หลี่ชุ่ยฮวาเฝ้ามองลอดช่องประตูบ้านตัวเองอย่างกระวนกระวายมาตลอด
แต่จู่ ๆ ก็เห็นภรรยาทหารหลายคนที่เพิ่งซักผ้าเสร็จเดินคุยหัวเราะกันมา
หนึ่งในนั้นยังถือเสื้อผ้ามาด้วยตัวหนึ่ง
พอมองดูให้ชัด เสื้อผ้าตัวนั้นก็คือตัวที่เธอเพิ่งเอาไปซัก
เธอหาเรื่องอ้างเพื่อเอาไปใส่ไว้ในกะละมังของคนอื่น แช่ในน้ำสบู่ทิ้งไว้
คงจะเอามาคืนสินะ
รู้อย่างนี้ไม่น่าแช่ไว้เลย!
กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงหลานชายร้องไห้
ตอนแรกเสียงร้องไม่ดังนัก แต่ยิ่งร้องก็ยิ่งฟังดูน้อยใจ
“นังสารเลวเซิ่งเซี่ยอยู่บ้านหรือเปล่า?”
หรือว่าหลานรักของเธอจะโดนรังแกเข้าแล้ว?
หลี่ชุ่ยฮวาร้อนใจแทบแย่
เธอไม่มีเวลาคิดอะไรต่อ รีบพุ่งเข้าไปทันที
เธอวิ่งเร็วมากจนไม่ทันสังเกตว่าภรรยาทหารที่อยู่ข้างหลังเห็นท่าทางแล้วคิดว่าเกิดเรื่องด่วน จึงพากันเดินตามมา
พอทุกคนเข้าไป ก็เห็นหยางเสวี่ยจับคอเสื้อสือโถวไว้ ส่วนสือโถวถือกล่องเหล็กอยู่ในมือ ทั้งคู่เพิ่งออกมาจากห้องของเซิ่งเซี่ย
เมื่อเห็นภาพนั้น ทุกคนต่างชะงักงัน
หลี่ชุ่ยฮวายังไม่รู้ว่ามีคนตามมาข้างหลัง
เธอขมวดคิ้วแล้วรีบก้าวเข้าไป
กระชากเสื้อของหลานชายกลับมาจากมือหยางเสวี่ย
พอเห็นแผลตรงข้อศอกของสือโถว หัวใจเธอก็สะดุ้งวาบ
“เกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงคนนี้ตีแกเหรอ?”
เธอชี้หน้าหยางเสวี่ย น้ำเสียงทั้งเจ็บปวดทั้งเคียดแค้น
พอเห็นคนมากมาย หยางเสวี่ยก็หน้าซีดเผือด
เธอรีบโบกมือ “ไม่ใช่นะคะ ป้า ฉันไม่ได้ลงมือ ไม่เชื่อก็ถามสือโถวได้ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันจริง ๆ”