ดวงตาหงส์สีดำขลับของเซิ่งเซี่ยเบิกกว้างจนกลมโต
ใต้ฝ่ามือคือเอวหน้าท้องที่แบนราบและกระชับ
แข็งแรงแต่เพรียว
กล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน
ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ
มีแค่เธอที่รู้ว่ามันสัมผัสดีแค่ไหน
“เป็นไง ลูบแล้วรู้สึกดีไหม?”
เสียงทุ้มแหบของฟู่ชางเย่ดังขึ้นกะทันหัน
เขาพามือเธอไล้ไปตามกล้ามท้อง ขยำแล้วกดเบา ๆ ร่องกล้ามเนื้อที่เด่นชัดเสียดสีอยู่ในฝ่ามือจนชื้นเหงื่อ
ใบหน้าเซิ่งเซี่ยแดงก่ำ เธออยากชักมือกลับแล้วบอกว่า
“ไม่เลย สัมผัสแล้วไม่เห็นจะดีสักนิด”
แต่มือของเธอกลับคิดอีกอย่าง
ราวกับถูกกาวเหนียวติดแน่น แปะอยู่บนกล้ามท้องของเขาอย่างแยกจากกันไม่ได้
ไม่กี่วินาทีต่อมา เซิ่งเซี่ยก็เวียนหัวตาลาย สติพร่าเลือน
กล้ามท้องนี่ต้องมีพิษแน่ ๆ!
อกของฟู่ชางเย่สั่นสะเทือน
เขาหัวเราะอย่างได้ใจ
ก่อนเซิ่งเซี่ยจะอับอายจนกลายเป็นโกรธ เขาก็พามือเธอไปวางบนอกตัวเอง ก่อนหน้านั้นยังจงใจใช้เสื้อเช็ดกล้ามอกเสียด้วย
ดวงตาของเขาลึกล้ำจนน่ากลัว ลมหายใจหอบหนัก
ฟังแล้วเซิ่งเซี่ยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเห็นภาพหลอนอะไรสักอย่าง
“ลูบเองสิ” เสียงฟู่ชางเย่ทุ้มต่ำหนักแน่น แหบพร่าจนถึงขีดสุด
ปลายนิ้วเซิ่งเซี่ยงอเข้าหากัน เธอหวั่นไหวไปชั่วขณะเพราะถูกความหล่อเหลาล่อลวง
เรื่องนี้จะโทษเธอได้ยังไง
ผู้หญิงเรียบร้อยคนไหนจะต้านทานสิ่งยั่วยวนแบบนี้ไหว?
เซิ่งเซี่ยเผลอครางแผ่วเบาออกมา
วินาทีต่อมา มือใหญ่ของเขาก็กอดเอวเธอไว้แน่น เซิ่งเซี่ยรู้สึกได้ชัดว่าแผ่นอกแนบชิดเข้ามา จนเธอแทบหายใจไม่ออก
ตัวเขาร้อนเหลือเกิน
เซิ่งเซี่ยรู้สึกเหมือนกำลังจะละลาย
ด้านในฝ่ามือเขามีทั้งหนังด้านหนาและรอยแผลเล็ก ๆ เสียดสีกับเอวเธอแผ่วเบา ชวนให้รู้สึกซ่านวาบปนเจ็บแปลบเล็กน้อย