เซิ่งเซี่ยเห็นแววตาอยากรู้อยากเห็นของทุกคนอย่างชัดเจน จึงชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอมองคนในบ้านอีกครั้ง ก่อนถามอย่างสงสัยว่า
“พี่สะใภ้ทั้งหลายบอกว่าบ้านฉันโดนขโมยขึ้นเหรอคะ?”
ป้าหลายคนที่มีน้ำใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เซิ่งเซี่ยฟังอย่างละเอียด พลางชี้เข้าไปด้านใน
“นั่นไง สือโถวกับหลี่ชุ่ยฮวายังอยู่ รีบไปดูสิว่าของในบ้านหายอะไรไปบ้าง พวกเราจะช่วยเป็นพยานให้”
พูดจบก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมว่า “จริงสิ เมื่อกี้หยางเสวี่ยก็อยู่ด้วย เธอบอกว่าสือโถวแอบขโมยเงินในห้องของเธอ รีบไปดูสิว่าเงินกับคูปองหายไปหรือเปล่า”
มีคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย “วันนี้ออกไปแล้วลืมล็อกประตูหรือเปล่า?”
เซิ่งเซี่ยยิ้มกล่าวขอบคุณสองสามคำ ก่อนส่ายหน้า
“ตอนออกไปฉันล็อกประตูดีแล้วค่ะ”
เธอไม่คิดเลยว่าบ้านจะโดนขโมยขึ้นได้
กลางวันแสก ๆ ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารที่ปลอดภัยที่สุดแท้ ๆ
หยางเสวี่ยมาบ้านเธอด้วยเหรอ?
คิดยังไงก็ไม่ปกติ
มุมปากเซิ่งเซี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
เธอก้าวฉับ ๆ เข้าไปคว้ากล่องเหล็กจากมือสือโถว จนอีกฝ่ายเกือบเสียหลักล้มลงอย่างไม่ทันตั้งตัว
เปิดกล่องดูแล้ว เงินกับคูปองยังอยู่ครบ
แต่กล้ามาถึงที่ ก็ต้องจ่ายให้สาสม
อย่าหวังว่าจะเดินออกไปง่าย ๆ!
เซิ่งเซี่ยมองหลี่ชุ่ยฮวากับสือโถวอย่างเย็นชา ก่อนพูดเสียงดัง
“เธอมาบ้านฉันขโมยเงินเหรอ? เงินที่ขโมยไปอยู่ไหน ซ่อนไว้ที่ไหน? เงินหายไปตั้งเยอะ!”
“รีบคืนมา ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!”
สือโถวเบิกตาโต “ไม่ใช่ผมนะ”
พอได้ยินคำว่าตำรวจ เขาก็แทบฉี่ราด “ไม่ใช่ผมจริง ๆ! อย่าให้ตำรวจจับผมเลย! ฮือ ๆ ๆ... เป็นผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่ผม...”