เมื่อเห็นว่า “ปลา” ติดเบ็ดกันหมดแล้ว แววตาของเซิ่งเซี่ยก็มีรอยยิ้มแต้มขึ้นมา
เธอกะเวลาไว้แล้วจึงมุ่งหน้าไปโรงงานอาหาร
เพิ่งมาถึงหน้าประตูก็เห็นสาวน้อยเมื่อวานยืนอยู่ตรงโคนกำแพง ก้มหน้าใช้เท้าเขี่ยต้นหญ้าหางสุนัขเล่น
เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือทันที ยังเหลือเวลาอีก 15 นาทีกว่าจะถึงเวลานัด
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก
ริมฝีปากโค้งขึ้น ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปหา
“สหาย รอนานหรือยัง?”
“ยังหรอกค่ะ ฉันแค่อยู่ในห้องแล้วรู้สึกกระวนกระวาย” หญิงสาวหันกลับมาอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย
“คิดดีแล้วจริง ๆ เหรอ? งานดีขนาดนี้ ถ้าขายให้ฉันไปแล้ว ฉันไม่คืนให้หรอกนะ”
“ถ้าคิดดีแล้วก็รีบไปกันเถอะ! ตอนนี้เพิ่งเริ่มงาน คนงานยังไม่ค่อยมีใครออกมา รออีกหน่อยเดี๋ยวก็มีคนออกมาเข้าห้องน้ำแล้ว”
ทุกคนต่างมาหลังจากกินมื้อกลางวันกันเสร็จ
ทำงานไปสักพักก็ต้องไปเข้าห้องน้ำกันบ้างไม่ใช่หรือ?
แถวนี้ไม่มีต้นไม้ แดดก็แรงจนทั้งคู่แทบลืมตาไม่ขึ้น
เมื่อเซิ่งเซี่ยมาปรากฏตัวที่นี่ เรื่องก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปได้
เธอพยักหน้า “คิดดีแล้ว ไปกันเถอะ”
สิ้นเสียง อีกฝ่ายก็คว้ามือเซิ่งเซี่ยไว้ พอจับปุ๊บก็ชะงักงัน
ผิวเนียนนุ่มอะไรขนาดนี้!
เธอไม่ได้คิดอะไรมาก จูงมือเซิ่งเซี่ยหลบ ๆ ซ่อน ๆ วิ่งเข้าไปในห้องทำงานของหลิวจู่เริ่น หัวหน้าฝ่ายแรงงานและบุคลากร
พอเซิ่งเซี่ยก้าวเข้าห้อง ก็เห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง
เธอสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างอวบเหมือนสาวน้อย ดูก็รู้ว่าเป็นแม่ลูกกัน
ในยุคนี้ ความอ้วนคือหลักฐานของฐานะที่ดี
ทั้งสองคนเป็นคนงาน ต่างก็หาเวลาว่างแวะมา
แม่ของหญิงสาวเปิดปากพูดทันที “สหายเซิ่ง ในเมื่อเธอคิดดีแล้ว ฉันเองก็อยากซื้อหน้าที่การงานนี้ให้ลูกสาวมากจริง ๆ เรามาจัดการเรื่องนี้กันเลยเถอะ”