เซิ่งเซี่ยหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
ใครจะไปจับกันเล่า.....
เอาเถอะ จับสักครั้งก็ได้
กล้ามท้องของสามีถูกกฎหมาย ไม่จับก็เสียของ
คิดได้ดังนั้น เธอก็ฮึดฮัดเบา ๆ ก่อนก้มหน้ากินข้าวต่อ
เดิมทีฟู่ชางเย่แค่หยอกเธอ แต่พอเห็นเธอหน้าแดงและไม่ปฏิเสธ แววตาของเขาก็เข้มลึกขึ้นในพริบตา
แต่พอกลับถึงบ้าน เซิ่งเซี่ยก็พบว่าเขาเป็นคนไม่ค่อยรักความสะอาด อารมณ์ดี ๆ ของเธอพลันหายวับไป
เขาสวมกางเกงตัวนอกแล้วนั่งลงบนเตียงเตาเลย
ในกระเป๋ามีผ้าเช็ดหน้าอยู่ผืนหนึ่ง ใช้เช็ดปากก็ได้ เช็ดโต๊ะก็ได้ กลับมายังเอามาเช็ดเหงื่ออีก......
เซิ่งเซี่ยตั้งใจจะเกาะขาทองคำของเขาอยู่หรอก แต่พอเห็นภาพนี้เข้า เธอก็เริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมา
เธอรู้ว่าทหารในยุคนี้ลำบากเป็นพิเศษ ยิ่งที่นี่อยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนืออันแห้งแล้งขาดแคลนน้ำ ผู้ชายไม่ค่อยพิถีพิถันก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เธอมาจากยุคหลัง
เธอเติบโตมาใต้ธงแห่งความสงบสุขและรุ่งเรือง จึงรับนิสัยไม่ใส่ใจสุขอนามัยแบบนี้ไม่ได้
เธออยากเกาะขาทองคำเขาก็จริง แต่เธอกับพระเอกจะใช้ชีวิตร่วมกันได้จริงหรือเปล่า?
สุขอนามัยแย่เกินไปแล้ว!
เซิ่งเซี่ยคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
เธอรู้สึกว่าเรื่องสุขอนามัยสำคัญมาก ต้องปรับแก้ให้เขา
แต่เรื่องนิสัยต้องค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่พูดแล้วจะเปลี่ยนได้ทันที
กำลังคิดเช่นนั้น เธอก็เห็นฟู่ชางเย่หยิบซองบุหรี่ออกมา เปิดซองแล้วก้มหน้าคาบบุหรี่มวนหนึ่งไว้
ทุกการเคลื่อนไหวต่อเนื่องลื่นไหล