“พี่สะใภ้! พี่สะใภ้เซิ่งเซี่ย! อยู่บ้านไหมครับ?”
เสียงจากนอกประตูฟังดูร้อนรนและเร่งด่วน
พอได้ยินเสียงนั้น หัวใจของเซิ่งเซี่ยก็กระตุกวูบ
เธอรีบเดินออกไปตามเสียง เปิดประตูแล้วเห็นโจวเจี้ยนเช่อมีสีหน้าร้อนใจ จึงรีบถามว่า
“อย่าเพิ่งร้อนใจนะ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
โจวเจี้ยนเช่อโบกมือ “พี่สะใภ้ ผมไม่เป็นไรครับ ช่องลมเก่าเกิดลมกระโชกระดับ 13 ขึ้นมากะทันหัน มีคนเลี้ยงสัตว์กับฝูงแกะกว่า 30 คนติดอยู่ ผู้กองต้องออกไปปฏิบัติภารกิจฉุกเฉิน ตอนนี้กำลังรวมพลที่ค่าย เดี๋ยวก็ออกเดินทางแล้ว เลยให้ผมมาแจ้งพี่...”
เมื่อได้ยินดังนั้น เซิ่งเซี่ยก็รู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
เธอรู้ดีว่าในหนังสือ ฟู่ชางเย่จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในท้ายที่สุด
แต่เธอสงสัยว่าการมาของตัวเองอาจเปลี่ยนเส้นทางและตอนจบของเรื่องทั้งเล่มไปโดยไม่รู้ตัวแล้ว
ถ้าจำไม่ผิด ในหนังสือไม่มีลมระดับ 13
เพราะมีบันทึกไว้ว่าช่องลมเก่าถาเฉิงจะมีลมแรงทุกฤดูร้อน แต่ก็แรงแค่ระดับ 10 กว่า ๆ
ระดับสูงสุดในประวัติศาสตร์คือระดับ 12
ลมกระโชกระดับ 13...
ทำให้เธอนึกถึงวันที่ทะลุมิติเข้ามาในหนังสือ
ความรู้สึกหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามาเป็นระลอก
ภาพตรงหน้าเริ่มมืดลง
“พี่สะใภ้ พี่สะใภ้เป็นอะไรไปครับ?” โจวเจี้ยนเช่อถามเสียงร้อนใจ
พอเซิ่งเซี่ยได้สติ เธอก็พบว่าตัวเองมีเหงื่อเย็นชุ่มไปทั้งตัว
เธอบังคับตัวเองให้สงบลง เงยหน้าถามว่า
“มีอะไรให้ฉันเตรียมไหม?”
โจวเจี้ยนเช่อส่ายหน้า “ไม่ต้องครับพี่สะใภ้ ถ้าสะดวก ไปหาผู้กองหน่อยได้ไหมครับ?”