พอได้ยินคำพูดนั้น หยางต้าซานก็ชะงักงันไปทันที ส่วนหลินหงเหมยกลับได้สติอย่างรวดเร็ว
“เงินก็ชดใช้ไปแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก?”
“ลูกชายฉันต้องกลับบ้านกินข้าว ไม่มีเวลาไป!”
นั่นมันตั้ง 1 หยวนเชียวนะ!
มะเขือเทศบ้าน ๆ ไม่กี่ลูกนั่นมีค่าขนาดนั้นเสียที่ไหน?
ตอนนี้ยังจะให้ลูกชายเธอไปเป็นพยานอีกเหรอ?
ฝันไปเถอะ!
“ไม่ไปก็ได้ งั้นก็ชดใช้เงินที่ฉันทำหายมา” เซิ่งเซี่ยไม่ยอมตามใจเธอแม้แต่น้อย เอ่ยเสียงเรียบ
เมื่อเห็นหลินหงเหมยมองมาด้วยสีหน้าตกตะลึง เธอก็ชูตลับเหล็กในมือขึ้นแกว่งเบา ๆ
หลินหงเหมยกลืนน้ำลาย ก่อนจะเดินตามไปอย่างหงอย ๆ
เหล่าคนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ เห็นดังนั้นก็เบิกตากว้าง
สะใภ้ตระกูลฟู่หน้าตาขาวสะอาด ดูไม่น่าจะเก่งกาจขนาดนี้นี่นา?
ป้าเฉินยิ้มพลางพูดว่า “ไปกันเถอะ พวกเราก็ไม่มีธุระอะไรพอดี จะได้ช่วยกันเป็นพยาน”
สาวน้อยน่าสงสารจริง ๆ
ไม่พอที่บ้านจะถูกขโมยของ ยังโดนขโมยถึงสองคนอีก!
แถมสามีก็ไม่อยู่บ้าน ไม่มีใครคอยหนุนหลังให้
เซิ่งเซี่ยเห็นดังนั้นจึงยิ้มให้ป้าเฉิน
หางตาเหลือบเห็นสีหน้าลังเลของคนรอบข้าง เธอก็รีบหยิบกระต่ายขาวตัวใหญ่ออกมาแจกคนละเม็ด
“คุณป้าทั้งหลาย เอาน้ำตาลนี่กลับไปให้เด็ก ๆ กินเล่นนะคะ อย่ารังเกียจกันเลย ถ้าว่างก็รบกวนไปเป็นเพื่อนฉันสักหน่อย”
พอเห็นกระต่ายขาวตัวใหญ่ ดวงตาของทุกคนก็เป็นประกายขึ้นมา
พวกเธอเก็บขนมเข้ากระเป๋าโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มบนใบหน้าก็จริงใจขึ้นมาก
“สะใภ้ตระกูลฟู่ ไปกันเถอะ ฉันเองก็ไม่มีธุระอะไรพอดี”
“ของดีขนาดนี้ รับไว้แล้วเกรงใจจัง ฮ่า ๆ ไอ้เจ้าตัวแสบที่บ้านมีของอร่อยกินแล้ว!”