“ฟู่ชาง—”
เซิ่งเซี่ยอยากตะโกนเรียกเขา แต่สายลมกับเม็ดทรายที่โหมกระหน่ำทำให้เธอเปล่งเสียงออกมาได้เพียงสองพยางค์
ร่างกายอ่อนปวกเปียก ดวงตาพร่ามืด
ลมทรายพัดจนเธอลืมตาไม่ขึ้น กระทั่งปากก็ยังอ้าไม่ออก
ไหล่เจ็บแปลบเป็นระยะ ความตื่นตระหนกและสิ้นหวังเข้าครอบงำเธออยู่ชั่วขณะ
เซิ่งเซี่ยแทบอยากไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้วเข้าไปในมิติตรง ๆ
แต่เธอไม่รู้เลยว่า ฟู่ชางเย่ซึ่งกำลังเร่งมาถึงได้ยินสองพยางค์นั้นอย่างแม่นยำ
เขาเงยหน้ามองไปไกล เห็นร่างที่อินทรีตัวใหญ่คว้าไว้ จึงควบม้าตามไปทันที
คนกับม้าพุ่งทะยานจนเหลือเพียงเงาพร่า ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า
เสียงกีบม้าดังกระทบเป็นระลอก เซิ่งเซี่ยก้มมองลงไปก็เห็นร่างสูงใหญ่ร่างนั้น
เขาควบม้าตัวสูงใหญ่วิ่งทะยานเข้ามา
หล่อสุด ๆ ไปเลย!
เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ความรู้สึกไร้น้ำหนักก็พลันถาโถม ร่างของเธอร่วงลงสู่อ้อมกอดแข็งแกร่ง
“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว ผมมาแล้ว ผมมาแล้ว!”
คนที่กอดเธอไว้กลับหวาดกลัวและกังวลยิ่งกว่าเธอเสียอีก
เสียงเขาสั่น แขนก็สั่นไปหมด
เซิ่งเซี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เห็นฟู่ชางเย่มีสีหน้าตื่นตระหนก เธออยากบอกเขาเหลือเกินว่าให้พาไปโรงพยาบาลก่อน!
แต่เธอขยับปากอยู่สองครั้ง กลับเปล่งเสียงไม่ออกสักคำ
“ขอโทษนะ ขอโทษ เป็นความผิดของผมเอง ผมไม่ได้เลี้ยงให้คุณอ้วนขึ้น...” น้ำเสียงของฟู่ชางเย่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและหวาดผวา
“แค่ก ๆ...เจ็บ...ไปโรงพยาบาล...” ในที่สุดเซิ่งเซี่ยก็เค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง