มืออีกข้างของฟู่ชางเย่ยื่นออกไปอย่างสบาย ๆ แล้วดึงเซิ่งเซี่ยเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน
เขาไม่พูดสักคำ ก้มหน้าลงจูบเรียวปากของเธออย่างลึกซึ้ง
จูบของชายหนุ่มทั้งดุดันและเร่าร้อน ยั่วเย้าจนเกินต้าน
เซิ่งเซี่ยรู้สึกว่าสติของตัวเองเริ่มพร่าเลือน
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวแผ่วเบาของเธอ เขาก็ยิ่งจูบลึกซึ้งขึ้น ฝ่ามือหยาบกร้านคู่นั้นลูบไล้เรือนร่างเธออย่างเอาแต่ใจ
สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดพลันถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว
ทั้งถูกต้องตามกฎหมายและสมเหตุสมผล เซิ่งเซี่ยจึงปล่อยตัวเองให้จมดิ่งไปกับช่วงเวลานี้
……
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เสียงนกหวีดปลุกให้ลุกจากเตียงก็ดังขึ้นพอดี
เซิ่งเซี่ยพลิกตัว
มือเล็กวางลงบนแผงอกกำยำของฟู่ชางเย่
เธอบีบคลึงอย่างคล่องแคล่ว
สัมผัสยังดีเหมือนเดิมไม่มีผิด
เธอหรี่ตาครึ่งหนึ่ง ออดอ้อนเสียงนุ่ม
“ง่วงจัง...ไม่อยากลุกเลย”
เหนื่อยจนปลายนิ้วไม่อยากขยับแม้แต่นิดเดียว
ถ้าไม่มีน้ำพุวิญญาณ วันนี้เธอคงลุกจากเตียงไม่ไหวแน่
เซิ่งเซี่ยคิดอย่างสะลึมสะลือ
พอเจ้าตัวน้อยในใจออดอ้อนขึ้นมา หัวใจของฟู่ชางเย่ก็อ่อนยวบจนแทบละลาย
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าอะไรคือความสุขที่ได้อยู่ท่ามกลางอ้อมกอดอันอ่อนหวาน
แม่งเอ๊ย!
เขาก็ไม่อยากลุกเหมือนกัน!
ฟู่ชางเย่โอบเธอเข้ามาในอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย
ก้มลงจูบแก้มเธอ
จุมพิตทีละจูบไร้ซึ่งความปรารถนา แฝงความอ่อนโยนละเอียดอ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีห้าวหาญ
เมื่อคนในอ้อมแขนเริ่มรู้สึกตัวครึ่งหลับครึ่งตื่น ฟู่ชางเย่ก็ช้อนเธอขึ้นมา อุ้มไปล้างหน้าแปรงฟัน
หลังปรนนิบัติก้อนแป้งขาวของเขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาจูบอีกสองสามที