เมื่อกลับถึงเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เซิ่งเซี่ยก็รู้สึกว่างเปล่าในใจ
แต่เธอรู้ดีว่าคนเก่งอย่างฟู่ชางเย่ต้องทำภารกิจอันตรายอยู่เสมอ
ส่วนใหญ่เป็นภารกิจที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูในระยะประชิด
เธอต้องทำใจให้ชินกับสภาพเช่นนี้
คิดได้ดังนั้น เธอก็ตบแก้มตัวเองเบา ๆ ตั้งใจหาอะไรทำให้ยุ่งเข้าไว้
จะได้เตือนร่างกายว่าคนที่เป็นเจ้าของคือใคร
เซิ่งเซี่ยหยิบปูนขาวสำรองออกมา วางไว้ตามมุมต่าง ๆ ของบ้านจนทั่ว จากนั้นก็เงยหน้ามองผ้าห่มที่ตากอยู่ในลานบ้าน
เธอใช้มิติส่วนตัวทำความสะอาดมันแล้ว แต่กลัวว่าฟู่ชางเย่จะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงจงใจทำให้เปียกชุ่มด้วยน้ำก่อนนำไปตาก
เซิ่งเซี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปใช้พลังจิตเก็บผ้าห่มเข้าไปในมิติส่วนตัว
เมื่อผ้าห่มเข้าไปอยู่ในมิติส่วนตัว น้ำที่เปียกอยู่บนผืนผ้าก็ยังคงอยู่ข้างนอก
พอนำผ้าห่มออกมาอีกครั้ง มันก็กลายเป็นผ้าห่มแห้งนุ่มผืนหนึ่ง
ตอนนี้แดดกำลังดี เธอจึงนำผ้าห่มออกไปตากอีกครั้ง
ผ้าห่มที่ผ่านแดดจะห่มสบายเป็นพิเศษ
แต่ถึงจะห่มผ้านุ่มสบายเพียงใด คืนนั้นเซิ่งเซี่ยก็ยังนอนไม่หลับ
พอตะวันลับขอบฟ้า ลมแรงก็พัดโหมขึ้นมาด้านนอก
อากาศที่ร้อนอบอ้าวเย็นลง ทำให้รู้สึกสบายขึ้นไม่น้อย
ทว่าลมพัดจนใบไม้ในป่าเบิร์ชด้านหลังเสียดสีกันดังซ่า ๆ
ลมแรงมาก ฟังแล้วชวนให้หวาดหวั่น
เมื่อไม่มีฟู่ชางเย่อยู่ด้วย เซิ่งเซี่ยจึงรู้สึกกลัวอยู่บ้าง
สิ่งที่เธอกลัวที่สุดยังคงเป็นงู
ระดับความกลัวงูของเซิ่งเซี่ยนั้น ต่อให้ผีโผล่มาก็ยังต้องต่อคิวเป็นอันดับสอง
เธอลืมตาอยู่จนดึกดื่น
จากนั้นก็ขยับความคิดเข้าไปในมิติส่วนตัว
นอนในมิติส่วนตัวแค่สองชั่วโมงกว่า ๆ ก็เทียบได้กับการหลับลึกอย่างเต็มอิ่มตลอดทั้งคืน