เมื่อเห็นเซิ่งเซี่ยขอบตาแดงก่ำ หางตายังมีหยาดน้ำตาคลอ ฟู่ชางเย่ก็ดึงเธอเข้ามากอดทันที ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบลงบนหน้าผากเย็นของเธอ
“เมียจ๋า ขอโทษนะ ทำให้เธอเป็นห่วงผมแล้ว”
เป็นความผิดของเขาเองแท้ ๆ ถึงกับปล่อยให้คนสำคัญของเขาต้องร้องไห้นอกเตียงเตา
พูดจบ ชายหนุ่มก็ก้มลงจูบหางตาเธอเบา ๆ
สัมผัสนั้นแผ่วเบาและอ่อนโยน
เซิ่งเซี่ยสัมผัสได้ถึงความระมัดระวังและความทะนุถนอมที่เขามีให้
เธอเงยหน้ามอง อยากยื่นมือไปลูบใบหน้าเขา แต่พอยกมือขึ้นกลับไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน
เพราะใบหน้าเขาสกปรกเกินไปจริง ๆ...
เปื้อนคราบไปหมด บนใบหน้าที่ดำอยู่แล้วมีหนวดเครายาวประมาณครึ่งนิ้วขึ้นเป็นวง ผมจับกันเป็นกระจุก ๆ...
ดูเหมือนก้อนถ่านดำไม่มีผิด
นี่เธอแต่งงานกับมนุษย์วานรทาร์ซานหรือไงนะ?
พอเห็นแววรังเกียจในดวงตา ฟู่ชางเย่ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วคว้ามือเธอมากดแนบกับริมฝีปาก จูบและเลียมืออันนุ่มนิ่มของเธอไปด้วย
“เมียจ๋า รังเกียจผมเหรอ?”
“ฉันไม่ได้รังเกียจสักหน่อย” เซิ่งเซี่ยเถียงอย่างไม่เต็มปากแต่ก็ไม่ยอมแพ้ พลางกะพริบตาคู่ใสชุ่มฉ่ำมองเขา ก่อนจะชักมือกลับมาใช้ผ้าเช็ด
พอเขาขยับ กลิ่นเปรี้ยวเหม็นก็ลอยฟุ้งขึ้นมา
“ฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย!” เซิ่งเซี่ยกลั้นไม่อยู่ จามติดกันหลายครั้งจนมีน้ำตาไหลออกมา
ฟู่ชางเย่เห็นแล้วก็สงสารเธอขึ้นมาอีก
ก้อนแป้งขาวเมื่อครู่ร้องไห้จนเหมือนคนร่ำไห้แทบขาดใจ ตอนนี้ยังถูกกลิ่นเหม็นของเขาทำให้ร้องไห้อีก
เขามันน่าตายจริง ๆ!
“เมียจ๋า ต่อไปอย่าร้องไห้เพราะผมอีกนะ ผู้ชายเลือดออกเป็นเรื่องปกติ คนออกไปทำภารกิจแล้วไม่เห็นเลือดน่ะมันขี้ขลาด!”