เซิ่งเซี่ยเดินเอื่อย ๆ ไปยังสถานที่ที่เจ้าของร่างเดิมกับหลี่หย่งเทามักนัดพบกัน
ที่นี่เป็นสถานที่อ่านหนังสือของผู้ชายสารเลวด้วย—
ร้านหนังสือ
ถึงจะเป็นผู้ชายสารเลว แต่ก็มีความทะเยอทะยานไม่น้อย
เขาพยายามหาทางไต่เต้าสารพัดวิธี ทั้งยังตั้งใจเรียนอย่างหนัก
น่าเสียดายที่วิธีการไม่ถูกต้อง จึงไม่เห็นผลสักเท่าไร
เขาเลยคิดจะหาทางลัดด้วยวิธีนอกกรอบ
จากนั้นก็เข้าหาเจ้าของร่างเดิม
พอรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ได้รับความรักใคร่เอ็นดู เขาก็หันไปหาลูกพี่ลูกน้องของเธอทันที
เซิ่งเซี่ยเดินวนอยู่แค่สองรอบ ปลาก็ติดเบ็ดแล้ว
“เซี่ยเซี่ย มาทำอะไรที่นี่เหรอ?”
เสียงหลี่หย่งเทาดังขึ้นจากด้านหลังอย่างตื่นเต้น
เซิ่งเซี่ยข่มความคลื่นเหียน ก่อนแค่นหัวเราะ “อย่าเรียกฉันว่าเซี่ยเซี่ย นายมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ฉันกับนายไม่ได้สนิทกันสักหน่อย!”
พอได้ยินเช่นนั้น แววตาของหลี่หย่งเทาก็วูบไหว เขารู้อยู่แล้วว่าเซิ่งเซี่ยยัยโง่นี่ตัดใจจากเขาไม่ได้หรอก
ก่อนหน้านี้ยังเล่นเกมผลักไสเพื่อดึงดูดความสนใจเขาอยู่เลย
แค่ไม่ได้เจอกันครึ่งวันก็ทนไม่ไหวแล้วหรือไง?
เขาแอบหัวเราะเยาะในใจ ยิ่งมั่นใจในแผนการของตัวเอง
หลี่หย่งเทาเดินเข้ามาใกล้ แล้วพูดเสียงเบา
“เซี่ยเซี่ย ฉันกับลูกพี่ลูกน้องเธอไม่มีอะไรกันจริง ๆ เธอต่างหากที่จงใจยั่วฉัน ฉันชอบเธอคนเดียว ในใจมีแต่เธอจริง ๆ นะ!”
เซิ่งเซี่ยแทบจะอาเจียนมื้อเมื่อคืนออกมา
เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่พูดจาเลี่ยนได้ขนาดนี้มาก่อน!
เซิ่งเซี่ยไม่แม้แต่จะชายตามองหลี่หย่งเทา เธอก้าวเดินไปยังที่ที่คนพลุกพล่านน้อยกว่า
คนเยอะหูตาก็เยอะ ไม่เหมาะจะวางกับดักที่นี่