เซิ่งเซี่ยเอนซบอกเขาอย่างอ่อนแรง ฟู่ชางเย่ช่วยสวมเสื้อผ้าให้ ก่อนจะอุ้มเธอออกไปกินมื้อเช้า
อาหารเช้าจัดเต็มมาก
มีทั้งเนื้อ ไข่ ผัก ธัญพืชขัดสีอย่างดี และน้ำแกง
เซิ่งเซี่ยแทบจะมุดหน้าลงไปในชาม
“ค่อย ๆ กินสิ ฉันไม่แย่งเธอหรอก”
ฟู่ชางเย่เพิ่งเคยเห็นเธอหิวโซขนาดนี้เป็นครั้งแรก
นอนนิ่ง ๆ ยังเหนื่อยได้ขนาดนี้เลยเหรอ?
“จริงสิ วันนี้ฉันลางานให้เธอหนึ่งวันแล้ว บอกทางนั้นไว้เรียบร้อย พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้ ค่อย ๆ กิน ไม่ต้องรีบ”
เซิ่งเซี่ยถลึงตาใส่เขาด้วยดวงตาคู่สวย
ก็เพราะเขาทำเรื่องดี ๆ ไว้น่ะสิ!
ใครก็ได้ช่วยบอกเธอทีว่าทำไมระยะเวลามันถึงยาวนานขนาดนี้?
นานกว่าสองนาทีสิบเท่าแล้วมั้ง?
เธอเตรียมใจไว้แล้ว แต่ไม่ได้เตรียมใจว่าจะนานขนาดนั้น
คงเพราะถูกเขารังแกอยู่นาน เซิ่งเซี่ยถึงกับเดินไปห้องน้ำไม่ไหว
สุดท้ายฟู่ชางเย่ก็อุ้มเธอไป
ราวกับอุ้มเด็กคนหนึ่ง
พอวางเธอลง ฟู่ชางเย่ก็กลัวว่าเธอจะยืนไม่ไหว เลยไม่ยอมไปไหน ยืนอยู่ข้าง ๆ
ทั้งสองจ้องตากันอยู่หลายวินาที
เซิ่งเซี่ยเสียงแหบ มือยันกำแพง มองชายร่างใหญ่ที่ยืนนิ่งราวกับภูเขา ใบหน้าแดงระเรื่อพลางเอ่ยอย่างงอน ๆ ว่า
“คุณออกไปสิ”
ฟู่ชางเย่าเลิกคิ้ว “ทำไมล่ะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้วเธอฉี่ไม่ออกหรือไง?”
เซิ่งเซี่ยเบิกตา “คุณ...คุณ...คุณอย่าพูดจาหยาบคายแบบนี้สิ รีบออกไปเลย!”
เธอจะกลั้นไม่ไหวแล้ว
“ฉี่ไม่ออกเหรอ ให้ฉันเป่าช่วยไหม? จุ๊ ๆ ๆ~”
“จุ๊หัวคุณสิ!” เซิ่งเซี่ยทั้งอายทั้งโมโห กำปั้นเล็ก ๆ ทุบอกเขา
เมื่อเห็นว่าเธอโกรธจริง ฟู่ชางเย่ถึงยอมเดินออกไป แต่ระหว่างทางก็หันกลับมามองถึงสามครั้ง พอออกไปแล้วก็ยังยืนรออยู่หน้าประตู ไม่ได้ไปไหนไกล