เรือนพักปัญญาชนลงชนบท
หยางเสวี่ยเพิ่งกลับมาจากเขตบ้านพักครอบครัวทหารพร้อมกับซ่งจืออวี๋ ก็เจอหลิ่วหงกับเฉินฟาง เพื่อนร่วมห้องพักเดินสวนมาพอดี
พอเห็นเธอกลับมา ดวงตาของทั้งคู่ก็เป็นประกาย ก่อนจะรีบเข้ามาหา เฉินฟางถามอย่างสงสัยว่า
“หยางเสวี่ย กลับมาแล้วเหรอ เธอว่าแปลงทดลองของพวกเราจะมีความคืบหน้าใหม่จริง ๆ ไหม?”
ตั้งแต่หยางเสวี่ยยืนกรานยื่นขอแปลงทดลอง ผู้บังคับกองพันตู้ก็จัดอาหารพิเศษให้เธอ แถมยังแบ่งงานหนักในมือเธอไปให้คนอื่นช่วยกันทำ
ที่สำคัญคือกองทัพปัญญาชนลงชนบทมีทรัพยากรอยู่แค่นิดเดียว
อาหารพิเศษที่จัดให้เธอ ไม่ได้มาจากการหักเสบียงของทุกคนหรอกหรือ?
ตอนนี้ทั่วทั้งเรือนพักปัญญาชนลงชนบท มีแค่หยางเสวี่ยคนเดียวที่ได้กินไข่ต้มทุกเช้า
ไข่ขาวเนียนน่ากิน มองแล้วชวนให้น้ำลายสอ!
ยังดีที่ผู้บังคับกองพันกลัวทุกคนจะไม่พอใจ ช่วงนี้คุณภาพอาหารของทั้งเรือนพักปัญญาชนลงชนบทจึงดีขึ้นไม่น้อย
บางครั้งเธอก็ได้กินไข่บ้างเหมือนกัน
แต่ก็ไม่ได้มากเท่าหยางเสวี่ย!
เธอรู้ว่านี่ก็เพื่อเกียรติของส่วนรวม
พวกปัญญาชนในเรือนพักของพวกเธอล้วนเป็นคนมีความรู้ จะถูกกองทัพที่มีแต่คนไร้การศึกษาพวกนั้นเอาชนะได้ยังไง?
แม้ในใจจะไม่ค่อยสมดุล แต่พวกเธอก็ยังเห็นแก่ส่วนรวม ไม่เคยพูดจาไม่น่าฟัง
หยางเสวี่ยเห็นสีหน้าของทั้งคู่ทั้งหมด
สีหน้าเธอไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลอกตาใส่
เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วตอบเรียบ ๆ ว่า
“ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว คงไม่ลงแรงเปล่าหรอก”
เพื่อนร่วมห้องสองคนนี้ช่างมองการณ์สั้นเสียจริง