“อะไรนะ?!”
เซิ่งเซี่ยผุดลุกขึ้นนั่งทันที
ฟู่ชางเย่ลูบศีรษะเธอ น้ำเสียงหนักอึ้งเล็กน้อย “บริเวณที่มีทรายดูดอยู่ไม่ไกลจากแปลงปลูก ฉันว่ามันอันตรายเกินไป”
เขาเห็นกับตาว่าวันนี้สถานการณ์อันตรายแค่ไหน
โชคดีที่มีคนช่วยไว้
ถ้าโชคร้ายถูกทรายดูดกลืนฝังไว้ แล้ววันไหนถูกพายุทรายพัดออกมา ก็คงเหลือแต่ศพแห้ง ๆ
ฟู่ชางเย่รู้ว่าก้อนแป้งขาวของเขาบอบบางขี้อ้อน แต่ดูเหมือนเธอจะมุ่งมั่นกับการปลูกต้นไม้เป็นพิเศษ
มีโอกาสสูงที่เธอจะไม่ยอมล้มเลิก
ถึงจะอันตรายก็ตาม
เป็นไปตามคาด เธอเอ่ยอย่างจริงจังว่า
“ฟู่ชางเย่ การปลูกต้นไม้ในทะเลทรายเป็นความฝันของฉันตั้งแต่เด็ก ตอนนี้มีโอกาสทำให้ฝันเป็นจริงแล้ว ฉันหวังว่าคุณจะสนับสนุนฉัน”
ฟู่ชางเย่ขบกรามแน่น ปลายนิ้วร้อนผ่าวลูบไล้ติ่งหูอ่อนนุ่มของเธอ “ความฝันสำคัญกว่าชีวิตคุณหรือไง?”
ภาพที่ทรายดูดกลืนคนเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัว เขายังรู้สึกใจหายวาบ “วันนี้เกือบช่วยคนกลับมาไม่ได้แล้ว ทรายทั้งผืนขยับตัวได้ทุกเมื่อ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นอีกจะทำยังไง?”
“จะเพราะอันตรายแล้วล้มเลิกไม่ได้” เซิ่งเซี่ยลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองไปทางด้านหลัง “ฉันอยากปลูกต้นไม้ให้ทะเลทรายกลายเป็นโอเอซิส ไม่ใช่แค่คิดขึ้นมาชั่ววูบ”
ฟู่ชางเย่เห็นสีหน้าเธอเคร่งขรึม ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะถอนหายใจ
“ฉันปกป้องชายแดนและชาวบ้านได้ แต่ปกป้องคุณที่วิ่งเข้าออกทะเลทรายทุกวันไม่ได้ ฉันทนมองคุณเกิดเรื่องไม่ได้หรอก”
เซิ่งเซี่ยรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอ
แววตาของเธออ่อนลง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือเขาเบา ๆ
“ทรายดูดเป็นแค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่บ่อย ยังไงก็ต้องมีคนปลูกต้นไม้ คุณปกป้องแผ่นดิน ฉันดูแลผืนทรายแห่งนี้ เราต่างก็มีสิ่งที่ต้องทำ”