เซิ่งเซี่ยตื่นขึ้นมาก็เห็นฟู่ชางเย่กำลังจัดสำรับอาหาร เธอเงยหน้ามองหัวไหล่ของเขา
“วันนี้คุณไปค่ายทหารไหม?”
บาดเจ็บขนาดนี้ คงฝึกไม่ได้แล้วมั้ง?
แต่ทหารในยุคนี้จะไปฝึกที่ค่ายหรือไม่ เรื่องนี้พูดยากจริง ๆ
ไม่ใช่แค่ฟู่ชางเย่ เท่าที่เธอรู้ ทุกคนก็เป็นแบบนี้
แนวชายแดนขาดกำลังคน นายทหารที่บาดเจ็บเล็กน้อยส่วนใหญ่จึงมักอาสารับงานเอง
ฟู่ชางเย่ยื่นขอลาพักครึ่งวันได้
แต่เขาไม่ได้คิดจะพัก
แขนออกแรงไม่ถนัดพอดี ก็ฝึกทักษะบนหลังม้าเสียหน่อย แล้วค่อยฝึกกำลังขาเพิ่มด้วย
แต่พอเห็นแววตาเป็นห่วงของเธอ เขาก็เม้มปาก คำที่กำลังจะพูดกลับเปลี่ยนเป็น
“พัก! เดี๋ยวผมจะยื่นขอลาพักครึ่งวันห้าวัน”
“ลาพักครึ่งวัน?”
“ก็คือไม่ต้องไปสนามฝึก ไม่ต้องนำทีมลาดตระเวนชายหาดหรือออกช่วยเหลือยามเกิดเหตุ ทำแต่งานเบา ๆ น่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น เซิ่งเซี่ยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
หลังมื้ออาหาร เซิ่งเซี่ยสั่งให้ฟู่ชางเย่พักผ่อน ส่วนเธอไปล้างปิ่นโต
ฟู่ชางเย่อยู่นิ่งไม่ไหว จึงเดินวนไปมาอยู่ในลานบ้าน
เขาเงยหน้ามองกำแพงเตี้ย ๆ รอบลาน
เขายื่นเรื่องขออนุญาตกับทางหน่วยงานแล้ว แต่ยังไม่มีเวลาจัดการเสียที
พอเซิ่งเซี่ยออกมา ฟู่ชางเย่ก็ก้มลงหอมแก้มเธอแรง ๆ หนึ่งที ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า
“เมียจ๋า ผมยื่นเรื่องกับผู้บังคับบัญชาแล้วนะ เพิ่มความสูงกำแพงได้ จะทำให้สูงสองเมตรดีไหม?”
ช่วยบังสายตาได้ แถมยังกันลมกันทรายด้วย
อยู่ในลานบ้านกับเมียอย่างใกล้ชิดก็ไม่ต้องกลัวใครเห็น
เซิ่งเซี่ยดีใจขึ้นมาทันที “เพิ่มให้สูงขนาดนั้นได้ด้วยเหรอ? ฉันว่าสองเมตรกำลังดีเลย”
พูดตามตรง กำแพงเตี้ย ๆ แบบนี้ถึงจะดูดี แต่ก็มีประโยชน์แค่แบ่งเขตลานบ้านเท่านั้น