“เป็นยังไงบ้าง มีตรงไหนที่ต้องแก้ไหม?”
เสียงทุ้มต่ำของฟู่ชางเย่ดังขึ้นข้างกาย เซิ่งเซี่ยถึงได้สติกลับมา
เธอมองฟู่ชางเย่ด้วยสีชื่นชม
เอ่ยชมอย่างไม่หวงคำ
“คุณทำงานคล่องมาก เหนื่อยแย่เลย ฉันชอบมาก ไม่มีตรงไหนไม่พอใจเลย”
สายตาของฟู่ชางเย่หยุดอยู่ที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ
ริมฝีปากอิ่มเอิบ สีแดงสด ดูนุ่มนิ่มจนชวนให้เขาอยากงับสักคำแล้วลิ้มลองอย่างละเมียดละไม
แววตาเขาลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับ ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“ฉันทำอะไรก็เร็วทั้งนั้น”
พอได้ยินแบบนั้น เซิ่งเซี่ยก็เม้มปากกลั้นยิ้ม
หางตาของฟู่ชางเย่จับจ้องเธออยู่ตลอด จึงสังเกตเห็นทันทีว่าเธอยิ้มแปลก ๆ
เขารู้สึกว่ามีบางอย่างชวนให้คิดไปไกล
ลองทบทวนคำพูดเมื่อครู่
แล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ดวงตาหรี่ลงอย่างอันตราย
เขาก้าวเข้าไปใกล้ โน้มตัวลงเล็กน้อย มือใหญ่เชยคางเซิ่งเซี่ยขึ้น นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านคลึงริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ
ภรรยาตัวขาวนุ่มนิ่มของเขาหน้าตาสะสวยมาก
บุคลิกหวานน่ารัก แต่กลับมีดวงตาหงส์หางเชิด ยามยิ้มยิ่งชวนให้ใจสั่น
“ห้ามแอบหัวเราะฉันนะ ที่บอกว่าเร็วหมายถึงทำงาน ไม่ใช่อย่างอื่น...”
เซิ่งเซี่ยตกใจกับท่าทีหยอกเย้าของเขา จึงเงยหน้าขึ้นปัดมือออกแล้วพูดอย่างรังเกียจว่า “คุณเพิ่งทำความสะอาดเสร็จ ล้างมือก่อนค่อยมาแตะปากฉันได้ไหม!”
เสียงของเธอนุ่มหวาน ฟังดูเหมือนกำลังอ้อนทั้งที่โกรธ
หัวใจของฟู่ชางเย่เต้นระส่ำขึ้นมา