หน่วยงานทุกแห่งเริ่มงานตอนบ่ายโมงครึ่งเหมือนกันหมด
เซิ่งเซี่ยกลับห้องไปงีบพักอยู่ครู่หนึ่ง พอถึงเวลาก็ออกไปยังสวนจาง แล้วเห็นอาคารหนังสือพิมพ์ที่ตกแต่งย้อนยุคและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของสมัยก่อนตั้งแต่แรกเห็น
บนป้ายมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนว่า “หนังสือพิมพ์พรรคจินเหมิน”
ดูสง่างามน่าเกรงขามทีเดียว
พอเข้าไป เธอก็ตรงไปที่แผนกโฆษณาทันที
แผนกนี้มีหน้าที่จัดการเรื่องต่าง ๆ เช่น การลงประกาศตัดขาดความสัมพันธ์และประกาศตามหาคน หากชาวบ้านต้องการลงประกาศหรือยื่นคำร้อง ก็สามารถมาลงทะเบียนและให้ตรวจสอบที่นี่ได้
“สหาย มีธุระอะไรหรือครับ?”
เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยคนหนึ่งพาเซิ่งเซี่ยไปนั่งหน้าโต๊ะทำงานอย่างขยันขันแข็ง
เซิ่งเซี่ยหยิบทะเบียนบ้านกับหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ออกจากถุงผ้า
“สวัสดีค่ะสหาย รบกวนช่วยลงประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ให้หน่อยค่ะ”
หืม?
จะตัดขาดกับครอบครัวหรือ?
พนักงานได้ยินแล้วถึงกับชะงัก ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า
เธอดูอายุยังน้อย ผิวขาวนวลและบอบบาง ดูท่าทางได้รับการดูแลจากครอบครัวเป็นอย่างดี
หรือว่าโดนหลอกมา?
“สหาย พอลงประกาศตัดขาดความสัมพันธ์แล้ว คุณจะไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับคนในครอบครัวอีก และเมื่อประกาศไปแล้วก็ยกเลิกไม่ได้ คุณคิดดีแล้วหรือครับ?”
เซิ่งเซี่ยขานรับเบา ๆ แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง “คิดดีแล้วค่ะ รบกวนช่วยจัดการให้เร็วที่สุดได้ไหมคะ?”
“แม่ฉันเสียแล้ว พ่อจะไล่ฉันออกจากบ้าน บอกว่าถ้าฉันไม่ไป เขาจะขายฉันให้พ่อม่ายแก่ ๆ ตอนนี้เขาก็กำลังดูตัวอยู่...”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็หยุดกะทันหัน
ก้มหน้าปาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง
พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงก็หนักแน่นกว่าเดิมมาก