“มีคนคิดจะทำร้ายคุณ” แววตาของฟู่ชางเย่เย็นเยียบ แนวกรามขบเกร็งแน่น “ตอนนั้นมีใครอยู่ข้างคุณบ้าง?”
ศีรษะของเซิ่งเซี่ยแนบอยู่บนแผงอกกำยำของฟู่ชางเย่
สัมผัสเด้งดึ๋งชวนให้รู้สึกดีเหลือเกิน
แก้มเธอแดงระเรื่อ แต่ก็ไม่อยากผละออกไป จึงครุ่นคิดก่อนตอบว่า
“ตอนนั้นมีคนอยู่เยอะมาก แถมยังมีเด็กเล็กอีกหลายคน ไม่แน่ใจว่าเป็นใคร...”
แต่เรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน
ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่อยากกลับไปที่เนินเขาฝั่งนั้นอีกแล้ว
เซิ่งเซี่ยเงยหน้าขึ้นมอง “ฟู่ชางเย่ ฉันจะได้ไปทำงานเมื่อไหร่เหรอ?”
“ไม่ต้องรีบหรอก อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะจัดการได้แล้ว”
เซิ่งเซี่ยดีใจอยู่ในใจ
ในที่สุดก็จะได้ไปปลูกต้นไม้แล้ว!
แต่ว่าถ้าจำไม่ผิด เรื่องนั้นในนิยายก็กำลังจะเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้
ถึงตอนนั้นอาจจะมีเรื่องขัดแย้งกับนางเอกในนิยายต้นฉบับ...
——
ยามค่ำคืนในโรงพยาบาลเงียบสงัด
เซิ่งเซี่ยรู้สึกว่ารอบตัวมืดสนิทไปหมด
เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่าน
หน้าต่างส่งเสียง “โครม” ขึ้นมา เซิ่งเซี่ยสะดุ้งตกใจ
เธอไม่ได้กลัวความมืด
เธอกลัวผีต่างหาก!
เธอยื่นมือไปคลำแขนล่ำร้อนผ่าวที่อยู่ข้าง ๆ พอสัมผัสได้จึงค่อยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
เขายังหนุ่มยังแน่น พลังชีวิตต้องเต็มเปี่ยมแน่ ๆ
ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว...
เซิ่งเซี่ยปลอบตัวเองในใจ แต่ในวินาทีถัดมากลับได้ยินเสียงแผ่วเบาดังขึ้น
เธอหันขวับไปอย่างหวาดผวา
เมื่อเห็นถุงผ้าของตัวเองขยับทั้งที่ไม่มีลม หนังศีรษะก็ชาวาบไปหมด
“อ๊า—ผี!”
เซิ่งเซี่ยตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
เธอกอดแขนฟู่ชางเย่ไว้แน่น พลางปลอบตัวเองว่าโลกนี้ไม่มีผี แต่ก็อดนึกถึงเรื่องลี้ลับในโรงพยาบาลไม่ได้... รวมถึงตอนที่วิญญาณของเธอทะลุมิติมาได้อย่างไร...