หยางเสวี่ยพลันเข้าใจขึ้นมา
จริงด้วย
อัตราการรอดตายแบบนี้เป็นไปไม่ได้เลย!
เซิ่งเซี่ยต้องโกงแน่ ๆ!
ถึงจะไม่ได้โกง... เธอก็จะทำให้กลายเป็นเรื่องโกงให้ได้!
เธอได้ที่สอง ขอแค่ลากเซิ่งเซี่ยลงมา ใบประกาศรางวัลก็จะตกเป็นของเธอ!
คิดได้ดังนั้น หยางเสวี่ยก็เหมือนได้ฉีดเลือดไก่ พลิกตัวลุกพรวดขึ้นมานั่ง คว้าปิ่นโตแล้วเดินออกไป
เธอกำลังขจัดภัยให้ประชาชน ต่อให้ไม่มีเธอ ก็ต้องมีคนอื่นพบวิธีโกงของเซิ่งเซี่ยอยู่ดี
เธอไม่ผิด!
จะโทษก็ต้องโทษเซิ่งเซี่ยที่แย่งทุกอย่างกับเธอ
ไร้ยางอาย!
ระหว่างทาง หยางเสวี่ยสังเกตเห็นสายตาของคนอื่นที่มองมา
เธอเดินผ่านไปอย่างสงบนิ่ง ในใจกลับดูแคลน
รอให้เธอได้รางวัลก่อนเถอะ วันนี้คนพวกนี้ดูถูกเธอแค่ไหน ถึงตอนนั้นก็จะกระวีกระวาดเข้ามาประจบเธอมากเท่านั้น!
การถูกดูแคลนชั่วคราวไม่เห็นจะเป็นอะไร
หยางเสวี่ยปรับสภาพจิตใจได้อย่างรวดเร็ว
ตอนตักข้าว เธอยื่นมือไปหยิบไข่โดยไม่รู้ตัว
แต่เพิ่งยื่นมือออกไป ทัพพีใบใหญ่ที่มีไอร้อนลอยกรุ่นของคนตักข้าวก็ยื่นเข้ามาขวาง น้ำเสียงของเขาทุ้มหนัก
“สหายหยางเสวี่ย การประเมินจบไปแล้ว ถ้ายังทำอาหารพิเศษให้คุณอีกก็คงไม่เหมาะ ไข่นี่เก็บไว้ทำซุปให้ทุกคนพรุ่งนี้เถอะ”
สิ้นเสียง หยางเสวี่ยก็ได้ยินเสียงหัวเราะครืน
“ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตาย! กินจนติดใจแล้วสินะ”
“นั่นสิ พวกเราไม่บังคับให้เธอคายของที่กินไปก่อนหน้านี้ออกมาก็ถือว่ามีเมตตามากแล้ว ยังจะอยากกินอีกหรือไง?”
“หน้าหนา มีดีแต่คุยโว จิ๊...”
คำพูดเหล่านั้นไม่น่าฟังเอาเสียเลย หยางเสวี่ยอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี