากไม่มีห้องแถวหน้าร้านที่เหมาะสม เธอก็คงกลับบ้าน ที่นี่แม้แต่เรื่องกินข้าวก็ยังเป็นปัญหา
หลิวลี่ปั่นจักรยานไป สมองยังมึนงง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่ตรงไหน ได้แต่ปั่นไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
ทันใดนั้น จักรยานคันหนึ่งก็พุ่งออกมาจากหัวมุม ชนเธอล้มลงกับพื้น อีกฝ่ายมีเด็กชายตัวเล็กนั่งซ้อนท้าย แต่ไม่ได้ล้มตามไปด้วย
ส่วนหลิวลี่กลับล้มแผ่หงาย แขนแฮนด์จักรยานคดงอ ขาก็ถลอกจนเลือดไหล
คนที่ชนเธอเป็นผู้ชาย พอเห็นหลิวลี่ล้มลงก็รีบลงจากจักรยาน
“คุณครับ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ไปเถอะ ผมพาคุณไปโรงพยาบาล”
หลิวลี่ลองขยับขาดู รู้สึกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ถลอกเท่านั้น
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ถลอกนิดหน่อย”
“คุณครับ ผมเป็นครูพละที่โรงเรียนประถมที่สอง ชื่อหยูลี่เหวย นักเรียนของผมตกจากการเรียนพละจนแขนหัก ผมรีบพาเขาไปโรงพยาบาล เลยลนลานไปหน่อย ขอโทษด้วยครับ”
หลิวลี่มองไปทางเบาะหลังจักรยานของเขา เห็นเด็กคนหนึ่งอยู่จริง ๆ แขนของเด็กถูกมืออีกข้างประคองไว้
พูดจบ เขาก็หยิบปากกาและกระดาษออกมา เขียนชื่อ หน่วยงาน และที่อยู่บ้านของตัวเอง จากนั้นควักธนบัตรห้าสิบหยวนจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หลิวลี่พร้อมกัน
“นี่เป็นเงินชดเชยค่าเสียหาย ถ้าไม่พอ คุณไปหาผมตามที่อยู่นี้ได้ ผมต้องรีบพาเด็กไปโรงพยาบาลแล้ว”
พูดจบ เขาก็ขึ้นจักรยานปั่นจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป หลิวลี่จึงมึนงงไปพักหนึ่ง
เมื่อได้สติ เธอถึงค่อยก้มดูแผลของตัวเองอย่างละเอียด โชคดีที่เธอเห็นทันเวลา ไม่อย่างนั้นแผลคงสมานจนมองไม่เห็นแล้ว พอลุกขึ้นยืนถึงเพิ่งสังเกตว่ากระโปรงก็ถูกเกี่ยวขาดเป็นรู
เธอพยุงจักรยานขึ้น แล้วเข็นไปหาร้านซ่อมจักรยานให้ช่วยดัดแฮนด์ให้ตรง จัดวงล้อให้กลม และขันซี่ล้อให้แน่น ทั้งหมดเสียเงินสองเหมา ห้าเฟิน
อีกฝ่ายให้เงินมาตั้งห้าสิบหยวน เงินที่เหลือต้องเอาไปคืนเขา หลิวลี่คิดว่าตอนนี้เขาน่าจะยังอยู่ที่โรงพยาบาล
เธอขึ้นจักรยานรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลอำเภอ สอบถามอยู่รอบหนึ่ง จึงรู้ว่าวันนี้มีเด็กกระดูกหักอยู่คนเดียว เธอตามหมายเลขเตียงไปหา พอเข้าไปถามก็รู้ว่าพ่อแม่ของเด็กเป็นคนเฝ้า ส่วนครูพละกลับโรงเรียนไปแล้ว
เธอจึงรีบปั่นต่อไปยังโรงเรียน แต่พอไปถึง โรงเรียนก็เลิกเรียนแล้ว ซวยจริง ๆ จะทำอะไรก็ไม่ทันการ
ห้องพักหมายเลขสิบหกของโรงเรียนประถมที่สอง งั้นไปหาเขาที่บ้านก็แล้วกัน
ห้องพักของโรงเรียนประถมที่สองเป็นบ้านอิฐมุงกระเบื้องเรียงกันสามแถว แถวละสิบห้อง หาไม่ยาก น่าจะเป็นห้องกลางของแถวกลาง
มองจากไกล ๆ ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อกล้ามสีขาวสะอาดกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเข้ม กำลังหั่นผักใต้ร่มต้นป็อปลาร์ใหญ่หน้าบ้าน
“สวัสดีค่ะคุณครูหยูลี่เหวย ฉันเอาเงินมาคืนค่ะ”
ชายคนนั้นได้ยินเสียงจึงหยุดมือ
“สวัสดีครับคุณ มาหาผมได้ยังไงครับ? คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? รีบนั่งก่อนครับ”
พูดจบ เขาก็เข้าไปในบ้านยกเก้าอี้ออกมาให้หลิวลี่นั่ง
“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ ขอผมดูแผลหน่อย”
เพื่อยืนยันว่าแผลไม่เป็นไร หลิวลี่จึงเลิกกระโปรงยาวขึ้น หยูลี่เหวยรีบย่อตัวลงตรวจดูอาการบาดเจ็บของเธอ
ตอนหยูลี่เหวยขยับเข้ามา กลิ่นอายวัยหนุ่มก็โชยมาปะทะจมูก เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของผู้ชาย ใช่แล้ว ผู้ชายเองก็มีกลิ่นกายเหมือนกัน เป็นกลิ่นผสมผสานจากสบู่ เหงื่อ และยาสูบ รวมกันแล้วให้ความรู้สึกเป็นผู้ชายเต็มเปี่ยม
หยูลี่เหวยนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเธอ ไม่เพียงกลิ่นหอมที่กระทบประสาทรับกลิ่นของหลิวลี่อย่างรุนแรง แม้แต่สายตาของเธอก็ยังถูกดึงดูดจนละไปไม่ได้ ผมดำหนาดกหวีแสกสามเจ็ด คอขาวสะอาด แขนกำยำแข็งแรง
ปลายนิ้วยาวเรียวแตะผิวของหลิวลี่แผ่วเบา เพียงชั่วพริบตา เส้นประสาททุกเส้นในร่างเธอก็เหมือนถูกไฟฟ้าช็อต
หลิวลี่ปิดตา ใบหน้าแดงระเรื่อ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
“คุณครับ ดูแล้วไม่น่ามีอะไร แต่ผมว่าเราไปโรงพยาบาลถ่ายเอกซเรย์สักหน่อยดีกว่า”
เมื่อได้ยินเขาพูด หลิวลี่ก็จำใจลืมตาขึ้น
“ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องถ่ายเอกซเรย์หรอกค่ะ แค่ถลอกเท่านั้นเอง”
พูดพลางหยิบธนบัตรห้าสิบหยวนออกมายื่นให้หยูลี่เหวย
“นี่เงินของคุณค่ะ รับไปเถอะ”
“จักรยานคุณก็เสียด้วยไม่ใช่เหรอครับ นี่เป็นเงินค่าซ่อมจักรยาน”
“โธ่ ค่าซ่อมจักรยานแค่สองเหมา ห้าเฟินเองค่ะ ฉันจ่ายเองได้”
หยูลี่เหวยลุกขึ้นอย่างเก้อเขิน เพิ่งเห็นว่ากระโปรงของหลิวลี่ขาดเป็นรู
“กระโปรงคุณก็เป็นเพราะผมเกี่ยวขาดใช่ไหมครับ รับเงินนี่ไว้เถอะ เอาไปซื้อกระโปรงตัวใหม่”
“เรื่องนั้นก็ไม่จำเป็นเหมือนกันค่ะ ฉันทำงานเย็บผ้าอยู่แล้ว เดี๋ยวปะรูแล้วปักดอกไม้ทับ สวยกว่าตอนนี้อีกค่ะ”
หยูลี่เหวยจึงยิ้มอย่างเขิน ๆ แล้วรับเงินไป
“ถ้าอย่างนั้น ผมเลี้ยงข้าวคุณนะครับ พอดีถึงเวลาอาหารแล้ว”
หลิวลี่กำลังจะปฏิเสธ แต่ก็อดเสียดายไม่ได้ อยากอยู่ต่ออีกสักหน่อย โอกาสแบบนี้หาได้ยากนัก ตลอดยี่สิบปีที่เธอมีชีวิตมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอ
“เอ่อ...จะดีเหรอคะ?”
หลิวลี่รู้สึกเขินเล็กน้อย
“ไม่เป็นไรครับ ยังไงเราก็ยังไม่ได้กินข้าวทั้งคู่ กินง่าย ๆ ด้วยกันสักมื้อเถอะครับ”
พูดพลางหยูลี่เหวยก็ยิ้มให้หลิวลี่
คราวนี้หลิวลี่ถึงได้มองหน้าหยูลี่เหวยอย่างละเอียด เขามีใบหน้าเหลี่ยม จมูกโด่งสูง รอยยิ้มสดใสเต็มใบหน้า คิ้วเข้มตาโต และที่สำคัญที่สุดคือดวงตาคู่นั้นเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่มีความคิดไม่ดีแม้แต่น้อย
“คุณนั่งรอก่อนนะครับ ผมไปทำกับข้าว”
“ผู้ชายตัวคนเดียวอย่างคุณทำกับข้าวเองเหรอคะ? แล้วพี่สะใภ้ล่ะ?”
“คุณยังไม่มีพี่สะใภ้หรอกครับ ผมยังโสด ปกติก็ทำกับข้าวกินเองตลอด”
“คุณหล่อขนาดนี้ แถมยังโสด ผู้หญิงที่ตามจีบคุณคงต่อแถวกันยาวเป็นกิโลแน่เลย”
“ที่ไหนกันครับ ไม่มีใครตามจีบผมหรอก”
พูดจบ หยูลี่เหวยก็เขินจนก้มหน้าหั่นมันฝรั่งเป็นเส้น
“คุณหั่นมันฝรั่งได้สวยมากเลยนะคะ เส้นเท่ากันหมด”
“คุณชมเกินไปแล้วครับ ผมแค่ลองผิดลองถูก หั่นไปเรื่อยเท่านั้นเอง”
“คุณพักเถอะค่ะ ให้ฉันทำเอง”
หลิวลี่คิดจะช่วยเขาทำกับข้าว
“เอ่อ...จะดีเหรอครับ?”
หยูลี่เหวยรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันมากินข้าวบ้านคุณ จะช่วยออกแรงสักหน่อยก็สมควรแล้ว”