เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาทำให้ขาของเซิ่งเซี่ยอ่อนระทวย
เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านและร้อนผ่าวของฟู่ชางเย่ ซึ่งพาให้กระแสไฟฟ้าวาบผ่านเป็นระลอก เธอก็ครางรับเสียงเบา
ฟู่ชางเย่ครางฮึ่มในลำคอ ก่อนพลิกตัวขึ้นทาบทับเธอ
ก้มมองก็เห็นก้อนแป้งขาวของเขามีผมยาวสีดำขลับนุ่มสลวย ปล่อยสยายแผ่ลงมา
ใบหน้าสวยที่ขาวอมชมพูของเธอใต้แสงแดดอ่อน ๆ นุ่มนิ่มราวกับบีบแล้วน้ำจะซึมออกมา
เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงจูบเส้นผมของเธอ
แล้วจูบปลายจมูกอีกครั้ง.....
ขณะที่กำลังจะขยับทำอะไรต่อ จู่ ๆ เสียงตะโกนก็ดังมาจากด้านนอก
“ผู้กอง! ผู้กองนอนหรือยังครับ!”
พอได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองก็ชะงักแข็งทื่อพร้อมกัน
ฟู่ชางเย่สบถด่าในใจ
เขาก้มลงจูบริมฝีปากเซิ่งเซี่ยอย่างหนักหน่วง ก่อนจะขยับสะโพกเบียดเธอในเวลาเดียวกัน
จากนั้นก็ถอนตัวออกอย่างรวดเร็ว จัดการตัวเองอย่างชำนาญแล้วออกไปข้างนอก
พอเปิดประตู ก็เห็นโจวเจี้ยนเช่อยืนอยู่
เวลานี้ฟ้ายังไม่มืดสนิท ฟู่ชางเย่เห็นเหงื่อและสีหน้าตื่นตระหนกของโจวเจี้ยนเช่อชัดเจน เขาจึงถามตรง ๆ ว่า
“มีเรื่องอะไร?”
โจวเจี้ยนเช่อรีบตอบ “ผู้กองครับ ทหารจากหน่วยจัดสวนเจ็ดแปดคนติดอยู่ในหลุมทรายดูดที่ต่อเนื่องกัน พวกเขาใกล้ไม่รอดแล้วครับ!”
เขาเคยถูกทรายดูดกลืนเข้าไปครั้งหนึ่ง
ถึงจะมีผิวหนังหนาและร่างกายแข็งแรง แต่กว่าจะขึ้นมาได้ก็ถูกทรายขูดจนถลอกไปชั้นหนึ่ง พอลมพัดเม็ดทรายก็เข้าไปติดตามบาดแผล เจ็บแสบลึกถึงขั้วหัวใจ คอแห้งราวกับจะมีควันพวยพุ่งออกมา
ตอนนั้นเขาขาดน้ำจนเป็นลมแดดด้วยซ้ำ
เป็นผู้กองที่ช่วยเขาออกมาได้ด้วยตัวคนเดียว!