หยางสือโถวตัวเปียกโชก น้ำหยดลงมาตลอดทาง พอเห็นคุณย่าหยุดเดิน เขาก็หันไปมองทางนั้นด้วยความสงสัย
มองไปก็เห็นว่าประตูบ้านของเซิ่งเซี่ยเปิดอยู่
กุญแจก็ยังแขวนอยู่ตรงนั้นด้วย?
ต้องเป็นเพราะเมียขี้เกียจคนนั้นลืมล็อกประตูแน่ ๆ
โง่ชะมัด!
โง่เหมือนที่แม่พูดไว้ไม่มีผิด
หยางสือโถวกลอกตาไปมา ก่อนดิ้นลงจากตัวคุณย่า
คุณย่ากับคนอื่น ๆ บอกแล้วว่าบ้านตระกูลฟู่มีขาหมู
คนที่ได้กินเนื้อทุกวันแบบนั้น บางทีอาจมีลูกอมนมกระต่ายขาวตัวใหญ่ด้วยก็ได้!
สือโถวอดกลืนน้ำลายไม่ได้
หลี่ชุ่ยฮวาเห็นทุกอย่างชัดเจน
นางกลอกตาไปมา แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าหลานรักคิดจะทำอะไร
พอวางเด็กลงก็หันหลังเดินกลับทันที
ก่อนเดินไปยังไม่วายกำชับว่า
“เล่นสักพักแล้วค่อยกลับนะ ย่ากลับไปทำกับข้าวก่อน”
สือโถวขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน
ย่าทำกับข้าวเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?
ในความทรงจำ เขาไม่เคยเห็นย่าทำกับข้าวเลย
ถามทีไรก็บอกว่าทำไม่เป็น
แถมยังบอกว่าถ้าให้เธอทำกับข้าวก็เท่ากับเอาอาหารไปทิ้ง
สือโถวไม่คิดมาก หันหลังเดินเข้าไปในบ้านเซิ่งเซี่ย
พอเข้าไป สายตาก็สะดุดเข้ากับมะเขือเทศสีแดงสดในแปลงผัก
เขาเดินเข้าไปเด็ดลูกหนึ่งแล้วยัดใส่ปากทันทีโดยไม่คิดอะไร
เปรี้ยวหวานฉ่ำน้ำ อร่อย!
อร่อยกว่าเนื้ออีก!
เขากินไปเด็ดไป
อีกฝั่งของประตู หลี่ชุ่ยฮวาแอบมองออกไปข้างนอกผ่านช่องประตูอย่างกระวนกระวาย
ผลที่ได้คือแทบลมจับด้วยความโมโห
เด็กคนนี้นี่!
มะเขือเทศเน่า ๆ มีอะไรให้น่ากิน?
ในบ้านก็ปลูกไว้ตั้งเยอะ!
ไม่มีเนื้อ เอาน้ำตาลออกมาให้สักก้อนก็ยังดี!