หยางเสวี่ยเกลียดเซิ่งเซี่ยจนเขี้ยวแทบขบกัน แต่คนอื่นกลับรู้สึกกับเซิ่งเซี่ยต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
คนจากกองทัพก่อสร้างที่เป็นปัญญาชนลงชนบทก็พากันซุบซิบเสียงเบา
“พวกเธอว่าเซิ่งเซี่ยทั้งผิวขาวสะอาด แถมตัวเล็กผอมบางขนาดนั้น แต่ทำไมปลูกต้นไม้เก่งจัง มองไม่ออกเลยนะ!”
“ประโยคนั้นเขาว่ายังไงนะ? อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกไง!”
ทุกคนพากันพูดคุยกันอย่างออกรส แล้วก็อดมองเซิ่งเซี่ยด้วยความทึ่งเป็นระยะไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เมื่อเห็นภาพนั้น หยางเสวี่ยก็ยิ่งริษยา
เธอกำด้ามจอบขุดดินแน่น ฟังคนรอบข้างชื่นชมเซิ่งเซี่ย
ทุกคำพูดเปรียบเหมือนมีดทื่อ ๆ ค่อย ๆ กรีดอกเธอจนเลือดซิบ เจ็บปวดรวดร้าว!
นี่มันจงใจหยามหน้ากันชัด ๆ!
ทุกคนกำลังตั้งใจทำให้เธออับอาย!
ทั้งหมดเป็นความผิดของเซิ่งเซี่ย
ทำไมต้องตามสามีมาที่นี่ด้วย?
ทำไมต้องมาปลูกต้นไม้ด้วย?
มีสิทธิ์อะไรมาชิงรางวัลส่วนบุคคลของเธอไป?
ตอนนี้ยังทำให้ทุกคนรังเกียจเธออีก เกินไปแล้ว!
เซิ่งเซี่ยเป็นใครกัน ถึงได้มีสิทธิ์มาเทียบกับเธอ?
ปัญญาชนลงชนบทพวกนั้นยังชมเซิ่งเซี่ยเสียงดัง นี่ไม่เท่ากับตบหน้าเธอฉาดใหญ่หรือไง?
หยางเสวี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
เธอเห็นเซิ่งเซี่ยถูกรายล้อมราวกับเป็นดาวเด่น ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็มีคนคอยอยู่ข้าง ๆ ช่วยหยิบจับงานให้ งานสกปรกหรืองานหนักสักนิดก็ไม่ต้องทำ มีแต่คนแย่งกันทำให้!
เซิ่งเซี่ยมีความสุขไปแล้ว
แล้วเธอล่ะ?
ตั้งแต่เมื่อคืน คนในหน่วยจัดสวนก็มองเธอราวกับเป็นศัตรูที่ฆ่ากันไม่ตาย แม้แต่คนในกลุ่มปัญญาชนลงชนบทก็ยังมองเธอด้วยสายตาไม่ชอบหน้า